U nas zapłacisz kartą
Krem na tłustą skórę - Skuteczne rozwiązania dla problemu nadmiernego wydzielania sebum
Zapalenie łojotokowe twarzy – jakie domowe sposoby warto zastosować?
Z zapaleniem łojotokowym twarzy można też walczyć za pomocą różnych domowych sposobów. Najlepiej stosować je równolegle z tradycyjną terapią dermatologiczną.
Wśród sposobów zasługujących na uwagę wyróżnić należy:
- stosowanie dermokosmetyków z naturalnym składem. Kosmetyki zawierające witaminy, naturalne kwasy owocowe, roślinne ekstrakty czy olejki przywracają skórze z ŁZS utraconą równowagę. Zmniejszają podrażnienia, ograniczają łuszczenie skóry i wzmacniają jej ochronną barierę. Warto wybrać te dedykowane ŁZS, ponieważ posiadają również łagodne właściwości przeciwgrzybicze i przeciwzapalne oraz nie obciążają skóry. Przydatna będzie emulsja do mycia twarzy, a także odpowiedni krem.
- zdrowe odżywianie. Należy unikać produktów mogących zaostrzać zmiany oraz pamiętać o tym, żeby dieta była zrównoważona i dostarczała organizmowi niezbędnych składników odżywczych. Na stan skóry źle wpływa spożywanie żywności przetworzonej, jak i czerwonego mięsa, należy więc je ograniczyć lub nawet całkowicie wyeliminować. Warto też sprawdzić, czy problemu nie nasila spożywanie nabiału. Jadłospis należy oprzeć przede wszystkim na warzywach i owocach, na produktach bogatych w zdrowe tłuszcze – jak ryby i orzechy, oraz na produktach pełnoziarnistych, dostarczających cennego błonnika.
- stosowanie ziół. Zioła nadają się zarówno do stosowania wewnętrznego, jak i zewnętrznego. Godnymi polecenia gatunkami są: rozmaryn, rumianek lekarski, melisa, skrzyp, pokrzywa zwyczajna, a także mięta pieprzowa. Możemy przygotowywać z nich herbatki lub okłady na zmienioną chorobowo skórę. Efekty zauważymy jednak tylko przy regularnym stosowaniu ziół.
- redukcję stresu. Stres jest jednym z czynników mogących wyzwolić uciążliwe objawów łojotokowego zapalenia skóry twarzy i część chorych dostrzega wyraźny związek między wystąpieniem stresowych sytuacji w życiu, a późniejszym nawrotem lub zaostrzeniem ŁZS. Bez wątpienia warto poznać techniki relaksacyjne, które pomogą ukoić skołatane nerwy.
Częstość występowania łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Łojotokowe zapalenie skóry jest jedną z najczęstszych chorób skóry. W populacji ogólnej wynosi częstość występowania wynosi 1–3%, a u chorych z upośledzeniem odporności 34–83%. Istnieją dwa szczyty zachorowań w 2.–12. miesiącu życia oraz w okresie dojrzewania i u młodych dorosłych. Nieco częściej obserwuje się je u mężczyzn.
- skórze głowy,
- w fałdach nosowo-wargowych,
- uszach,
- brwiach,
- klatce piersiowej lub
- w górnej okolicy pleców.
Wykwity rumieniowo-złuszczające pojawiają się też na skórze brwi oraz za małżowiną uszną, dodatkowe zmiany skórne mogą wystąpić także w okolicy fałdów pachowych i w zgięciach stawowych.
Pacjenci z łojotokowym zapaleniem skóry mogą odczuwać niewielki świąd skóry. Przewlekły stan zapalny na skórze głowy czy w obrębie brwi może spowodować przerzedzenie włosów. Szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku łojotokowe zapalenie skóry może prowadzić do erytrodermii, czyli uogólnionego stanu zapalnego skóry.
Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.
Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy – przyczyny, objawy i przebieg
Aby leczenie łojotokowego zapalenia skóry mogło być skuteczne, musi być poprzedzone wnikliwą diagnostyką. Tę należy oczywiście pozostawić lekarzowi, ale dobrze byłoby mieć chociaż podstawową wiedzę na temat ŁZS. Najważniejsze informacje na temat tej choroby zostały zebrane w poniższej tabeli.
- Ryzyko rozwoju ŁZS zwiększają następujące czynniki:
- wiek,
- zaburzenia hormonalne,
- obniżona odporność organizmu,
- stres,
- skłonności genetyczne,
- niewłaściwa dieta,
- nieprawidłowa pielęgnacja.
Jak wygląda łojotokowe zapalenie skóry u dzieci?
Łojotokowe zapalenie skóry najczęściej dotyczy osób dorosłych. Może jednak także występować u niemowląt. Nosi wówczas nazwę ciemieniuchy lub łagodnego łojotokowego zapalenia skóry. Najczęściej schorzenie występuje u dzieci do trzeciego miesiąca życia, bardzo rzadko pojawia się w późniejszym wieku (najpóźniej do drugiego roku życia). Ciemieniucha zazwyczaj lokalizuje się w górnej części głowy niemowlęcia (w okolicach ciemiączka) lub w miejscach pieluszkowych. Czasem pojawia się na czole w pobliżu brwi i nosa niemowlęcia. Jest to zrogowaciały, łuskowaty naskórek przypominający tłusty łupież.
Choroba pojawia się na skutek wzmożonej aktywności gruczołów łojowych. Ciemieniucha nie jest schorzeniem zagrażającym życiu lub powodującym ból, stanowi natomiast problem estetyczny. Szacuje się, że choroba dotyka niemal połowę niemowląt z atopowym zapaleniem skóry, nieco rzadziej z łuszczycą. Zmiany skórne mogą się cofać samoistnie i nie mają tendencji do nawrotów, jednak zaleca się konsultację choroby z pediatrą. Przyczyny szuka się w występowaniu Candida albicans na skórze oraz we wpływie androgenów matki. Na rynku można znaleźć liczne preparaty dostępne bez recepty, które pomogą w walce z ciemieniuchą.
