U nas zapłacisz kartą
Skuteczne metody depilacji przy łuszczycy - Jak wybrać najlepszą opcję dla siebie?
Jak przebiega choroba?
Już sama nazwa choroby sugeruje jej przebieg. Łuszcząca się skóra, świąd lub pieczenie, to główne dolegliwości chorych. W zwykłej łuszczycy zmiany skórne lokalizują się przeważnie w okolicy łokci, kolan, przedramion, tułowia, owłosionej skóry głowy. Pojawiające się czerwone grudki rozlewają się w większe plamy i zaczynają się złuszczać. Srebrzyste łuski odpadają na szczęście bez śladu. Plamy mogą przybierać kształt monet, obrączek lub zlewać się na większym obszarze.
W łuszczycy krostkowej oprócz czerwonych wykwitów mogą pojawiać się bolesne żółtobrązowe krosty głównie na skórze dłoni i stóp.
Poważniejsze postacie choroby to łuszczyca paznokci i stawów. Łuszczycę paznokci łatwo pomylić z grzybicą. Ponieważ proces chorobowy toczy się w macierzy paznokcia, płytka przybiera nieregularny kształt, może się kruszyć i złuszczać. Charakterystyczne są również pojedyncze żółte plamy początkowo widoczne jako odbarwienie.
Łuszczyca stawów obejmuje przeważnie stawy w palcach dłoni, stawy międzykręgowe oraz staw łokciowy. Ograniczeniu ruchomości towarzyszy obrzęk i bolesność, a dolegliwości stawowe mogą być zwiastunem zmian skórnych.
Łuszczyca jest chorobą o charakterze przewlekłym i nawrotowym.
Po wyraźnym zaostrzeniu i pogorszeniu się stanu skóry, przychodzi okres remisji, gdy nie widać objawów. W czasie choroby cierpi nie tylko skóra, ale również sfera emocjonalna życia. Problemy skórne wywołują kompleksy, stają się barierą w kontaktach międzyludzkich, skutecznie obniżają samoocenę i nieraz prowadzą do depresji. Dlatego niezwykle ważne dla chorego jest wsparcie bliskich i zapewnienie poczucia akceptacji.
Jakie są domowe sposoby leczenia łuszczycy?
Kluczowa jest prawidłowa pielęgnacja ciała za pomocą dermokosmetyków. Zaleca się stosowanie emolientów, szamponów, płynów zawierających dziegieć, czy siarkę oraz preparatów o działaniu keratolitycznym (złuszczają zrogowaciały naskórek).
- ogniska zapalne – np. zapalenie zatok, gardła, próchnica
- infekcje
- palenie tytoniu
- wybrane leki – np. glikokortykosteroidy podawane doustnie.
Aby zapobiec suchości skóry, wskazane jest stosowanie odpowiednich emolientów.
Zapamiętaj
- Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą, na którą choruje około 2% populacji. W jej rozwoju odgrywają rolę czynniki genetyczne i immunologiczne.
- Łuszczyca nie jest zakaźna.
- Do istotnych środowiskowych czynników wyzwalających łuszczycę należą m.in.: infekcje, niektóre leki, stres, palenie tytoniu, alkohol.
- Łuszczycę rozpoznaje się przede wszystkim na podstawie objawów klinicznych (nie istnieją badania krwi specyficzne dla tej choroby).
- Większość pacjentów z łuszczycą o nasileniu łagodnym do średniego można leczyć jedynie preparatami o działaniu miejscowym.
- U części pacjentów łuszczyca wymaga leczenia ogólnego.
Łuszczyca w pytaniach i odpowiedziach
Zobacz także
Łuszczycowe zapalenie stawów Łuszczycowe zapalenie stawów to przewlekła zapalna choroba narządu ruchu. Objawy łuszczycowego zapalenia stawów są bardzo różnorodne - m.in. ból i obrzęk stawów, palce kiełbaskowate, ból przyczepów ścięgnistych, ból kręgosłupa i krzyża. ŁZS najczęściej rozwija się po wystąpieniu łuszczycy skóry. Oprócz zajęcia narządu ruchu i skóry, choroba może dotyczyć też innych narządów i powodować przyspieszony rozwój miażdżycy.
Co ograniczyć i czego unikać w diecie?
