U nas zapłacisz kartą
Jak wyglądają komórki rakowe - Tajemnice ich Struktury i Charakterystyczne Cechy
Przerzutowanie nowotworu
Proces przerzutowania ma charakter kaskadowy i obejmuje takie etapy jak:
- Wnikanie komórek nowotworowych do światła naczyń,
- Przetrwanie w krążeniu,
- Wyłamanie się spod kontroli immunologicznej organizmu,
- Wydostanie się komórek nowotworowych z przestrzeni wewnątrznaczyniowej,
- Zjawisko „uśpienia” w narządzie docelowym,
- Wydzielanie czynników wzrostowych i rozprzestrzenianie się.
Stwierdzono, iż jedynie 1% komórek nowotworowych krążących we krwi zachowuje żywotność i daje wtórne ognisko nowotworu (przerzuty raka). Możliwe, że zależy to od obrony immunologicznej. Jej także przypisuje się zjawisko „uśpienia” komórek nowotworowych, które po kilku latach od zakończenia leczenia „budzą się”, rozrastają i dają o sobie znać właśnie w postaci przerzutów nowotworowych. Być może taki rozrost następuje po osłabieniu obrony immunologicznej np. w miarę starzenia się.
Prawdopodobieństwo wystąpienia przerzutów raka zwiększa się wraz ze wzrostem rozmiarów guza i jego frakcji proliferacyjnej. Im mniejszy nowotwór – tym większy odsetek trwałych wyleczeń.
Jak powstają przerzuty raka?
Do najważniejszych cech nowotworu złośliwego należą zdolność do naciekania i niszczenia okolicznych tkanek oraz zdolność dawania przerzutów do węzłów chłonnych oraz odległych narządów, gdzie komórki nowotworowe zagnieżdżają się, rozrastają i mogą dawać dalsze przerzuty raka. To właśnie te dwie cechy – naciekanie i przerzuty raka, ostatecznie decydują o losie pacjenta onkologicznego.
Nowotwory łagodne w przeciwieństwie do złośliwych nie naciekają okolicznych tkanek i nie dają przerzutów nowotworowych, dzięki czemu rokowanie jest lepsze.
Jeśli rozrastająca się patologiczna tkanka zachowuje kontakt z guzem pierwotnym, jest to rozrost i naciekanie miejscowe (infiltratio). Gdy tego kontaktu nie ma, a rozrost odbywa się w mniejszej lub większej odległości od ogniska macierzystego, mamy do czynienia z przerzutem raka (metastasis).
Przerzuty raka są konsekwencją przenoszenia się komórek nowotworowych oderwanych od guza poprzez naczynia krwionośne lub naczynia chłonne do miejsc od niego odległych. Przerzut raka, to jakby oderwany kawałek – bardzo mały, bo może to być tylko jedna lub kilka komórek nowotworowych – który wyemigrował i zapoczątkował powstanie nowego ogniska choroby w nowym miejscu.
Przerzuty niektórych nowotworów mają charakterystyczne miejsca predylekcyjne, np. rak płuca daje dość często przerzuty do mózgu (co zdarza się znacznie rzadziej w przypadku innych nowotworów). Wątroba, płuca i kości są częstym siedliskiem przerzutów różnego pochodzenia, ale już serce, skóra, tarczyca czy mózg – rzadkim. W śledzionie, mięśniach poprzecznie prążkowanych, piersiach oraz ścianach macicy – przerzuty nowotworowe nie występują prawie nigdy.
To zdrowa żywność jest lekarstwem przeciw nowotworom
Badania wykazały, że ponad 90 procent wszystkich nowotworów wywodzi się z diety, stylu życia i czynników środowiskowych – co oznacza, że tylko nieliczne nowotwory to: przypadek.
Badanie przeprowadzone w 2008 roku przez naukowców z University of Texas w Houston wykazało, że:
„rak jest chorobą, której można uniknąć, wymagającą poważnych zmian w stylu życia”.
Badanie przeprowadzone w 2016 roku przez naukowców z Uniwersytetu Harvarda, wnioskuje:
„Zachorowalność na nowotwory można zapobiec poprzez modyfikację stylu życia”.
Istnieją pewne owoce, warzywa i zioła, które są wysoko cenione za wyjątkowe działanie przeciwnowotworowe.
