U nas zapłacisz kartą
Skuteczne metody depilacji przy łuszczycy - Jak wybrać najlepszą opcję dla siebie?
Co powinien ustalić lekarz u pacjenta z łuszczycą?
Diagnoza łuszczycy opiera się na charakterystycznych objawach klinicznych. Po potwierdzeniu diagnozy, lekarz powinien określić typ łuszczycy, stopień jej zaawansowania, czy choroba dotyczy tylko skóry, czy też innych narządów, takich jak stawy. Kluczowym pytaniem dla pacjenta jest metoda leczenia. W praktyce lekarskiej istnieją różne wskaźniki do oceny aktywności łuszczycy:
- BSA (Body Surface Area) – wskaźnik określający obszar skóry zajęty przez łuszczycę. Używa się „reguły dziewiątki” do jego obliczenia. Wskaźnik ten jest prosty i szybki, ale ocenia tylko powierzchnię zmian.
- PASI (Psoriasis Area and Severity Index) – wskaźnik oceniający powierzchnię, nasilenie i rodzaj zmian skórnych. Jest bardziej skomplikowany, ale daje dokładniejszy obraz aktywności choroby. Wskaźnik ten jest często używany do oceny efektów leczenia.
- DLQI (Dermatology Life Quality Index) – wskaźnik oceny jakości życia w chorobach skórnych. Pacjent samodzielnie odpowiada na pytania dotyczące wpływu choroby na jego codzienne życie. Wskaźnik ten jest ważny, ponieważ pozwala lekarzowi zrozumieć, jak pacjent postrzega swoją chorobę i jak wpływa ona na jego samopoczucie.
- NAPSI (Nail Psoriasis Severity Index) – wskaźnik oceniający aktywność zmian łuszczycowych w obrębie płytek paznokciowych. Jest używany głównie w badaniach klinicznych.
Każdy z tych wskaźników ma swoje zalety i wady, ale razem dają one pełny obraz aktywności choroby i wpływu łuszczycy na życie pacjenta. Ważne jest, aby lekarz i pacjent współpracowali, aby znaleźć najskuteczniejszą metodę leczenia.
Jak odżywiać się przy łuszczycy?
Kolejny wpis z serii “notatki z wykładów”. Tym razem będzie trochę więcej informacji na temat diety w łuszczycy. Sam osobiście nie stosuję żadnej, ale kilka perełek z wykładu wyciągnąłem także dla siebie, które można dosyć łatwo wdrożyć. Na temat odżywiania się przy łuszczycy mówiła dietetyk Agnieszka Kolan. Nie będzie to przepis na sukces, tylko generalne wskazówki i zasady jak odżywiać się z chorobami z autoagresją, kładąc nacisk na łuszczycę.
Osoby z autoagresją mają zwykle niższe zawartość witamin A, E czy β-karotenu. Dlatego warto uzupełniać braki tych elementów w diecie.
Kolejna rzecz to wolne rodniki (są to niesparowane elektrony lub jony, które dążą do połączenia z innymi cząsteczkami, przez co są w zdecydowanej mierze szkodliwe dla organizmu – tak na szybko wyjaśnienie ode mnie). Wolne rodniki pochodzą z dymu, spalin, ale także powstają w wyniku jedzenia ciężkostrawnych produktów czy alkoholu. Z kolej przeciwstawnymi cząsteczkami dla wolnych rodników są przeciwutleniacze, które neutralizują działanie wolnych rodników – co jest ważne także w przypadku łuszczycy.
Równowaga kwasowo-zasadowa
To chyba jeden z najważniejszych aspektów jaki wyciągnąłem z tego wykładu. Kwestia ta także była wspominana na innych wykładach. Długotrwałe zakwaszenie organizmu jest bardzo złe i może prowadzić do wielu problemów, a osoby z odpowiednim pH są po prostu zdrowsze. Optymalne pH organizmu to 7,35-7,45 (najłatwiej zbadać przez badanie krwi).
Większość produktów spożywczych jest kwasowych. Tu należy zwrócić uwagę, że produkty kwaśne (np. cytryna) wbrew pozorom dają odczyn zasadowy w organizmie – teraz wiem dlaczego tak często na forum polecano picie szklanki wody z cytryną 😉
Idealna dieta powinna zawierać 80% produktów zasadowych i 20% produktów kwasowych. Myślę, że za jakiś czas zgłębię temat i napiszę więcej o równowadze kwasowo-zasadowej.