W kwestii przeciwwskazań na wykładzie wymieniono tylko kilka produktów:
- kwasy nasycone,
- ostre przyprawy,
- kawa,
- czekolada.
Generalnie zaleca się kuchnię lekkostrawną. Ostatni posiłek na 3 godziny przed snem. Nie zapisałem ile posiłków dziennie, ale według mojej wiedzy będzie to 5 posiłków – mniejszych (posiłki nie powinny być duże, bo żołądek musi mieć miejsce na kwasy żołądkowe).
Osoby, które chciałyby się skonsultować z Agnieszką Kolan, mogą to zrobić w gabinetach w Gdańsku lub elektronicznie. Więcej informacji znajdziecie na stronie domowej dietetyk Agnieszki Kolan.
Trochę tego było. Kolejny wpis będzie o rentach i zasiłkach.
fot. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Chorych na Łuszczycę “Psoriasis”
- TAGI
- Dieta eliminacyjna
- Jelita
- Konferencje
- Minerały
- Przeciwutleniacze (antyoksydanty)
- Witaminy
- Zakwaszenie organizmu
Przyczyny łuszczycy
Typowe zmiany łuszczycowe mogą pojawić się na skórze osoby w każdym wieku, zdarza się, że to specyficzne zapalenie skóry rozpoznaje się już u niemowląt. Najczęściej jednak pierwsze objawy łuszczycy pojawiają się pomiędzy 20. a 40. rokiem życia (jest to tzw. I typ łuszczycy). II typ łuszczycy dotyczy osób po ukończeniu 50. roku życia.
Łuszczyca należy do grupy chorób o podłożu autoimmunologicznym i charakteryzuje się uogólnionym procesem zapalnym. Ważną rolę w rozwoju łuszczycy odgrywają czynniki genetyczne oraz bodźce środowiskowe takie jak stres, uraz, infekcje bakteryjne lub grzybicze.
Łuszczyca a dziedziczenie
Łuszczyca jest chorobą dziedziczną, co potwierdza fakt, że jeśli u obojga rodziców rozpoznano łuszczycę, prawdopodobieństwo rozwoju choroby u ich dziecka wynosi około 70%. W przypadku tylko jednego rodzica z łuszczycą dziecko ma około 20% szans, że rozwiną się u niego objawy łuszczycy. Niekiedy dochodzi do przeskoku jednego pokolenia, tzn. zostaje ominięte pierwsze pokolenie, a symptomy łuszczycy rozwijają się w kolejnym (wnuki). Łuszczyca może pojawić się także u osób bez obciążonego wywiadu rodzinnego, gdyż mogą zajść świeże mutacje.
Łuszczyca typu I, czyli objawiająca się pomiędzy 20-40. rokiem życia, dziedziczy się autosomalnie dominująco.
Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, zatem nie można się nią zarazić nawet w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą mającą objawy choroby.
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi wynikającymi z nadmiernego rogowacenia naskórka.
Dotyczy około 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, w Azji i Afryce występuje rzadziej. Częstość występowania łuszczycy w populacji polskiej określa się na ok. 3%.
- genetyczne – m.in. polimorfizm genu HLA-Cw6
- immunologiczne – zaburzenia funkcjonowania zlokalizowanych w naskórku komórek Langerhansa oraz mechanizmy zależne od limfocytów T, zwłaszcza subpopulacji Th1 i Th17
- środowiskowe – infekcje, niektóre leki (m.in. przeciwmalaryczne, beta-blokery, cymetydyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne), stres, palenie tytoniu, picie alkoholu, ciąża i poród, menopauza.
- typ I wykazuje silny związek z predyspozycją genetyczną, rozpoczyna się zwykle przed 40. rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym, cechuje go cięższy przebieg w porównaniu z typem II, trudniej reaguje na leczenie
- typ II to tzw. łuszczyca dorosłych, zaczyna się zazwyczaj między 50. a 70. rokiem życia.
Dziedziczenie łuszczycy ma charakter wielogenowy. Ryzyko zachorowania na łuszczycę dziecka zdrowych rodziców wynosi 1–2%, gdy na łuszczycę choruje jedno z rodziców wzrasta do 10–20%, przy obojgu rodzicach chorych na łuszczycę sięga 50–70%.