Te niesamowite korzyści pochodzą z wielu składników odżywczych, które posiadają te rośliny:
Diagnostyka znamion rakowych
W diagnostyce znamion rakowych kluczowa jest dermatoskopia. Jest to nieinwazyjna metoda diagnostyczna, która polega na powiększonym obrazowaniu znamienia za pomocą specjalistycznego urządzenia – dermatoskopu. Pozwala na dokładną ocenę struktury znamienia oraz obecność cech podejrzanych o charakter nowotworowy. Do diagnostyki wykorzystuje się również dokumentację fotograficzną podejrzanych znamion ponieważ okumentowanie zmian skórnych pozwala na obserwację ewolucji znamion w czasie. Regularne porównywanie zdjęć może pomóc w wychwyceniu wczesnych oznak transformacji znamienia. W przypadku podejrzenia charakteru nowotworowego znamienia, lekarz może zdecydować się na pobranie próbki tkanki do badania histopatologicznego, czyli na wykonanie biopsji. Biopsja pozwala na ocenę typu nowotworu oraz stopnia jego zaawansowania. W zaawansowanych przypadkach lub gdy istnieje podejrzenie przerzutów w diagnostyce znamion rakowych wykorzystywane są również badania obrazowe takie jak ultrasonografia, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny, aby ocenić rozprzestrzenianie się nowotworu w organizmie. Warto pamiętać, że rutynowa kontrola u dermatologa oraz samoobserwacja znamion są zalecane przez większość specjalistów, aby w porę wykryć ewentualne nieprawidłowości i podjąć odpowiednie działania lecznicze.
Gdy dermatoskopowe badanie znamienia wskazuje na jego atypowość, zazwyczaj rekomendowane jest jego chirurgiczne usunięcie w celu dokładnej oceny histopatologicznej. Jest to najskuteczniejszy sposób leczenia, który jednocześnie pozwala na potwierdzenie lub wykluczenie obecności czerniaka. W przypadku potwierdzenia diagnozy czerniaka, w zależności od stadium zaawansowania, pacjent może potrzebować dalszego leczenia onkologicznego. Warto pamiętać, że różne typy nowotworów skórnych mają odmienne skutki dla pacjenta. Rak podstawnokomórkowy i płaskonabłonkowy zazwyczaj nie dają przerzutów, natomiast w przypadku czerniaka ryzyko jego rozsiewu jest znacznie wyższe.
Przerzuty raka do mózgu
W ramach diagnostyki obrazowej w przypadku podejrzenia przerzutów raka do mózgu zwykle wystarcza badanie tomografem komputerowym z dożylnym podaniem środka kontrastowego. Badanie rezonansem magnetycznym (zawsze z dożylnym podaniem środka kontrastowego) poprawia uwidocznienie drobnych ognisk przerzutowych (również tych niewidocznych w badaniu tomografem).
Badanie rezonansem magnetycznym powinno być wykonane zawsze w przypadku podejrzenia przerzutów do opon mózgowych oraz jeśli obraz kliniczny przemawia za zmianami przerzutowymi do mózgu, a nie zobrazowano ich w badaniu TK, bowiem liczba ognisk przerzutowych ma wpływ na sposób leczenia.
Chirurgiczne leczenie przerzutów raka
Leczenie chirurgiczne przerzutów raka do mózgu ma zastosowanie w przypadku pojedynczych lub nielicznych ognisk przerzutowych do mózgu, dostępnych operacyjnie bez dużego ryzyka powikłań. Jeżeli zmianę usunięto doszczętnie i zapewniono możliwość regularnych obrazowych badań kontrolnych, to dopuszczalna jest wyłączna obserwacja.
Dotyczy to zwłaszcza nowotworów o wolnej dynamice, z wyleczonym ogniskiem pierwotnym oraz bez obecności innych przerzutów.
Radioterapia przerzutów raka
W sytuacji gdy nowotwór cechuje się szybką dynamiką, a okres od pierwotnego leczenia jest krótki (kilka miesięcy), należy rozważyć paliatywne napromienianie całego mózgu.
Najczęściej stosowaną metodą zachowawczego leczenia przerzutów do mózgu jest frakcjonowana radioterapia. Zazwyczaj podaje się dawkę 30 Gy we frakcjach po 3 Gy lub u chorych w upośledzonym stanie ogólnym i z gorszym rokowaniem – 20 Gy we frakcjach po 4 Gy. W tym ostatnim przypadku, gdy uzyska się poprawę lub stabilizację, możliwe jest powtórzenie napromieniania po upływie 3-4 tygodni.
Dawki jednorazowe stosowane w radiochirurgii stereotaktycznej wynoszą od kilkunastu do 24 Gy i zależą od średnicy guza przerzutowego.
Napromienianie całego mózgu po leczeniu chirurgicznym zmian przerzutowych nieznacznie wydłuża czas do progresji, ale nie wpływa na czas przeżycia i nie jest postępowaniem rutynowym.
