U nas zapłacisz kartą
Łagodzenie Niepokoju - Zrozumienie Jasnej Narośli na Skórze
Leczenie guzków, narośli i brodawek płaskich
Sposoby leczenie brodawek, guzków, włókniaków i innych narośli skórnych zależą od indywidualnych cech i lokalizacji zmian. W wielu przypadkach skuteczna może okazać się farmakoterapia, czyli stosowanie leków miejscowych, na przykład kremów lub maści, zawierających substancje o działaniu przeciwwirusowym lub immunomodulacyjnym. W niektórych przypadkach narośl na skórze może kwalifikować się na usunięcie chirurgiczne.
W zwalczaniu zmian skórnych, takich jak brodawki czy twarde guzki, pomocna bywa również krioterapia – metoda polegająca na zamrażaniu narośli za pomocą ciekłego azotu. Niska temperatura niszczy tkankę zmienioną chorobowo, co prowadzi do stopniowego zaniku brodawek, guzków czy włókniaków. Proces ten może wymagać kilku powtórzeń, a nierzadko może też być potrzebne miejscowe znieczulenie.
Inną metodą usuwania narośli na skórze jest laseroterapia, w której wykorzystuje się wiązki światła o wysokiej energii. Sposób ten może być skuteczny zwłaszcza w usuwaniu brodawek, zmian naczyniowych, włókniaków czy zmian pigmentacyjnych. Lasery działają na zasadzie selektywnego niszczenia tkanki, minimalizując uszkodzenia zdrowych komórek.
Narośl na skórze – na jakie schorzenia wskazuje kolor zmiany skórnej?
Kolor zmiany skórnej może wskazywać na jej podłoże. Dość często na skórze pojawiają się zmiany o kolorze czerwonym, kolorze czarnym, brązowym, niebieskawym i beżowym, a także zmiany o kolorze białym i zmiany o kolorze skóry. Na jakie schorzenia mogą wskazywać?
Czerwona narośl na skórze może wskazywać na liszaj płaski, atopowe zapalenie skóry, łuszczycę, liszajec, czyraczność, naczyniaki, a także raka podstawnokomórkowego skóry. Rak podstawnokomórkowy skóry rozwija się z komórek naskórka i w początkowym stadium może mieć postać niegojącego się owrzodzenia lub guzka. Rak podstawnokomórkowy skóry często ma podłoże genetyczne. Jest także związany z nadmierną ekspozycją skóry na działanie promieniowania UV, zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) oraz czynnikami środowiskowymi m.in. stosowaną dietą. Zmiany związane z podstawnokomórkowym rakiem skóry mogą się powiększać oraz wywoływać ból. W przypadku tego raka skóry rokowania są pomyślne, bo nowotwory podstawnokomórkowy rzadko dają przerzuty. Leczenie uwzględnia m.in. chirurgiczne usunięcie zmiany wraz z przylegającymi do niej zdrowymi tkankami. Zmiany skórne, które wskazują na nowotwór złośliwy lub mają nietypowy wygląd, są zawsze wysyłane do badania histopatologicznego.
Inne czerwone zmiany skórne mogą wywołać schorzenia naczyń krwionośnych, czyli naczyniaki, zmiany zapalne, których podłożem są choroby autoimmunologiczne, a także choroby zakaźne o podłożu wirusowym i bakteryjnym. Często choroby skóry o podłożu bakteryjnym i wirusowym objawiają się silnym świądem. Mnogie, czerwone grudki z płynem surowiczym wskazują np. na zakażenie wirusem ospy wietrznej.
Ważne! Jeżeli czerwona narośl na skórze boli, piecze, swędzi, sączy się z niej płyn surowiczy bądź krew, to trzeba jak najszybciej udać się do dermatologa. To samo tyczy się nagłej zmiany wyglądu narośli, guzka, przebarwienia, nawet jeżeli zmiana skórna była wcześniej badana przez lekarza.
Najczęstsze rodzaje guzów skóry psa:
Tłuszczaki
Tłuszczak jest miękkim, niebolesnym guzem skórnym, łatwo przesuwalnym względem innych tkanek. Nie pęka i nie rozpada się. Jest to zmiana niezłośliwa. Powstają w wyniku przerostu komórek tłuszczowych otoczonych włóknistą torebką i mogą występować zarówno na skórze psa, jak i na tkankach wewnętrznych.
Przyczyny powstawania tłuszczaków są bardzo różne, np. nieprawidłowości w funkcjonowaniu niektórych narządów, inne choroby, wiek czy nadmierna otyłość psa. Może wystąpić u psa każdej rasy, jednak te predysponowane to: labradory, owczarki niemieckie, spaniele, jamniki, beagle i sznaucery.
Podczas konsultacji z lekarzem weterynarii, warto wykonać biopsję cienkoigłową, aby upewnić się że zmiana to faktycznie tłuszczak, a nie złośliwy guz. Jeśli okaże się to tłuszczak, nie ma konieczności natychmiastowego usuwania go. Jest to wskazane dopiero, kiedy zaobserwujemy jego wzrost. Trzeba uważać, aby tłuszczak nie osiągnął rozmiarów utrudniających psu prawidłowe funkcjonowanie.
Kaszak / torbiel łojowa / torbiel naskórkowa
Kaszak u psa powstaje w okolicy mieszka włosowego lub gruczołu łojowego. Rozwija się gdy:
- komórki nabłonkowe skóry nie złuszczają się,
- dochodzi do uszkodzenia naskórka lub mieszka włosowego,
- dochodzi do stanu zapalnego skóry.
Zablokowana jest wtedy drożność gruczołu produkującego wydzielinę łojową. Gdy nie może się ona wydostać na zewnątrz, gromadzi się we wnętrzu, tworząc torbiel. Taka torbiel może się szybko powiększać i powodować stan zapalny okolicznych tkanek. Kaszaki powstają niezależnie od wieku, rasy i płci psa.
Kaszak to zmiana łagodna, ale uciążliwa dla zwierzaka. Kaszaki mogą powodować świąd, w związku z czym pies może je uszkodzić podczas drapania. Przypadkowo może to też zrobić właściciel, np. podczas wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych, zakładania obroży/szelek czy podczas zabawy. Po pęknięciu kaszaka może się z niego wydobyć biało-szara, gęsta wydzielina o nieprzyjemnym zapachu. W takiej sytuacji rana często ulega zakażeniu bakteryjnemu, powodując dodatkowe kłopoty.