U nas zapłacisz kartą
Łagodzenie Niepokoju - Zrozumienie Jasnej Narośli na Skórze
Diagnostyka narośli i chorób skórnych
Diagnostyka zmian i narośli na skórze opiera się na różnorodnych metodach, pozwalających na ustalenie dokładnych przyczyn, którymi mogą być między innymi choroby przenoszone drogą płciową. Dermatolog zwykle dokonuje badania fizykalnego skóry i ocenia zmiany pod kątem ich wyglądu, kształtu, rozmiaru, koloru, tekstury i umiejscowienia. Niekiedy w przypadku zmian lekarz może zlecić badania laboratoryjne, analizę próbek skóry, testy alergiczne czy badania mikrobiologiczne, które mogą dostarczyć dodatkowych informacji na temat obecności infekcji, stanu układu odpornościowego, reakcji alergicznych czy obecności markerów innych chorób.
W trakcie badania histopatologicznego pobiera się próbki tkanki ze zmiany skórnej i przekazaniu jej do analizy mikroskopowej. Pozwala ono na ocenę struktury tkanki, identyfikację zmian patologicznych, kontrolę pod kątem obecność komórek nowotworowych lub stanów zapalnych.
Należy pamiętać, że każda zmiana skórna wymaga indywidualnej oceny i diagnozy lekarza dermatologa. Niektóre narośla i włókniaki skóry mogą być łagodne i samoistnie ustępować, ale inne wymagają leczenia z powodów estetycznych lub zdrowotnych. Ważne jest, aby nie lekceważyć zmian skórnych i skonsultować się z lekarzem w przypadku jakichkolwiek niepokojących objawów.
Narośl na skórze – rodzaje brodawek
Brodawki to dość duża grupa zmian skórnych, które mają różne podłoże oraz charakteryzują się odmiennym wyglądem. Brodawki to łagodne zmiany, które pojawiają się na skórze na skutek działania różnych czynników. Mogą występować na skórze małych dzieci i osób dorosłych, niektóre brodawki są objawem postępujących procesów starzenia się organizmu i występują przede wszystkim u seniorów.
W budowie brodawek można zauważyć szeroką podstawę. Mają one często nierówną powierzchnię. Pod względem koloru mogą nie różnić się od zdrowej skóry lub mieć beżową, różową, żółtą oraz brązową barwę.
- brodawki łojotokowe,
- brodawki zwykłe,
- brodawki płaskie,
- brodawki weneryczne (brodawki płciowe, kłykciny kończyste),
- brodawki stóp (brodawki mozaikowe, brodawki myrmecia),
- brodawki przejściowe.
Najczęściej diagnozowane rodzaje brodawek to brodawki łojotokowe (brodawki starcze), brodawki zwykłe, brodawki płaskie i brodawki stóp.
Brodawki łojotokowe to zmiany często pojawiające się na skórze osób w średnim i podeszłym wieku. Najczęściej zlokalizowane są na skórze twarzy i tułowia. Nie są znane przyczyny, które powodują powstawanie brodawek łojotokowych, jednak do czynników ryzyka zaliczamy w tym przypadku m.in. wiek, częste wystawianie skóry na bezpośrednie działanie promieni słonecznych oraz czynniki genetyczne. Brodawki łojotokowe są objawem zakażenia wirusowego lub bakteryjnego i nie możemy się nimi zarazić. Często występują w większych skupiskach np. na plecach. Mnogie brodawki łojotokowe oraz brodawki, które powodują różne dolegliwości np. świąd, powinny być zbadane przez lekarza.
Brodawki zwykłe mają zwykle żółty lub brązowy kolor. Te niewielkie grudki często występują w większych skupiskach. Są ograniczone od zdrowej skóry i dobrze wyczuwalne pod palcami. Najczęściej brodawki zwykłe są skutkiem zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego typu 2. Pojawiają się m.in. w obrębie skóry dłoni, na podeszwie stóp oraz na łokciach i kolanach. Rzadziej brodawki zwykłe powstają pod płytką paznokci.
Blog
Prawda jest taka, że każdy guzek na skórze u psa czy kota powinien wzbudzić nasz niepokój. Jednak na uspokojenie trzeba dodać, że guzek guzkowi nierówny i nie każdy od razu musi oznaczać nowotwór i to w dodatku złośliwy. Najlepiej zgłaszać się do lekarza weterynarii w momencie wyczucia jakiejkolwiek zmiany – niech oceni ją profesjonalista. Diagnozy, czym jest taki guzek, nie da się postawić „na oko” - potrzeba badań. Najprostszą i najszybszą metodą jest wykonanie biopsji cienkoigłowej. Ta metoda pozwala w szybki sposób rozgraniczyć przynajmniej, czy mamy do czynienia ze zmianą zapalną czy nowotworową, a to już duża różnica.
Guzy nowotworowe występują nie tylko u starszych zwierząt, ale także i u młodych.
