U nas zapłacisz kartą
Krem na tłustą skórę - Skuteczne rozwiązania dla problemu nadmiernego wydzielania sebum
SEBORH
SZAMPON, EMULSJA ORAZ PŁYN NA ŁZS KUP TERAZ
1. Jak wygląda łojotokowe zapalenie skóry twarzy i jak z nim walczyć?
ŁZS twarzy objawia się czerwonymi, łuszczącymi zmianami w obrębie policzków, nosa, brody i czoła. Zmiany powinny zostać pokazane specjaliście, ponieważ mogą zostać pomylone z innymi chorobami. Podstawą walki z ŁZS twarzy jest leczenie zalecone przez dermatologa. Dodatkowo należy stosować specjalną pielęgnację. Często nie ogranicza się ona wyłącznie do stosowania odpowiednich kosmetyków do twarzy, ale też do skóry głowy, gdyż ŁZS może powodować też problemy ze skórą głowy i włosami. Szczególnie warto używać dermokosmetyków opartych na naturalnych składnikach aktywnych, jak np. Seborh.
2. Jak długo trzeba stosować naturalne kosmetyki na łojotokowe zapalenie skóry twarzy oraz głowy, aby można było mówić o efektach?
Kosmetyki takie powinny być stosowane systematycznie przez dość długi czas, aby można było zauważyć efekty. Zazwyczaj konieczne jest stosowanie kosmetyków przez minimum trzy tygodnie, zgodnie z zaleceniami producenta. Po tym czasie rezultaty powinny być już widoczne. Oczywiście wiele też zależy od początkowego stanu skóry.
3. Kto jest narażony na łojotokowe zapalenie skóry twarzy?
Na ŁZS twarzy narażone są osoby z obniżoną odpornością, nierównowagą hormonalną, prowadzące niezdrowy tryb życia i żyjące w stresie. W grę może wchodzić również niewłaściwa pielęgnacja skóry – zbyt mocne odtłuszczanie skóry łojotokowej lub stosowanie źle dobranych preparatów, które podrażniają skórę albo nie zapewniają jej wystarczającej higieny. Osoby, które cierpią na łojotokowe zapalenie skóry głowy z czasem mogą borykać się z niemiłymi objawami na twarzy. Dlatego tak ważna jest szybka reakcja, podjęcie leczenia i dostosowanie pielęgnacji do potrzeb skóry.
Bibliografia
1. Bukvic Mokos Z, Kralj M, Basta-Juzbasic A, Lakos Jukic I: Seborrheic dermatitis: an update. Acta Dermatovenerol Croat, 20: 98-104, 2012
2. Baran E, Szepietowski J, Maleszka R i in.: Łojotokowe zapalenie skóry i łupież: konsensus postępowania terapeutycznego. Wytyczne rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Dermatologiczne. Dermatol Klin, 8: 229-234, 2006
3. Woźniak M, Nowicki R: Rola grzybów Malassezia spp. w etiopatogenezie chorób skóry, Mikologia Lekarska, 2007
4. Klaus W, Richard A, Arturo P: Fitzpatrick Atlas i zarys dermatologii klinicznej. Czelej, Lublin 2014
5. Hay RJ: Malassezia dandruff and seborrhoeic dermatitis: an overview. Br J Dermatol, 165 (suppl. 2): 2-8, 2011
Jakie są przyczyny łojotokowego zapalenia skóry?
Nie ustalono dokładnego mechanizmu choroby i przyczyn powstawania łojotokowego zapalenia skóry .
Z całą pewnością głównym powodem występowania schorzenia jest nadmierne, nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołów łojowych . Jednocześnie obserwuje się także patologiczny proces odnowy komórek naskórka, co prowadzi do jego szybszego rogowacenia. Inną przyczyną może być zakażenie drożdżakami z grupy Malassezia furfur (dawniej Pityrosporum ovale ). Według wielu specjalistów grzyby te są odpowiedzialne za złuszczanie naskórka, świąd oraz podrażnienia. Drobnoustrój ten naturalnie bytuje na skórze człowieka, jednak u chorych na łojotokowe zapalenie skóry obserwuje się ich znacznie zwiększoną liczebność.
