U nas zapłacisz kartą
Krem na zmiany skórne - Odkryj naturalne sposoby pielęgnacji skóry
Czego objawem mogą być wykwity skórne na ciele?
Wykwity skórne to różnorodne zmiany widoczne na powierzchni skóry, które mogą być objawem różnych schorzeń. Mogą to być m.in. krosty, plamki, czy grudki. Jednakże, warto zdawać sobie sprawę, że wykwity skórne nie zawsze są bezpośrednio związane z chorobami skóry. Mogą być również efektem alergii, infekcji czy innych problemów zdrowotnych. Np. zajady, czyli pękające kąciki ust, są często objawem niedoborów witamin z grupy B. W przypadku pojawienia się niepokojących zmian skórnych, takich jak nieprzebijające się krosty, silne swędzenie, nagłe zaczerwienienie, ale też nadmiernej potliwości zaleca się konsultację z lekarzem dermatologiem, a niekiedy także endokrynologiem.
W aptekach dostępne są różnorodne maści na zmiany skórne bez recepty, które mogą pomóc w łagodzeniu objawów. Jednakże, jeśli problem utrzymuje się lub nasila, konieczna może być wizyta u specjalisty w celu dokładnej diagnozy i ustalenia skutecznego leczenia. Pamiętaj, że samo leczenie objawów, bez zidentyfikowania i rozwiązania przyczyny, może być nieskuteczne. Skuteczna pielęgnacja skóry wymaga holistycznego podejścia, uwzględniającego zarówno czynniki zewnętrzne, jak i wewnętrzne, dlatego warto szukać porady specjalistów w dziedzinie dermatologii.
Wpływ chemioterapii na skórę i paznokcie
Do najczęstszych zmian skórnych związanych z przyjmowaniem chemioterapii zaliczamy zaczerwienienie, świąd, nadmierne łuszczenie się, wysychanie oraz trądzik. Zmiany skórne dotyczą z reguły twarzy, szyi, ramion, tułowia, rzadziej kończyn. Reakcje nadwrażliwości na leki cytostatyczne występują z częstotliwością około 5%. Niektóre leki są obarczone większym ryzykiem wystąpienia reakcji (taksoidy, L-asparginaza).
Pewne leki przeciwnowotworowe np. 5-fluorouracyl, doksorubicyna i epirubicyna przy podazniu dożylnym powodują czasem wyraźne ściemnienie skóry wzdłuż żyły. Zmiany te mogą ustąpić samoistnie w ciągu kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Innym lekiem, który wywołuje zmiany skórne w postaci grubych przebarwień jest bleomycyna – cytostatyk stosowany w leczeniu raka jądra. Kapecytabina natomiast powoduje zespół skórny „ręka-stopa”, polegający na masywnym zaczerwieniu i pękaniu skóry rąk i stóp.
Z większością problemów można uporać się samemu, stosując odpowiednią higienę i pielęgnację. W przypadku gdy skóra jest przesuszona należy unikać długich i ciepłych kąpieli oraz używać balsamów lub olejków nawilżających. Nie powinno stosować się perfum i wody kolońskiej zawierających alkohol.
Wskazana jest również ograniczona ekspozycja na słońce, które nasila niepożądane działanie cytostatyków na skórę. Warto zadbać o paznokcie, stosując dostępne w aptekach preparaty wzmacniające paznokcie. Warto oszczędzać je poprzez nakładanie gumowych rękawiczek podczas mycia naczyń i prac porządkowych.
Odczyn popromienny po radioterapii – postępowanie
W leczeniu nowotworów złośliwych za pomocą radioterapii, nastąpił wielki postęp w precyzyjnym dopasowaniu strumienia promieniowania do tkanek chorych i jednoczesnej osłonie tkanek zdrowych.Jednak pomimo tego, w obszarze napromienianym zawsze znajduje się skóra, a to prowadzi do jej popromiennego zapalenia, które powoduje pieczenie, świąd czy ból.
Podczas radioterapii może dojść do uszkodzeń komórek zarodziowych oraz różnicujących się, co warunkuje powstanie odczynu ostrego (wczesnego) naskórka. Skóra właściwa reaguje odczynem późnym.
