U nas zapłacisz kartą
Walka z łojotokiem skóry głowy - jak zapobiegać wypadaniu włosów
Łojotokowe zapalenie skóry głowy
Łojotokowe zapalenie jest chronicznym i uporczywym stanem cechującym się złuszczaniem skóry zlokalizowanym głównie w obrębie skóry owłosionej oraz miejscach bogatych w gruczoły łojowe. Łojotokowe zapalenie skóry głowy to powszechnie występujące, przewlekłe schorzenie, które dotyka zarówno kobiety jak i mężczyzn w różnym wieku. Najczęściej swój początek ma w okresie dojrzewania z największym nasileniem u młodych dorosłych. Szacuje się, że do 3% naszej populacji, a do 5% spośród dzieci dotyka ten problem. Jest to stan zapalny skóry charakteryzujący się nawrotowym przebiegiem, z zaostrzeniami w okresie jesienno – zimowym, w obrębie owłosionej skóry głowy, w okolicach łojotokowych. Ta uporczywa choroba przedstawia się zmianami złuszczającymi o podłożu rumieniowym wraz z wysiękami. Może zajmować skórę całego ciała, na co również należy zwracać uwagę podczas różnicowania i stawiania diagnozy. Najczęstsze występowanie zmian: fałdy nosowo-wargowe, policzki, powięki, w obrębie brwi, małżowiny uszne, klatka piersiowa, okolicę międzyłopatkowa.
Bardzo ważną informacją jest, że schorzenie to nie zawsze występuje u osób z problemem łojotoku. Jest to bardzo ważne ponieważ łojotokowe zapalenie skóry jest błędnie rozpoznawane przez brak łojotoku, zapewne przez nazwę schorzenia, która wskazuje, że łojotok jest niezbędnym elementem. Patogeneza jest wieloaspektowa. Za główne czynniki uważa się zaburzenie pracy gruczołów łojowych, ich wzmożoną pracę wraz ze zmodyfikowanym składem sebum, wzrost kolonizacji Malassezia spp., czynniki środowiskowe i immunologiczne.
Istotna jest interwencja już przy stwierdzeniu łupieżu tłustego, ponieważ jest on uważany jako wczesne stadium łojotokowego zapalenia skóry.
Oprócz nadmiernej produkcji łoju przy ŁZS obserwuje się także nadprodukcje cholesterolu, redukcję wolnych kwasów tłuszczowych oraz skwalenu. Na zaburzenia pracy gruczołów wpływają też androgeny. Potwierdza to między innymi fakt, że ŁZS rzadko pojawia się przed okresem dojrzewania.
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry głowy
Choroba może być mylona z innymi schorzeniami, dlatego ważne jest postawienie właściwej diagnozy, bez tego nie będzie możliwe osiągnięcie pożądanego efektu w walce z łojotokowym zapaleniem skóry głowy. Leczenie tej choroby ma charakter miejscowy i w głównej mierze powinno opierać się na stosowaniu preparatów wykazujących działanie keratolityczne, cytostatyczne i przeciwgrzybicze. Zawarcie tych trzech elementów w recepturze produktu ma za zadanie natychmiast zredukować zalegającą na skórze łuskę, wyregulować proces regeneracji naskórka oraz zahamować rozwój bakterii i grzybów. Bardzo ważne jest szybkie działanie, ponieważ nieleczone łojotokowe zapalenie skóry głowy niekiedy prowadzi do trwałego łysienia.
Usunięcie objawów choroby z trychologicznego punktu widzenia nie jest trudnym zadaniem. To kwestia właściwego rozpoznania, doboru odpowiedniej kuracji, odstawienie innych preparatów oraz systematyczność pacjenta. Efekty widać już po pierwszym zastosowaniu indywidualnie dobranych produktów dostosowanych do obecnego stanu. Leczenie łojotowego zapalenia skóry głowy u każdego przebiega bowiem inaczej. Jedynie spersonalizowana kuracja pozwala osiągnąć odpowiedni skutek. W tym przypadku często diagnozę przeprowadzamy w gronie kilku specjalistów – dermatologów i trychologów.
Następnie przechodzimy do dobrania odpowiedniej kuracji, aby wyleczyć łojotokowe zapalenie skóry głowy. Prawidłowa metodyka oraz preparaty bazujące na naturalnych, niewywołujących skutków ubocznych substancjach będą regulować pracę gruczołów i usuwać nagromadzoną łuskę, przywracając komfort skórze.
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry głowy wykorzystujące kuracje trychologiczne można przeprowadzać w domu lub w przypadku nasilenia problemów – dodatkowo w gabinecie. Główną zasadą działania będzie usunięcie nagromadzonej łuski odpowiednim preparatem jak np. lotion peelingujący na bazie kwasu salicylowego, azelainowego, mlekowego lub peeling zawierający olejki i ekstrakty roślinne. Bez tej czynności żadna substancja aktywna nie przedostanie się do skóry, a więc złuszczanie specjalnymi peelingami umożliwia absorpcję preparatu leczniczego bez wywołania podrażnień. Zapewnia też odpowiednie nawilżenie, co jest odczuwalne od pierwszego zastosowania.