Najnowszą teorią, która tłumaczy przyczyny powstawania ŁZS, jest wynik badania klinicznego z 2017 r. Wykazało ono wpływ nadmiernej kolonizacji Staphylococcus epidermidis na rozwój tego schorzenia.
Często obserwuje się występowanie łojotokowego zapalenia skóry u osób, u których stwierdzono inne schorzenia, takie jak trądzik, łuszczyca, zespół Downa, choroba Parkinsona, epilepsja, cukrzyca, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, HIV i AIDS, przebyty udar lub zawał serca. Tak więc wpływ na rozwój ŁZS mogą mieć choroby przewlekłe oraz obniżenie odporności. Także osoby przyjmujące interferon lub sole litu częściej chorują na tę dermatozę. Zaobserwowano zwiększoną podatność na łojotokowe zapalenie skóry u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, szczególnie u chorych na depresję. Wpływ mogą mieć także zaburzenia hormonalne, które powodują nadmierną aktywność gruczołów łojowych.
Część specjalistów twierdzi, że przyczyną powstawania schorzenia jest nieodpowiednie dbanie o higienę, zanieczyszczenie środowiska, niewłaściwe odżywianie lub długotrwały stres. ŁZS nie należy do chorób dziedzicznych, jednak pośrednio mogą mieć na nią wpływ uwarunkowania genetyczne.
Jak wygląda leczenie łojotokowego zapalenia skóry?
Głównym celem terapii ŁZS jest zmniejszenie widocznych objawów choroby oraz redukcja nasilenia świądu i rumienia.
Ważne są także działania profilaktyczne, które uniemożliwią nawrót choroby. W leczeniu ŁZS skóry głowy wykorzystywane są preparaty kortykosteroidowe o działaniu przeciwzapalnym – klobetazol, fluocynolon oraz betametazon. Stosowane są także preparaty przeciwdrożdżakowe w postaci kremów, szamponów i maści – cyklopiroksolamina oraz ketokonazol. Poza tym wykorzystuje się leki keratolityczne i cytostatyczne.
Inne substancje wspomagające leczenie skóry głowy to preparaty z siarczkiem selenu oraz dziegciem sosnowym. Lekami podstawowymi w leczeniu ŁZS skóry twarzy są preparaty o działaniu miejscowym, zawierające glikokortykosteroidy o małej lub średniej sile działania, inhibitory kalcyneuryny i pochodne imidazolowe (leki przeciwgrzybicze). Sterydy działają najszybciej, lecz ich stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych, takich jak ścienienie skóry lub pojawienie się pajączków naczyniowych. Dlatego można je stosować jako leki drugiego rzutu, a początkowo stosuje się preparaty o najniższej sile działania lub prowadzi się terapię przerywaną.
W leczeniu ŁZS powiek można delikatnie usuwać strupy poprzez przemywanie zmian szamponem dla dzieci lub zawierającym ketokonazol. Znacznie nasilone objawy mogą wymagać zastosowania maści ze sterydami, stwarza to jednak niebezpieczeństwo rozwoju jaskry lub wystąpienia trądziku posterydowego. Stosowane są również pochodne imidazolowe. W leczeniu ŁZS tułowia można stosować kortykosteroidy o średniej sile działania w formie kremu lub maści. Jeśli jednak wymagana jest długotrwała terapia, to zalecane są kremy z pochodnymi imidazolowymi lub preparaty z kliochinolem, gdyż cechuje je niższe ryzyko pojawienia się działań niepożądanych. Łojotokowe zapalenie skóry zazwyczaj można leczyć, stosując preparaty miejscowe. W skrajnych przypadkach wyjątkowo dużego nasilenia objawów można wdrożyć leczenie ogólne, podając doustne leki przeciwgrzybicze oraz retinoid w niskiej dawce w celu zmniejszenia łojotoku.