U nas zapłacisz kartą
Tajemnica gojącego się strupka - Przyczyny, Leczenie i Porady
Strupki w nosie – jak leczyć?
Dość powszechnym problemem są też strupki w nosie. Tworzą się one podczas kataru, po usuwaniu owłosienia w nosie oraz w wyniku przesuszenia śluzówki nosa. W tym przypadku ich zdrapywanie jest szczególnie niebezpieczne, bo zakażenia bakteryjne w obrębie błony śluzowej nosa mogą doprowadzić m.in. do utworzenia się ropni w mózgu. Dzieje się tak z powodu połączenia okolicy nosa i mózgu wspólnymi naczyniami krwionośnymi, którymi bakterie swobodnie przemieszczają się wraz z krwią, kolonizując kolejne obszary ciała.
Podsumowując, szybie pozbycie się strupa nie jest najlepszym pomysłem. Pełni on ważną funkcję i pozwala na szybkie gojenie się ran, otarć i zadrapań. Jeżeli ciągle zdrapujemy strupy, to musimy liczyć się z tym, że będą one uporczywie nawracać, bo odkryta powierzchnia uszkodzonej skóry znowu pokryje się krwią lub płynem surowiczym.
W przypadku strupów na twarzy, w nosie, strupów po opryszczce i innych uszkodzeniach skóry o różnym podłożu, nie powinniśmy w żaden sposób przyśpieszać ich odpadania. Kiedy rana się wygoi, strup sam odpadnie, odsłaniając odbudowaną skórę.
Ważne: z ogromnym zagrożeniem dla zdrowia może wiązać się usuwanie strupów na ranach operacyjnych i oparzeniach. W tym przypadku proces gojenia jest znacznie dłuższy, a usunięcie strupa może doprowadzić do poważnych powikłań.
Co to jest kriochirurgia?
Alternatywnym sposobem leczenia nowotworów w przypadku pacjentów w podeszłym wieku lub tych,
z wszczepionymi rozrusznikami serca, a także przyjmujących leki przeciwkrzepliwe jest kriochirurgia. Metoda ta polega na miejscowym, kontrolowanym niszczeniu tkanek poprzez ich zamrażanie.
Tak, jak w przypadku radykalnego usunięcia chirurgicznego zmiany, pozbywając się jej powinniśmy usunąć również margines zdrowych tkanek zarówno w obwodzie, jak i w głąb. Strefa jej wymrożenia powinna przekraczać o 0.5-1 cm widoczną klinicznie zmianę nowotworową.
Niewątpliwą zaletą wykorzystania krioterapii jest fakt, że zabieg z jej użyciem nie wymaga użycia znieczulenia i trwa zwykle tylko kilka minut.
W przypadku niektórych zmian konieczne może być wykonanie kilku cykli krioterapii, oczywiście z zachowaniem odpowiednich odstępów czasowych.
Dlaczego zdrapywanie strupów to zły pomysł?
Strupy nie powstają na skórze po to, by nas szpecić. Ich zdrapywanie nie jest dobrym pomysłem, ponieważ w ten sposób możemy naruszyć ranę, doprowadzić do jej ponownego otwarcia i do tego, że nastąpi zakażenie bakteryjne. W takiej sytuacji rana zaczyna się jątrzyć, a jej wyleczenie jest trudne. Często konieczne jest wdrożenie antybiotyku, by nie doprowadzić do rozprzestrzenienia infekcji bakteryjnej.
W obrębie rany mogą pojawić się pęcherzyki wypełnione ropną treścią, co oznacza nadkażenie bakteryjne. Niekiedy pojawia się również biały nalot lub brzydki zapach z rany. To wszystko stanowi wskazanie do wizyty u lekarza.
Warto jednak podkreślić, że częsta zmiana opatrunków i dokładne oczyszczenie uszkodzonej powierzchni skóry, przyspiesza gojenie ran. Jeśli dbamy o higienę zranionego miejsca, nie powinno się wydarzyć nic złego. Dotyczy to wszystkich ran, nawet takich (a może szczególnie takich), które nazywane są trudno gojące.
