W co możemy być uczuleni?

Czy na pewno ma się do czynienia z alergią na wodę?

Bardzo często uczulenie na wodę mylone jest z alergią na znajdujące się w niej substancje i zanieczyszczenia. Prostym sposobem na określenie, z jaką alergią ma się do czynienia, jest polanie jednej dłoni zwykłą wodą z kranu, a drugiej wodą destylowaną. Jeśli reakcja rozwinie się na obu dłoniach, stwierdza się alergię na wodę.

Na chwilę obecną nie opracowano skutecznej metody leczenia alergii na wodę. Specjaliści odwołują się do farmakoterapii. Zalecają zażywanie środków antyhistaminowych i antycholinergikowych oraz leków antydepresyjnych, beta-blokerów i maści sterydowych. Taki sposób leczenia zmniejsza dokuczliwość objawów do tego stopnia, że normalnie kąpanie się staje się możliwe. Świąd można zmniejszyć za pomocą kremów na bazie substancji zdolnych do wyłączenia zakończeń nerwowych, na przykład z kapsaicyną zawartą w papryce chili. Korzystne efekty przynosi także stosowanie kremów nawilżających w celu zmniejszenia suchości skóry. Część badaczy jest zdania, że ulgę w cierpieniu przyniesie fototerapia filtrami UVA i UVB. Mimo że pojawienie się objawów jest niezależne od temperatury wody, wskazane jest, aby chorzy nie kąpali się ani w bardzo zimnej, ani w bardzo gorącej wodzie. Najlepszym rozwiązaniem jest korzystanie z letniej wody.

Dolegliwości mogą wzmagać zawarte w wodzie minerały i bakterie, a szczególnie chlor czy fluor. Zaleca się zamontowanie przy prysznicu specjalnych filtrów oczyszczających lub zainstalowanie systemów oczyszczających wodę dopływającą do domu. Ryzyko zmian skórnych zmniejsza posmarowanie ciała przed kąpielą kremem lub żelem na bazie oleju, co stworzy powłokę ochronną i uniemożliwi bezpośredni dostęp szkodliwych składników zawartych w wodzie.

Uczuleni na wodę nie powinni korzystać z basenu i innych atrakcji wodnych, takich jak chłodzenie się w fontannie lub kurtynie wodnej w upalne dni. Wskazane jest unikanie deszczu i nadmiernego wysiłku fizycznego, aby ograniczyć pocenie się. Ponadto zaleca się nie dotykać osób, które są spocone lub mokre.

Najczęściej występujące objawy alergii

Reakcja organizmu na nietolerowane czynniki bądź substancje może mieć przebieg bezobjawowy, łagodny, jak i bardzo dynamiczny i niebezpieczny dla życia (wstrząs anafilaktyczny).

Alergii pokarmowej (np. uczulenie na białko jaja kurzego) towarzyszą najczęściej:

  • objawy skórne,
  • zaburzenie pracy układu oddechowego,
  • zaburzenie trawienia i wchłaniania.

Osoba borykająca się z uczuleniem wziewnym (np. alergia na kota lub psa) może zareagować na kontakt z alergenem:

  • świszczącym oddechem,
  • atopowym zapaleniem skóry,
  • wypryskiem kontaktowym,
  • pokrzywką,
  • obrzękiem naczynioruchowym,
  • nieżytem nosa i spojówek.

Alergia kontaktowa (np. uczulenie na prezerwatywy) może się natomiast objawiać:

  • zapaleniem skóry,
  • zapaleniem spojówek,
  • nieżytem nosa,
  • wypryskiem rozproszonym,
  • pokrzywką.

Czynniki wywołujące uczulenie na wodę

Objawy uczelnia na wodę mogą się rozwinąć po kąpieli w basenie lub po zwykłym prysznicu. Stąd też chorzy napotykają na ogromny problemem w utrzymaniu higieny osobistej na odpowiednim poziomie. Starają się myć możliwie najrzadziej i jak najszybciej. Dodatkowo od razu po umyciu się wycierają skórę, aby ograniczyć jej kontakt z wodą. W tym celu zaleca się używanie bawełnianych ręczników, które mają doskonałą chłonność i są delikatne, przez co nie podrażniają dodatkowo chorej skóry. Objawy alergii mogą się pojawić już po kilku lub kilkunastu minutach od kontaktu z wodą.

