Zapalenie Torebki Włosowej - Przyczyny, Objawy i Leczenie

Czy torbiel włosowa jest groźna? Objawy i sposoby leczenia

Torbiel włosowa to choroba dotykająca przede wszystkim mężczyzn. Zaczyna się niewinnie - od niewielkiego stanu zapalnego i zmiany skórnej, która jest prawie niewidoczna. Później dochodzi bolesny ropień, a torbiel zaczyna coraz bardziej dokuczać. Jak sobie z nią poradzić?

  • Torbiel włosowa - nazywana również włosowatą - to zmiana skórna tworząca się między pośladkami. Jest to choroba zapalna, często nawracająca, bardzo dokuczliwa, a także wstydliwa - ze względu na miejsce występowania.
  • Leczenie torbieli włosowej należy podjąć we wczesnym etapie. W niektórych przypadkach dochodzi bowiem do powikłań prowadzących do rozwoju komórek rakowych w torbieli.
  • Jedna z teorii powstawania torbieli włosowej opiera się na założeniu, że jest to wynik nieprawidłowego rozwoju płodowego. Według innej, powstaje ona w wyniku wrastania włosów w głąb skóry i tworzenie się kanału, w którym dochodzi do stanu zapalnego tkanki podskórnej.
  • Co to jest torbiel włosowa?
  • Przyczyny powstania torbieli włosowej
  • Objawy torbieli włosowej
  • Czy torbiel włosowa jest groźna?
  • Leczenie torbieli włosowej
  • Leczenie domowe torbieli włosowej
  • Leczenie naturalne torbieli włosowej
  • Operacja torbieli włosowej
  • Gojenie po operacji torbieli włosowej

Lokalizacja torbieli włosowej

Najczęstszą postacią choroby jest torbiel włosowata kości ogonowej (zlokalizowana powyżej odbytu, w szparze międzypośladkowej). Znane są też przypadki jej umiejscowienia między palcami rąk i stopy, w okolicy pachy, nadłonowej, penisa, w bliźnie po usunięciu cewnika Tenckhoffa, przestrzeni międzypiersiowej, pępku, powiece, łechtaczce i nosie.

  • zmiany skórne – mają charakter otwartych porów skóry, które łączą się w szerokie ujścia,
  • wyciek treści surowiczej z ujścia torbieli,
  • bolesny guz, najczęściej w okolicy kości ogonowej,
  • silny ból,
  • podwyższona temperatura,
  • obrzęk i miejscowe zaczerwienienie powierzchni skóry w okolicach ujścia płynu.

Torbiel włosowa nie jest chorobą zagrażającą życiu, ale z powodu dużej nawrotowości znacznie pogarsza jego jakość. Wśród jej powikłań wymienia się raka płaskonabłonkowego rozwijającego się w obrębie torbieli. Przyczynami nowotworzenia są przewlekłe drażnienie i proces zapalny. Nieleczona torbiel włosowata może przejść w fazę ostrą, czyli ropień, który może z kolei doprowadzić do ropowicy tkanek pośladków i krocza oraz ciężkich powikłań septycznych.

Leczenie [ edytuj | edytuj kod ]

Torbiel leczy się w zależności od stopnia zaawansowania choroby. We wczesnych stadiach leczenie obejmuje ciepłe okłady, usuwanie owłosienia z okolic kości ogonowej oraz terapię antybiotykową. Jeśli objawy są bardziej zaawansowane, zauważalne jest sączenie się ropy, opuchlizna torbieli oraz jej zaczerwienienie, należy zgłosić się do chirurga, który może zastosować jedną z dwóch metod mechanicznego usuwania pęcherza.

Pierwsza z nich polega na nacięciu przez chirurga torbieli i usunięciu z niej zalegającego płynu. Następnie wycina się ok. 0,5 cm zdrowej tkanki, a w następnej kolejności dokładnie oczyszcza skórę, aby uniknąć ponownego zakażenia. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Niestety, rany pooperacyjne goją się długo (ok. 2–3 miesiące), a u ponad 50% pacjentów występuje nawrót choroby.

Najskuteczniejszą metodą jest całkowite wycięcie zmienionej chorobą tkanki. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym lub podpajęczynówkowym, a po jego zakończeniu wymagany jest kilkudniowy pobyt w szpitalu (ok. 1–3 dni). Istnieje wiele metod operacji. Dawniej wycinano torbiel z pozostawieniem rany niezeszytej w celu jej samoistnego wygojenia. Skutkowało to długim okresem gojenia (kilka miesięcy). Współcześnie stosuje się metody całkowitego wycięcia torbieli z pierwotnym zeszyciem rany. Skraca to znacznie czas gojenia do kilku tygodni. Ponadto w celu usunięcia przyczyny powstawania torbieli stosuje się operacje mające na celu przemieszczenie szpary pośladkowej poza linię pośrodkową ciała np. wycięcie sposobem Bascoma II, Karadakisa lub z plastyką skóry metodą Limberga oraz sposobem „V-Y”, „Z” [7] . Rana nie pozostaje otwarta (zostaje zszyta dwoma rodzajami szwów: wchłanialnymi oraz niewchłanialnymi), jak w poprzednim przypadku, przez co goi się o wiele szybciej. Szwy usuwa się po ok. 10 dniach po operacji. Jeśli zachodzi potrzeba stosuje się terapię antybiotykową.