Oczyszczenie rany i jej zdezynfekowanie działa antybakteryjnie i nie hamuje mechanizmów ochronnych skóry. Założenie opatrunku z kolei chroni ranę przed kolejnymi uszkodzeniami i sprzyja procesom gojenia. Pomaga również osłonić delikatne tkanki przed działaniem szkodliwych czynników zewnętrznych.
Co to jest strup?
Strup to reakcja naskórka na uszkodzenie. Kiedy człowiek się zrani, a ciągłość skóry zostaje przerwana, pojawia się otwarta rana, która sygnalizuje uszkodzenie skóry. Gdy krwawienie ustanie, rana się zaczyna zasklepiać i w ten sposób powstaje strup - w miejscu rany widnieje zaschnięty płyn surowiczy. Takich strupów nie należy zdrapywać, by sobie nie zaszkodzić, bo naruszając zamkniętą ranę, możemy narazić się na infekcję bakteryjną. Dodatkowo, stanowi to przeszkodę w procesie gojenia rany.
Kiedy skóra zostaje uszkodzona, rozpoczyna się proces zapalny, który ma na celu pobudzenie produkcji i migracji komórek do miejsca zranienia. W przypadku np. otarcia skóry, które nie powoduje krwawienia, na powierzchni uszkodzonego obszaru zaczyna wydzielać się płyn surowiczy, który pełni funkcję „opatrunku”, w przypadku głębszych uszkodzeń skóry, które powodują krwawienie, rana zasklepia się dzięki procesowi krzepnięcia. Tak właśnie tworzą się na skórze strupy, które często traktujemy z wrogością, zdrapując zasklepiony płyn surowiczy lub krew. Takie rany mogą być trudno gojące, ale tym bardziej nie należy ich rozdrapywać, bo takie zachowanie niszczy procesy naprawcze. Może również wywołać zakażenie rany.
Strupy mogą tworzyć się także na błonach śluzowych np. w nosie. Powstają wskutek mechanicznych uszkodzeń nabłonka oraz stanów zapalnych, które mogą być powodowane m.in. przez wrastające włosy w nosie.
Jak wygląda leczenie guzów powiek, w zależności od charakteru zmiany?
Ze względu na to, że zmiany, które pojawiają się na skórze powiek mogą mieć formę łagodną lub złośliwą, a ich powstanie może być spowodowane transformacją nowotworową, jak również stanem zapalnym czy powiększeniem torbielowatym, to sam proces ich leczenia wygląda nieco inaczej.
Zmiany łagodne o charakterze zapalnym leczymy zachowawczo – za pomocą maści, kropli lub leków przeciwzapalnych, natomiast brodawki, gradówki, torbiele i kępki żółte lekarz usuwa chirurgicznie, najczęściej w znieczuleniu miejscowym lub nasiękowym.
W przypadku pojawienia się złośliwego guza takiego jak: rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy, rak gruczołu Meiboma czy czerniak, proces leczenia jest o wiele bardziej złożony.
W pierwszym etapie leczenia kluczowe jest wczesne, odpowiednie rozpoznanie i zdiagnozowanie charakteru zmiany. Całkowite wyleczenie zmiany możliwe jest zazwyczaj poprzez zniszczenie/usunięcie guza (radykalne usunięcie zmiany). Niezwykle istotne jest przy tym zachowanie lub (jeśli nie będzie to możliwe) odtworzenie prawidłowej funkcji, a także estetyki powieki.
Najskuteczniejszą, szeroko stosowną metodą usuwania zmian nowotworowych jest usunięcie chirurgiczne guza w granicach zdrowej tkanki. Lekarz wycina zmianę nowotworową wraz z marginesem skóry niezmienionej chorobowo. Margines ten w zależności od rodzaju nowotworu może być różny.
W przypadku niewielkich zmian zazwyczaj jest to około 3 mm, przy większych wynosi on natomiast 5-10 mm. Postępowanie to ma na celu zmaksymalizowanie szans na pełne wyleczenie zmian i zapobieganie ich nawrotom.