Alergia na wodę może być wywołana nawet przez naturalne wydzieliny człowieka (zarówno własne, jak i cudze), takie jak łzy, pot czy ślina. Na szczęście chorzy bez żadnych ograniczeń mogą spożywać wodę, nie obawiając się przy tym o swoje zdrowie, bo reakcja alergiczna pojawia się tylko po kontakcie płynu z zewnętrzną powierzchnią ciała.

Mechanizmy powstawania alergii

Mechanizmy odpowiedzialne za reakcję alergiczną w błonie śluzowej nosa i oskrzeli powodowaną przez wdychane substancje są bardzo podobne. Do wystąpienia reakcji alergicznej konieczny jest wcześniejszy kontakt organizmu z alergenem. Ponieważ duża część alergenów wziewnych występuje w środowisku powszechnie, do pierwszego kontaktu z nimi dochodzi we wczesnym okresie życia. Z nieznanych powodów u niektórych osób układ immunologiczny „nie nauczył się” tolerować tych substancji. Przeciwciała skierowane przeciwko antygenom, na które chory jest uczulony, są stale obecne we krwi pacjenta i można je wykryć, oznaczając tzw. swoiste IgE. U niektórych osób zwiększone jest również całkowite stężenie IgE.

Krążące we krwi przeciwciała IgE wiążą się z receptorami na powierzchni komórek układu immunologicznego. Dla reakcji alergicznej najważniejsze znaczenie ma wiązanie IgE na powierzchni mastocytów. Alergen, który dostaje się do organizmu, łączy się z przeciwciałami obecnymi na ich powierzchni. Skutkuje to uwolnieniem z mastocytów różnych substancji, powodujących lokalny stan zapalny (zwiększenie przepuszczalności naczyń, obrzęk tkanek i napływ komórek zapalnych). Do najważniejszych substancji uwalnianych przez mastocyty w czasie reakcji alergicznej należą histamina i leukotrieny. Substancje te są również odpowiedzialne za skurcz mięśni gładkich oskrzeli, co u chorych na astmę powoduje napad duszności po kontakcie z alergenem. Często używane w leczeniu alergii leki przeciwhistaminowe blokują działanie histaminy. Są one używane głównie w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, ponieważ ich działanie na reakcję alergiczną w oskrzelach nie jest wystarczająco skuteczne. W przeciwieństwie do nich leki przeciwleukotrienowe (hamujące działanie leukotrienów) są stosowane najczęściej właśnie u chorych na astmę.

Dotyk

Według szacunków American Academy of Dermathology na pokrzywkę dermograficzną cierpi około 3 proc. ludzi. Podrapanie, ucisk lub potarcie skóry sprawiają, że pojawiają się na niej wypukłe ślady. Po krótkim czasie – od kilkunastu sekund do kilku minut – od zadziałania bodźca odwzorowują rys dotyku, tak jakby ktoś dosłownie „pisał” po ciele. Zmiany utrzymują się do kilku godzin.

W skrajnych przypadkach może je wywołać nawet szorstkie ubranie czy podanie ręki. Według ekspertów Mayo Clinic przyczyna schorzenia nie jest znana, ale mogą je wyzwalać infekcje, silny stres i niektóre leki (np. penicylina). Pokrzywkę dermograficzną leczy się środkami antyhistaminowymi, niekiedy steroidami.

Najczęściej właśnie na nikiel. Występuje on w wielu rzeczach, m.in.: biżuterii, guzikach, suwakach, sprzączkach i monetach. Jedynym sposobem na uniknięcie swędzącej wysypki jest unikanie alergenu. Wykwity można łagodzić natłuszczającymi maściami.