Krem na tłustą skórę - Skuteczne rozwiązania dla problemu nadmiernego wydzielania sebum

Kosmetyki na łojotokowe zapalenie skóry – poradnik zakupowy

Łojotokowe zapalenie skóry, kosmetyki umożliwiające bezpieczną pielęgnację w tym schorzeniu oraz ich optymalny skład to kwestie, które znajdują się od lat w obrębie zainteresowań naukowców z wielu dziedzin. Okazuje się, że popularne i szeroko dostępne w drogeriach kosmetyki mogą wcale nie służyć skórze z ŁZS. Dowiedz się więcej z poniższego artykułu.

Łojotokowe zapalenie skóry – kosmetyki. Jakie powinny być?

W chorobie, jaką jest łojotokowe zapalenie skóry, kosmetyki stanowią ważne uzupełnienie kuracji farmakologicznej zaleconej przez dermatologa. Wybór produktów do pielęgnacji wymagającej skóry z ŁZS nie powinien być pozostawiony przypadkowi. Kosmetyki muszą działać w określony sposób, aby przywracać skórze dobrą kondycję i wspierać niwelowanie jej problemów.

Jak powinny działać kosmetyki na ŁZS i dlaczego?

Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)

Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.

U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.

Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.

W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.

Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) - objawy, przyczyny i leczenie

Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) jest chorobą skóry występującą u osób w każdym wieku. Objawy ŁZS to łuszczenie się skóry, rumień oraz świąd. Zmiany skórne pojawiają się najczęściej na owłosionej skórze głowy, twarzy, klatce piersiowej, pod pachami i w pachwinach.

Łojotokowe zapalenie skóry jest przewlekłą i nawrotową chorobą skóry, która charakteryzuje się występowaniem zmian rumieniowo-złuszczających na skórze twarzy, klatki piersiowej oraz owłosionej głowy. Zmiany skórne mogą występować również pod pachami i w pachwinach. Przyczyną choroby jest nadmierna aktywność gruczołów łojowych i współistniejące zakażenie grzybem drożdżopodobnym Malassezia furfur (Pityrosporum ovale). Badania wskazują na zwiększoną liczbę tych grzybów w okolicach łojotokowych i pozytywny efekt terapeutyczny preparatów przeciwgrzybiczych.

Dodatkowe znaczenie w zaostrzeniu choroby mogą mieć leki, w tym haloperydol, sole złota, chloropromazyna czy psoraleny.

Łojotokowe zapalenie skóry zazwyczaj występuje u osób zdrowych, ale może się wiązać z zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) lub chorobami neurologicznymi (np. incydentem naczyniowo-mózgowym, chorobą Parkinsona).

Czym jest łojotokowe zapalenie skóry?

Łojotokowe zapalenie skóry (w skrócie ŁZS) to często występująca choroba zapalna skóry. Dermatoza ta występuje u około 1-3% populacji, w tym u 3-5% młodych dorosłych oraz aż u 40-80% osób zakażonych wirusem HIV. Mężczyźni chorują nawet 6 razy częściej od kobiet.

Po raz pierwszy schorzenie zostało opisane już w 1887 r., a mimo to do tej pory nie ustalono przyczyny jego występowania. Najczęściej po raz pierwszy ŁZS rozwija się w okresie dojrzewania, kiedy gruczoły łojowe są nadreaktywne. Drugi szczyt choroby przypada na czas po 50. roku życia, lecz może pojawić się także u niemowląt pod postacią ciemieniuchy. Łojotokowe zapalenie skóry jest przypadłością o charakterze przewlekłym i nawracającym. Objawy najczęściej obejmują owłosioną skórę lub obszary bogate w gruczoły łojowe, takie jak twarz, górna część klatki piersiowej oraz okolice małżowin usznych.

Jak wygląda łojotokowe zapalenie skóry?

Zazwyczaj wczesnym objawem ŁZS jest występowanie łojotoku skóry głowy. Następnie nawarstwiają się tłuste, żółtoszare łuski i strupy oraz pojawia się stan zapalny, a włosy mogą ulec znacznemu przerzedzeniu. Ogniska rumieniowo-złuszczające mogą obejmować brwi, a także nieowłosioną skórę – czoło, fałdy nosowo-wargowe, okolice uszu oraz karku, mostek, fałdy pachowe, pachwiny, okolice pępka i rynnę łojotokową między łopatkami. Zmiany mogą także występować na brzegach powiek. Na skórze pojawiają się ogniska zapalne z widocznymi, drobnopłatowymi złuszczeniami. Odczuwalny może być silny świąd, szczególnie w okolicy owłosionej skóry głowy. Jego nasilenie może zwiększać pot. Łuszczycowe zapalenie skóry nie jest chorobą zagrażającą życiu, a ogólny stan chorego jest dobry. Dermatoza wiąże się natomiast z dużym dyskomfortem chorego, ponieważ zmiany skórne występują w widocznych miejscach na ciele.

Łojotokowe zapalenie skóry często może być mylone z innymi chorobami, w którym występuje złuszczanie naskórka. Głównie jest to łuszczyca, a także egzema, grzybica lub reakcja alergiczna. Jednak zazwyczaj zmiany chorobowe mają inną wielkość, a także charakteryzują się odmiennym obrazem mikroskopowym. W zależności od lokalizacji ŁZS może mieć nieco odmienny wygląd. Na twarzy zmiany lokalizują się głównie na czole (jest to tzw. korona łojotokowa), w fałdach nosowo-barkowych, na brwiach i uszach, tworząc lepkie, żółte strupy. Na szyi pojawiają się zmiany obrączkowate, które często są mylone z grzybicą. W okolicach pach, pachwin, pod piersiami i w okolicach intymnych zmiany przyjmują rozlany charakter o czerwonej barwie, dlatego mogą przypominać drożdżycę. Natomiast na tułowiu pojawiają się okrężne żółto-brązowe plamy, najczęściej w okolicy mostka. Na owłosionej skórze głowy może występować jako łupież lub zmiany zapalne, obejmując całą jej powierzchnię.

W związku z tak różnorodnością zmian w zależności od miejsca występowania każda zmiana skórna powinna być skonsultowana z dermatologiem, który precyzyjnie określi rodzaj schorzenia oraz wdroży właściwe leczenie.

---

krem