Na przykład u psów poniżej trzeciego roku życia może rozwinąć się histiocytoma, która jest łagodną zmianą i może w ciągu 3 miesięcy ustąpić samoistnie bez jakichkolwiek ingerencji. Najczęściej lokalizuje się na głowie bądź kończynach. Często notowane tłuszczaki są zmianami łagodnymi, ale ze względu na swoją lokalizację mogą być niebezpieczne. Zdarza się, że np. tłuszczak lokalizujący się w okolicy ściany klatki piersiowej jako mały guzek, jest tylko wierzchołkiem góry lodowej, gdyż wnika w głąb klatki piersiowej i nacieka okoliczne tkanki czy narządy. Bywają także przypadki, kiedy w tłuszczaku chowa się inny nowotwór – mastocytoma. Mastocytoma - inaczej guz z komórek tucznych to jedna z najczęstszych zmian nowotworowych w skórze psów i kotów. Ulubiona lokalizacja mastocytomy u psów to kończyny, ściana klatki piersiowej i jamy brzusznej, u kotów natomiast głowa i szyja. Mastocytoma na mosznie u psów wiąże się z gorszym rokowaniem. Występuje głównie u dorosłych zwierząt. Niektóre predysponowane rasy to np. bokser, mops, golden czy labrador retriever. Zmian nowotworowych skóry istnieje bardzo dużo, ale warto wspomnieć jeszcze o mięsakach poiniekcyjnych u kotów. Kiedyś mówiło się o tym, że występują głównie w związku ze szczepieniem kotów przeciwko wirusowi białaczki kotów oraz przeciwko wściekliźnie. Obecnie wiadomo, że jakakolwiek iniekcja u kota może wywołać ten rodzaj zmiany nowotworowej. Z tego względu warto zapamiętywać przynajmniej gdzie kot dostawał szczepionki i w razie pojawienia się zmiany w tym miejscu, koniecznie skontrolować to z lekarzem weterynarii.
W przypadku podejrzenia mięsaka poiniekcyjnego stosuje się zasadę 3-2-1. Jeśli zmiana utrzymuje się dłużej niż 3 miesiące lub ma ponad 2 cm wielkości, bądź w ciągu jednego miesiąca szybko urosła, to bezwzględnie trzeba wykonać biopsję tejże zmiany. Podsumowanie
W żadnym wypadku nie zaleca się „hodowanie guza”. Im mniejsza zmiana tym łatwiej ją wyleczyć. Dzięki wczesnej reakcji zyskuje się przede wszystkim czas, który np. w przypadkach guzów złośliwych, jest decydujący. Im wcześniej wdroży się odpowiednie leczenie tym większe szanse na pomyślne rozwiązanie problemu i mniejsze spustoszenie w organizmie.
Narośl na skórze – włókniaki
Włókniaki twarde i włókniaki miękkie często pojawiają się na skórze w okolicach szyi, pod pachami, w okolicy ramion, a także w pachwinach oraz w okolicy powiek. W przypadku włókniaków miękkich i włókniaków twardych mamy do czynienia z łagodnymi zmianami nowotworowymi. Nie zagrażają one jednak naszemu zdrowiu i życiu. Włókniaki miękkie są uszypułowane i często występują w większych skupiskach. Włókniaki twarde nie są uszypułowane. Najczęściej związane są z procesami starzenia się organizmu – często występują u seniorów.
Zmiany skórne po wykonaniu badania dermatologicznego mogą być poddane leczeniu. Jego przebieg zależny jest od podłoża zmiany oraz jej charakteru. Wiele osób decyduje się na usuwanie zmian skórnych nie tylko ze względów zdrowotnych, ale także w celu poprawy wyglądu i samooceny. Nie każda narośl na skórze wymaga specjalistycznego leczenia, jednak ze względów profilaktycznych dermatolodzy zalecają wycięcie np. dużych znamion barwnikowych.
Nowotwory skóry są jednymi z najczęstszych nowotworów występujących u psów
Guzy i wszelkie inne zmiany na psiej skórze nie zawsze mają charakter złośliwy. Jednak dopóki nie wykonamy odpowiednich badań, pewności nie ma. Nie warto zwlekać. Kiedyś błędnie zakładano, że nowotwory dotyczą wyłącznie starszych psów. To nieprawda. Wiek zwierzęcia nie ma tu żadnego znaczenia. Każdy guzek u psa, powinien zawsze zostać zbadany przez lekarza weterynarii.
Do wizyty w gabinecie weterynarza w pierwszej kolejności powinien skłonić nas szybki i nagły rozrost zaobserwowanych zmian skórnych u psa. Niepokojące są także: zaczerwienienie, podkrwawianie lub inne wypływy z guza czy narośli, a także obrzęk i widoczna bolesność czy dyskomfort.
Niektórym właścicielom wydaje się, że pomimo swojej wielkości guz nie utrudnia psu funkcjonowania. Naprawdę nie warto czekać do ostatniej chwili, nawet jeśli zaobserwowane zmiany nie powodują widocznych dolegliwości bólowych u psa. Im większy guz, tym trudniej się go pozbyć.
Sprawna i szybka interwencja daje nie tylko możliwość przeprowadzenia krótkiego i jednocześnie bezpieczniejszego zabiegu. Zmniejsza także ryzyko uszczerbku na sąsiadujących tkankach i zezłośliwienia zmiany.
Pamiętajcie, jeśli jakikolwiek lekarz weterynarii powie Wam: „proszę to obserwować, na oko to nic groźnego” – uciekajcie! „Na oko” to nie jest diagnostyka. Dla własnego spokoju skonsultujcie temat z innym lekarzem specjalistą.
