U nas zapłacisz kartą
Skuteczne metody depilacji przy łuszczycy - Jak wybrać najlepszą opcję dla siebie?
Czym leczy się łuszczycę?
Właściwa diagnoza i dalsze postępowanie w leczeniu łuszczycy leży w rękach specjalisty dermatologa. Niestety z chorobą trzeba się oswoić, gdyż dobór optymalnych środków do leczenia i pielęgnacji skóry trwa nieraz latami.
1. Leczenie zewnętrzne
Pierwszy krok przy zwalczaniu choroby to przeważnie leczenie zewnętrzne za pomocą maści, kremów czy płynów, które mają usunąć łuskę i zmiękczyć skórę. Zalecane preparaty z kwasem salicylowym oprócz wygładzenia skóry, zapewniają lepsze wnikanie kolejnych leków - między innymi sterydów, cygnoliny, pochodnych witaminy D3, leków immunosupresyjnych. Wszystkie wydawane są z przepisu lekarza.
2. Fototerapia
Fototerapia wykorzystuje promienie UVA i UVB, które hamują namnażanie się komórek w skórze i nadmierne rogowacenie. Po wcześniejszej ocenie wrażliwości skóry, dobiera się odpowiednie natężenie promieni, które skierowuje się miejscowo na zmiany skórne. Fototerapia przynosi dobre efekty przy umiarkowanym i ciężkim nasileniu choroby.
3. Leczenie ogólne
Przy cięższych postaciach łuszczycy, gdy wykwity pojawiają się na dużych powierzchniach skóry, lekarz może zdecydować o wdrożeniu leków doustnych. Leczenie ogólne opiera się na lekach osłabiających wzmożoną aktywność układu odpornościowego i blokujących podziały komórek (głównie leki immunosupresyjne, retinoidy - pochodne witaminy A).
Kto kwalifikuje się do programu lekowego NFZ?
Pacjenta do programu kwalifikuje zespół koordynacyjny do spraw leczenia biologicznego łuszczycy plackowatej, powołany przez Prezesa Narodowego Funduszu. Jednakże inicjatorem zgłoszenia pacjenta jest zawsze jego lekarz prowadzący.
Lekarze prowadzący korzystają ze specjalnych aplikacji komputerowych, które umożliwiają zgłoszenie pacjenta do programu.
W ramach programu dostępne są różne leki biologiczne, takie jak infiiximab, adalimumab, etanercept, ustekinumab, iksekizumab i sekukinumab. Te leki działają na różne mechanizmy immunologiczne, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta.
Aby zakwalifikować się do programu, pacjent musi spełniać łącznie następujące kryteria:
- wiek 18 lat lub więcej (z wyjątkiem etanerceptu, który jest dostępny dla dzieci powyżej 6. roku życia),
- diagnoza umiarkowanej lub ciężkiej postaci łuszczycy plackowatej,
- wskaźniki PASI, DLQI i BSA powyżej określonych wartości,
- brak odpowiedzi na co najmniej dwie klasyczne terapie systemowe (lub jedną w przypadku dzieci w wieku 6-18 lat) lub nietolerancja/przeciwwskazania do tych terapii zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego.
Warto podkreślić, że leczenie biologiczne łuszczycy jest nowoczesną i skuteczną metodą terapii, ale wymaga dokładnej kwalifikacji pacjenta i ścisłego monitorowania efektów leczenia. Jeśli pacjent spełnia kryteria kwalifikacji, leczenie biologiczne może znacząco poprawić jakość jego życia.
Czym wspomagać terapię łuszczycy?
Preparaty wygładzające i nawilżające skórę
Skóra z łuszczycą wymaga specjalnej opieki. Codzienna higiena powinna zapewnić odpowiednie nawilżenie przesuszonej skóry i ułatwić złuszczenie zrogowaciałego naskórka. Wybierając preparaty do kąpieli, warto zwrócić uwagę na te, zawierające mocznik, kwas mlekowy, parafinę, oleje roślinne (np. Emolium, Oxedermil, Balneum Hermal).
