U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i Skuteczne Metody Leczenia Małych Pęcherzyków na Wewnętrznej Stronie Dłoni
Jak się objawia pęcherzyca?
Pęcherzyca zwykła
Jest to najcięższa odmiana pęcherzycy, w której pęcherze występują w skórze i błonach śluzowych głównie jamy ustnej.
Zwykle zmiany na śluzówkach poprzedzają zmiany w obrębie skóry (nawet o wiele tygodni lub miesięcy), rzadziej występują równocześnie. Na początku pojawiają się nadżerki na błonach śluzowych jamy ustnej, niekiedy powstają również zmiany pęcherzowe w obrębie spojówek, jamy nosowo-gardłowej, strun głosowych, przełyku, cewki moczowej, pochwy i odbytu. W razie rozległości tych zmian może występować bolesność w obrębie jamy ustnej, co niekiedy utrudnia odżywianie, a nadżerki w gardle i na strunach głosowych mogą powodować bezgłos.
Wykwity pęcherzowe w obrębie skóry są rozmaicie zlokalizowane. Okolice predysponowane to skóra owłosiona głowy, twarz oraz okolice drażnione mechanicznie, takie jak okolice fałdów skórnych, pach, pachwin, ramiona, łokcie, plecy, pośladki. Pęcherze są wiotkie, delikatne, łatwo ulegają przerwaniu, co powoduje powstawanie bolesnych nadżerek. Nierzadko obok pęcherzy obecne są zmiany rumieniowe koliste lub obrączkowate, w obrębie których tworzą się nowe pęcherzyki i pęcherze. W okresie aktywnym choroby może występować tzw. objaw Nikolskiego, czyli spełzanie naskórka pod wpływem pocierania palcem. Objaw ten dotyczy skóry otaczającej pęcherze i nadżerki. W aktywnym okresie choroby występuje również pośredni objaw Nikolskiego, w którym po delikatnym uciśnięciu nienaruszonego pęcherza, występuje boczne szerzenie się pęcherza.
Fot. Pęcherzyca
Pęcherzyca liściasta
Postać, w której błony śluzowe nie są zajęte. Występują zmiany nadżerkowo-złuszczające i bardzo powierzchowne, krótkotrwałe pęcherze. Wykwity rozpoczynają się najczęściej na tułowiu, niekiedy zajmując duże powierzchnie ciała, co prowadzi do uogólnionego stanu zapalnego skóry (tzw. erytrodermia).
Tłuszczowe grudki na dłoniach są znamionem choroby
Żółte grudki na dłoniach wypełnione tłuszczem wskazują na hipercholesterolemię rodzinną. To ciężka choroba wiążąca się m. in. ze zbyt wysokim poziomem frakcji LDL (tzw. złego cholesterolu). Jej konsekwencją są problemy z układem krążenia i większe ryzyko śmierci w wyniku chorób serca 21 .
Jeśli spałeś z ręką pod ciałem, a po przebudzeniu odkryłeś, że nie możesz nią ruszać - nie ma powodu do zmartwień: po prostu chwilowo odciąłeś w niej komunikację komórek nerwowych.
Natomiast drętwienie środkowego palca to objaw zespołu cieśni kanału nadgarstka - zwyrodnienia układu nerwowego, będącego wynikiem np. nieprawidłowej pozycji siedzącej (praca biurowa) 22 .
Inną możliwą przyczyną jest guz Pancoasta (rak oskrzela). Czasem daje on nacieki, które prowadzą do problemów z układem nerwowym i mogą objawiać się brakiem czucia w kończynach 23 .
W których miejscach najczęściej pęka skóra na dłoniach?
W zależności od przyczyny pękającej skóry dłoni, ogniska zmian mogą pojawiać się w różnych miejscach. Najczęściej skóra pęka jednak między palcami lub na ich opuszkach, ponieważ to właśnie tam jest najdelikatniejsza.
W przypadku podrażnienia skóry dłoni środkami chemicznymi lub gdy wpływają na nią niekorzystnie warunki atmosferyczne, sucha i pękająca skóra pojawia się między palcami i na zewnętrznej stronie dłoni oraz na opuszkach palców.
Kiedy natomiast mówimy o zmianach na skórze dłoni, które wiążą się z poważnymi problemami dermatologicznymi, wówczas miejsce występowania suchej i pękającej skóry zazwyczaj wiąże się ze stanami zapalnymi. W przypadku łuszczycy skóry, zmiany pojawiają się na zewnętrznej stronie dłoni - występują pod postacią płasko-wyniosłych grudek o różnej wielkości, pokrytych biało-srebrzystymi łuskami, a zmiany są wyraźnie odgraniczone od otaczającej skóry. W przypadku dłoni łuszczyca może zaatakować również powierzchnię paznokci. Pojawiają się wówczas punktowe zagłębienia w płytce paznokciowej czy też grudki podpaznokciowe, widoczne jako żółte plamki na płytce. Paznokcie stają się wtedy zabarwione, pogrubione, nadmiernie kruche i łamliwe.
W przypadku zmian związanych z grzybicą dłoni, na powierzchni skóry pojawią się drobne pęknięcia. Bardzo często wokół takich pęknięć występuje biała obwódka, która z czasem staje się wilgotna i prowadzi do powstania pęcherza. Kiedy choroba jest nieleczona, pęcherzyki pojawiają się na skórze coraz częściej, a pękając, prowadzą do zarażenia się bakteriami. Grzybica najcześciej atakuje opuszki palców oraz wewnętrzna stronę naszych dłoni. Zazwyczaj wraz ze zmianami struktury skóry pojawiają się również zmiany jej koloru.
Pęcherzyca
Pęcherzyca (Pemphigus) to choroba pęcherzowa skóry o podłożu autoimmunologicznym i przewlekłym przebiegu. Występuje w dwóch podstawowych odmianach: pęcherzyca zwykła i liściasta. Cechuje się występowaniem pęcherzy w obrębie naskórka (śródnaskórkowo) i błon śluzowych. Przyczyną powstawania zmian pęcherzowych jest występowanie w surowicy chorego autoprzeciwciał skierowanych przeciw własnym komórkom naskórka (keratynocytom) lub nabłonka. Są to tzw. przeciwciała pemphigus, które po związaniu się z powierzchnią keratynocytów powodują akantolizę, czyli utratę łączności pomiędzy poszczególnymi komórkami warstwy kolczystej naskórka i komórkami błony śluzowej. W wyniku tego powstają pęcherze.
Choroba może mieć podłoże genetyczne, choć nie jest to w pełni wyjaśnione. Znane są przypadki ujawniania się choroby pod wpływem niektórych leków, takich jak penicylamina, leki przeciwnadciśnieniowe z grupy ACE-inhibitorów (np. kaptopryl), niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon), i inne lub pod wpływem światła słonecznego lub oparzenia skóry.
Przypadki te dotyczyły chorych, u których występowała wcześniej skłonność do innych chorób autoimmunologicznych, takich jak m.in. myasthenia gravis, reumatoidalne zapalenie stawów czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Bywały również przypadki występowania pęcherzycy ograniczonej do błon śluzowych jamy ustnej, które pojawiły się pod wpływem zażywania pokarmów zawierających związki tiolowe i disulfidowe z roślin należących do rodzaju Allium, np. porów, czosnku i cebuli. Wykazano, że u takich chorych odstawienie tych pokarmów powodowało spadek miana przeciwciał pemphigus i ustąpienie objawów.
Uważa się, że poza czynnikiem wyzwalającym chorobę (leki, światło słoneczne) musi istnieć również podatność osobnicza związana z genetyką.
