W co możemy być uczuleni?

Najczęstsze objawy alergii

Choć alergia ma wiele twarzy, można wyróżnić grupę najczęstszych dolegliwości, z którymi borykają się alergicy. W związku z tym, iż są one mało specyficzne, łatwo można przypisać je innym chorobom. Jak odróżnić katar alergiczny od zwykłego przeziębienia? Ten pierwszy charakteryzuje się rzadszą, wodnistą konsystencją i utrzymuje się przez kilka tygodni. Jednocześnie pojawiają się ataki kichania i świąd. Za alergiczny nieżyt nosa zazwyczaj odpowiadają pyłki roślin, ale uczulać mogą też perfumy, roztocza czy zanieczyszczenia obecne w powietrzu.

Uczulenie często manifestuje się zapaleniem spojówek. Chory skarży się na zaczerwienienie oczu, intensywne łzawienie, pieczenie i opuchliznę. Zapalenie spojówek często towarzyszy katarowi alergicznemu. Zaczerwienione oczy to efekt reakcji układu immunologicznego na pyłki roślin. Zapalenie spojówek najmocniej daje się we znaki wiosną, gdy roślinność budzi się do życia.

Czynniki wywołujące uczulenie na wodę

Objawy uczelnia na wodę mogą się rozwinąć po kąpieli w basenie lub po zwykłym prysznicu. Stąd też chorzy napotykają na ogromny problemem w utrzymaniu higieny osobistej na odpowiednim poziomie. Starają się myć możliwie najrzadziej i jak najszybciej. Dodatkowo od razu po umyciu się wycierają skórę, aby ograniczyć jej kontakt z wodą. W tym celu zaleca się używanie bawełnianych ręczników, które mają doskonałą chłonność i są delikatne, przez co nie podrażniają dodatkowo chorej skóry. Objawy alergii mogą się pojawić już po kilku lub kilkunastu minutach od kontaktu z wodą.

Alergia na wodę może być wywołana nawet przez naturalne wydzieliny człowieka (zarówno własne, jak i cudze), takie jak łzy, pot czy ślina. Na szczęście chorzy bez żadnych ograniczeń mogą spożywać wodę, nie obawiając się przy tym o swoje zdrowie, bo reakcja alergiczna pojawia się tylko po kontakcie płynu z zewnętrzną powierzchnią ciała.

Mechanizmy powstawania alergii

Mechanizmy odpowiedzialne za reakcję alergiczną w błonie śluzowej nosa i oskrzeli powodowaną przez wdychane substancje są bardzo podobne. Do wystąpienia reakcji alergicznej konieczny jest wcześniejszy kontakt organizmu z alergenem. Ponieważ duża część alergenów wziewnych występuje w środowisku powszechnie, do pierwszego kontaktu z nimi dochodzi we wczesnym okresie życia. Z nieznanych powodów u niektórych osób układ immunologiczny „nie nauczył się” tolerować tych substancji. Przeciwciała skierowane przeciwko antygenom, na które chory jest uczulony, są stale obecne we krwi pacjenta i można je wykryć, oznaczając tzw. swoiste IgE. U niektórych osób zwiększone jest również całkowite stężenie IgE.

Krążące we krwi przeciwciała IgE wiążą się z receptorami na powierzchni komórek układu immunologicznego. Dla reakcji alergicznej najważniejsze znaczenie ma wiązanie IgE na powierzchni mastocytów. Alergen, który dostaje się do organizmu, łączy się z przeciwciałami obecnymi na ich powierzchni. Skutkuje to uwolnieniem z mastocytów różnych substancji, powodujących lokalny stan zapalny (zwiększenie przepuszczalności naczyń, obrzęk tkanek i napływ komórek zapalnych). Do najważniejszych substancji uwalnianych przez mastocyty w czasie reakcji alergicznej należą histamina i leukotrieny. Substancje te są również odpowiedzialne za skurcz mięśni gładkich oskrzeli, co u chorych na astmę powoduje napad duszności po kontakcie z alergenem. Często używane w leczeniu alergii leki przeciwhistaminowe blokują działanie histaminy. Są one używane głównie w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, ponieważ ich działanie na reakcję alergiczną w oskrzelach nie jest wystarczająco skuteczne. W przeciwieństwie do nich leki przeciwleukotrienowe (hamujące działanie leukotrienów) są stosowane najczęściej właśnie u chorych na astmę.