Dermokosmetyki pomogą wzmocnić barierę lipidową naskórka i zatrzymać w nim wodę
Godne polecenia są również preparaty z ichtiolem, który łagodzi uczucie swędzenia i ogranicza stan zapalny w skórze (linia Pharmaceris P).
Aby ułatwić usunięcie zrogowaciałego naskórka, na kilka godzin przed kąpielą można zastosować preparaty keratolityczne. Zawarty w nich kwas salicylowy rozluźniając połączenia między komórkami ułatwi odpadanie łuski (np. emulsja Squamax, Hasceral). Stosując tego typu preparaty trzeba mieć na uwadze drażniące działanie salicylanów. Preparatów nie należy stosować przez dłuższy okres czasu na rozległe powierzchnie skóry.
W celu utrwalenia nawilżenia skóry po kąpieli warto zastosować balsam lub krem z mocznikiem w stężeniu 5-10% (seria SVR Xerial, Oxedermil).
Skóra u chorych na łuszczycę jest bardzo wrażliwa
Drobne podrażnienia pomogą złagodzić natłuszczające i odżywcze preparaty z alantoiną, parafiną, lanoliną, wazeliną (np. Alantan, Mediderm, Nanobase, Linomag).
Trudnym wyzwaniem w łuszczycy jest pielęgnacja skóry głowy
Na łuszczącą się skórę można stosować szampony z dziegciem lub siarką, które złagodzą świąd, odkażą skórę i zapobiegną rozwojowi drobnoustrojów (np. Polytar, Zdrój - szampon leczniczy).
Łuszczyca – rodzaje, objawy, rozpoznanie, leczenie
Łuszczyca to przewlekła, nawracająca choroba zapalna, dotykająca od 1 do 3% populacji światowej, z wyraźnym naciskiem na rasę białą. Choć może pojawić się w każdym wieku, około 80% przypadków diagnozuje się u osób między 20. a 40. rokiem życia. Choroba ta, choć często mylnie postrzegana jako zakaźna czy nieuleczalna, ma w rzeczywistości złożoną etiologię, łączącą czynniki genetyczne, immunologiczne i środowiskowe. Najczęstszą jej postacią jest łuszczyca zwyczajna, choć może ona również objawiać się jako łuszczycowe zapalenie stawów.
Co powinien ustalić lekarz u pacjenta z łuszczycą?
Diagnoza łuszczycy opiera się na charakterystycznych objawach klinicznych. Po potwierdzeniu diagnozy, lekarz powinien określić typ łuszczycy, stopień jej zaawansowania, czy choroba dotyczy tylko skóry, czy też innych narządów, takich jak stawy. Kluczowym pytaniem dla pacjenta jest metoda leczenia. W praktyce lekarskiej istnieją różne wskaźniki do oceny aktywności łuszczycy:
- BSA (Body Surface Area) – wskaźnik określający obszar skóry zajęty przez łuszczycę. Używa się „reguły dziewiątki” do jego obliczenia. Wskaźnik ten jest prosty i szybki, ale ocenia tylko powierzchnię zmian.
- PASI (Psoriasis Area and Severity Index) – wskaźnik oceniający powierzchnię, nasilenie i rodzaj zmian skórnych. Jest bardziej skomplikowany, ale daje dokładniejszy obraz aktywności choroby. Wskaźnik ten jest często używany do oceny efektów leczenia.
- DLQI (Dermatology Life Quality Index) – wskaźnik oceny jakości życia w chorobach skórnych. Pacjent samodzielnie odpowiada na pytania dotyczące wpływu choroby na jego codzienne życie. Wskaźnik ten jest ważny, ponieważ pozwala lekarzowi zrozumieć, jak pacjent postrzega swoją chorobę i jak wpływa ona na jego samopoczucie.
- NAPSI (Nail Psoriasis Severity Index) – wskaźnik oceniający aktywność zmian łuszczycowych w obrębie płytek paznokciowych. Jest używany głównie w badaniach klinicznych.
Każdy z tych wskaźników ma swoje zalety i wady, ale razem dają one pełny obraz aktywności choroby i wpływu łuszczycy na życie pacjenta. Ważne jest, aby lekarz i pacjent współpracowali, aby znaleźć najskuteczniejszą metodę leczenia.