W ograniczeniu skutków ubocznych leczenia pomocne mogą okazać się kosmetyki dedykowane pacjentom onkologicznym, np. specjalistyczne kremy po radioterapii czy chemioterapii.
Skala stopnia nasilenia odczynu popromiennego
- I stopień – zaczerwienienie,
- II stopień- złuszczanie na sucho,
- III stopień – złuszczanie na mokro,
- IV stopień – martwica.
Wystąpienie odczynu wczesnego zależy od rodzaju napromieniania, energii promieniowania (mniejsze ryzyko po zastosowaniu promieniowania o wyższej energii), wielkości dawki frakcyjnej, wielkości obszaru napromienianego, współistniejących genetycznie warunkowanych chorób skóry, jednoczesnego stosowania leków, wcześniejszej radioterapii w tym samym obszarze.
Wystąpienie odczynu późnego po radioterapii warunkuje przede wszystkim wielkość dawki frakcyjnej i całkowitej napromieniania. Odczyn późny powstaje w przypadku utrzymywania się nasilonych zmian odczynu wczesnego III stopnia, a także kumulacji małych dawek promieni, które same nie powodują odczynów. W jego wypadku dochodzi do nierównomiernego stwardnienia skóry z odbarwieniami, przebarwieniami, zanikami, a także poszerzeniem naczyń krwionośnych. Skóra ma wówczas skłonność do pękań i nadmiernego rogowacenia. Mogą w jej obrębie występować trudno gojące się owrzodzenia, a nawet transformacja nowotworowa (około 20 % przypadków przechodzi w nowotwory złośliwe).
JAKIE ZMIANY ZACHODZĄ W SKÓRZE PODCZAS MENOPAUZY?
Istnieją trzy rodzaje zmian klinicznych powiązanych ze starzeniem się skóry twarzy u kobiet, które przeszły menopauzę: atrofia, wiotczenie i suchość. Każdą z nich wyjaśnimy poniżej, przyglądając im się bliżej.
Na poziomie naskórka
Spowolnienie odnowy keratynocytów powoduje nagromadzenie się starych keratynocytów. Zmniejsza się synteza lipidów, wywołując zmiany w funkcjonowaniu bariery skórnej oraz suchość skóry. Prowadzi to do spowolnienia złuszczania oraz modyfikacji właściwości optycznych warstwy rogowej naskórka, która staje się ziemista i żółtawa.
Na poziomie połączenia skórno-naskórkowego
Podczas procesu starzenia połączenie skórno-naskórkowe ulega spłaszczeniu i stopniowo traci swój pofalowany kształt. Zmniejsza się ekspresja genu dla kolagenu VII, a jego produkcja jest zaburzona. Utrata kolagenu VII następuje szybciej w fotouszkodzonej skórze i może powodować pogorszenie spoistości w różnych warstwach skóry. Kolagen ten to główne białko budulcowe włókien kotwiczących, które zapewniają właściwą spoistość między naskórkiem a skórą właściwą. Wymiana informacji i składników odżywczych między naskórkiem a skórą właściwą jest zredukowana, co pogarsza homeostazę komórkową, a także mechaniczne właściwości skóry.
Na poziomie skóry
Zmniejsza się liczba i rozmiar fibroblastów. Zjawisko to wpływa na produkcję włókien kolagenu, elastyny i glikozaminoglikanów (GAG-ów). Natomiast produkcja enzymów rozbijających białka skórne (kolagenaza i elastaza) zwiększają się wraz z wiekiem. Przyjmuje się obecnie, że wraz z procesem starzenia ilość kolagenu zmniejsza się, a towarzyszy temu redukcja rozpuszczalności cząsteczek kolagenu oraz zmiany ich właściwości mechanicznych. Starzeniu się fibroblastów ludzkich towarzyszy zmniejszenie syntezy kolagenu, podczas gdy synteza białka całkowitego pozostaje nienaruszona. Włókna elastyny również ulegają zmianom – jest ich mniej, tracą kształt, a niedobór nawilżenia zmienia ich właściwości elastyczne, prowadząc do ich zerwania. Poza zredukowaniem syntezy kolagenu starzenie się skóry prowadzi do osłabienia kwasu hialuronowego w skórze wrażliwej, który ulega pogorszeniu pod wpływem działania niektórych enzymów.