Jak objawia się ŁZS?
Pierwszy etap choroby to nadmierna produkcja łoju na skórze głowy. Skóra staje się błyszcząca i sprawia wrażenie nieumytej. W okolicach większego skupienia gruczołów łojowych pojawiać się mogą plamy rumieniowe, którym towarzyszy złuszczanie. Złuszczający się naskórek charakteryzuje żółtawy kolor, który wynika z obecności nadmiaru łoju. W niektórych przypadkach dochodzi do tworzenia strupów. Choroba nasila się jesienią i zimą, czyli wtedy kiedy skóra ma niewielki dostęp do promieni słonecznych. Zmiany chorobowe na początku pojawiają się w obrębie owłosionej skóry głowy, a następnie rozprzestrzeniają się na skórę nieowłosioną i obejmują twarz.
Niektórzy pacjenci posiadają problemy skórne wzdłuż kręgosłupa lub w okolicy mostkowej. Zaawansowane stadium łojotokowego zapalenia skóry głowy może charakteryzować wystąpienie rozpadlin, które będą efektem częstego świądu skóry. W przypadku nasilonego stanu zapalnego zdarzają się czerwone zmiany wysiękowe, zwłaszcza w miejscach o utrudnionym dostępie świeżego powietrza. Obszary najczęściej atakowane przez chorobę to te części ciała, które posiadają liczne gruczoły łojowe. Na twarzy są to okolice brwi, zagłębienie brody, fałdy nosowo-policzkowe, środek czoła, górna warga, a czasem nawet policzki.
Co robić po zakończeniu leczenia łojotoku
Po zakończeniu leczenia łojotoku należy postępować profilaktycznie, stosować odpowiednie preparaty do pielęgnacji skóry z tendencją do łojotoku, wdrożyć wspomnianą dietę i zmienić styl życia.
Zobacz także
Łupież łojotokowy Łupież jest częstym schorzeniem owłosionej skóry głowy. W jego powstawaniu istotną rolę odgrywa grzyb drożdżopodobny – Pityrosporum ovale.
Choroby włosów Wypadanie włosów może być objawem różnych chorób. Oprócz utraty nadmiernej liczby włosów, włosy mogą stać się suche, cienkie, pozbawione blasku i matowe. Utrata włosów może być efektem przebytej choroby, stresu, niedokrwistości z niedoboru żelaza, nieodpowiedniej diety, przyjmowania niektórych leków (np. cytostatyków, leków immunosupresyjnych, witaminy A, β-blokerów). Do nadmiernego wypadania włosów przyczynia się także nieprawidłowa pielęgnacja – m.in. niewłaściwe czesanie i szczotkowanie włosów, prostowanie włosów, trwała ondulacja. Prawidłowo dziennie dochodzi do utraty 60–100 włosów.
Wybrane treści dla Ciebie
Hipermelanozy Hipermelanozy to grupa zmian skórnych, w których, występują plamy z nadmiaru barwnika.
Pemfigoid pęcherzowy Pemfigoid pęcherzowy to najczęstsza podnaskórkowa autoimmunologiczna choroba pęcherzowa. Występuje w wieku starszym, po 65.roku życia, rzadko dotyczy dzieci.
Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka to przewlekła autoimmunologiczna choroba pęcherzowa zbliżona do pemfigoidu. Zmiany skórne umiejscawiają się w okolicach narażonych na urazy mechaniczne.
Łojotokowe zapalenie skóry głowy u niemowląt
Choroba ta u niemowląt nazywana jest ciemieniuchą. Na główce dziecka pojawiają się wówczas łuszczące się i tłuste plamy, którym mogą towarzyszyć strupy. Łuski mają brązowawy lub żółty kolor i z biegiem czasu zaczynają odrywać się od powierzchni skóry. Ciemieniucha w większości przypadków jest nieszkodliwa i mija w ciągu kilku miesięcy. U niemowląt choroba może występować także na innych obszarach ciała i w miejscach stosowania pieluch.
W większości przypadków ciemieniucha nie powoduje innych dolegliwości niż delikatne swędzenie. Żaden lek nie pozwala w pełni wyleczyć łojotokowego zapalenia skóry, jednak podjęcie leczenia pozwoli ograniczyć rozwój choroby. Dobrze dobrane leczenie pozwoli na pozbycie się łusek z powierzchni skóry, a także ograniczy swędzenie i infekcje. W większości przypadków choroba nie wymaga leczenia, jednak każdy przypadek warto skonsultować z lekarzem, który może zalecić nałożenie odpowiedniego leku. Ciemieniucha występuje zazwyczaj w okresie od 6. do 12. miesiąca życia dziecka. Przypadki łojotokowego zapalenia skóry u niemowląt są jednak bardzo rzadkie.
