U nas zapłacisz kartą
Kremy na łojotokowe zapalenie skóry - Skuteczne sposoby łagodzenia objawów
Krem do twarzy na łojotokowe zapalenie skóry
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy należy do jednej z najczęściej diagnozowanych chorób w gabinetach dermatologicznych. Jej objawy są bardzo charakterystyczne, choć wciąż trudno określić jednoznacznie przyczyny jej występowania. Łojotokowe zapalenie skóry na twarzy uznaje się za chorobę przewlekłą, której nie można w pełni wyleczyć. W związku z tym wykazuje tendencję do nawracania. Na czym polega zapalenie łojotokowe twarzy? Jakie są obecne metody leczenia? Dowiesz się z tego artykułu.
- preparaty doustne (np. retinoidy),
- terapia miejscowa.
- pielęgnacja skóry za pomocą dermokosmetyków,
- dieta,
- unikanie czynników nasilających objawy choroby,
- naświetlanie specjalną lampą.
Zapalenie łojotokowe skóry twarzy – a głowa? Zastosuj zestaw Seborh
Zapalenie łojotokowe skóry twarzy to bardzo przykra dolegliwość, jednak co zrobić, kiedy choroba przeniesie się na głowę? Z pomocą przychodzi specjalistyczny zestaw z firmy Seborh. Warto zastosować wszystkie trzy kroki, by przyśpieszyć leczenie, ponieważ preparaty wzajemnie się uzupełniają.
- Płyn na łojotokowe zapalenie skóry Seborh działa złuszczająco, przeciwzapalnie, również hamuje rozwój bakterii i drożdży. Zawiera: kwas jabłkowy, migdałowy, glikolowy, pantenol, ekstrakt z wąkroty azjatyckiej, z miłorzębu i inne cenne składniki, dzięki którym płyn pobudza mikrokrążenie, wzmacnia naczynia krwionośne, wygładza skórę i niweluje problem łuszczącej się łuski. Należy go zastosować w formie masażu, co drugi dzień. Nie trzeba moczyć włosów, zostawić na noc. Rano umyć głowę szamponem.
- Etap drugi to zastosowanie szamponu na łojotokowe zapalenie skóry głowy z firmy Seborh. Jego zastosowanie jest bardzo ważne, ponieważ działa przede wszystkim przeciwgrzybiczo, a także zmniejszając świąd, nawilżając i oczyszczając. Ma w sobie między innymi: siarczek selenu, pirokton olaminy, ichtiol, mleczko pszczele. Powodują one normalizację pracy gruczołów łojowych i odbudowę naskórka. Trzeba go stosować co drugi dzień, na noc w formie masażu, po czym rano umyć głowę szamponem.
- Etap trzeci to zastosowanie wieczorem emulsji z firmy Seborh, która zmniejsza świąd, a także złuszcza i nawilża. Jej działanie jest oparte głównie na takim składniku jak pirokton olaminy. Zawiera też m.in.: siarkę, NMF, olej konopny, kwas mlekowy. Dzięki tym składnikom normalizuje pracę gruczołów łojowych, odkaża, działa antybakteryjnie i przeciwgrzybiczo. Należy ją stosować w formie masażu co drugi dzień na noc, a rano umyć głowę szamponem.
Częstość występowania łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Łojotokowe zapalenie skóry jest jedną z najczęstszych chorób skóry. W populacji ogólnej wynosi częstość występowania wynosi 1–3%, a u chorych z upośledzeniem odporności 34–83%. Istnieją dwa szczyty zachorowań w 2.–12. miesiącu życia oraz w okresie dojrzewania i u młodych dorosłych. Nieco częściej obserwuje się je u mężczyzn.
- skórze głowy,
- w fałdach nosowo-wargowych,
- uszach,
- brwiach,
- klatce piersiowej lub
- w górnej okolicy pleców.
Wykwity rumieniowo-złuszczające pojawiają się też na skórze brwi oraz za małżowiną uszną, dodatkowe zmiany skórne mogą wystąpić także w okolicy fałdów pachowych i w zgięciach stawowych.
Pacjenci z łojotokowym zapaleniem skóry mogą odczuwać niewielki świąd skóry. Przewlekły stan zapalny na skórze głowy czy w obrębie brwi może spowodować przerzedzenie włosów. Szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku łojotokowe zapalenie skóry może prowadzić do erytrodermii, czyli uogólnionego stanu zapalnego skóry.
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) - objawy, przyczyny i leczenie
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) jest chorobą skóry występującą u osób w każdym wieku. Objawy ŁZS to łuszczenie się skóry, rumień oraz świąd. Zmiany skórne pojawiają się najczęściej na owłosionej skórze głowy, twarzy, klatce piersiowej, pod pachami i w pachwinach.
Łojotokowe zapalenie skóry jest przewlekłą i nawrotową chorobą skóry, która charakteryzuje się występowaniem zmian rumieniowo-złuszczających na skórze twarzy, klatki piersiowej oraz owłosionej głowy. Zmiany skórne mogą występować również pod pachami i w pachwinach. Przyczyną choroby jest nadmierna aktywność gruczołów łojowych i współistniejące zakażenie grzybem drożdżopodobnym Malassezia furfur (Pityrosporum ovale). Badania wskazują na zwiększoną liczbę tych grzybów w okolicach łojotokowych i pozytywny efekt terapeutyczny preparatów przeciwgrzybiczych.
Dodatkowe znaczenie w zaostrzeniu choroby mogą mieć leki, w tym haloperydol, sole złota, chloropromazyna czy psoraleny.
Łojotokowe zapalenie skóry zazwyczaj występuje u osób zdrowych, ale może się wiązać z zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) lub chorobami neurologicznymi (np. incydentem naczyniowo-mózgowym, chorobą Parkinsona).
Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.
Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.
