U nas zapłacisz kartą
Niepokonany pryszcz - Jak skutecznie go leczyć i zapobiegać?
Strupy na głowie
Strupy na głowie najczęściej występują u osób młodych, będących w wieku dojrzewania. Jest to efekt nadmiernego przetłuszczania się skóry głowy, co prowadzi do postania wykwitów trądzikowych. Zmiany można usunąć, stosując odpowiednie szampony oraz maści dostępne w aptece, np. zawierające tlenek cynku.
Strupy we włosach mogą być objawem reakcji alergicznej na stosowane środki pielęgnacyjne, np. szampony czy odżywki. Zmiany mogą występować równolegle z atopowym zapaleniem skóry, łuszczycą lub liszajem rumieniowatym. Objawem wskazującym na te schorzenia może być strup w uchu, który pojawia się w przebiegu zapalenia wypryskowego ucha zewnętrznego. Schorzenie powinno być leczone przez dermatologa lub alergologa.
Przyczyną strupów na głowie bywa też nadmierna aktywność gruczołów łojowych. Tłusta skóra stwarza idealne środowisko dla rozwoju drożdżaków, odpowiadających za stany zapalne. Leczenie powinien zalecić dermatolog. Zaniedbanie zmian może prowadzić do łojotokowego zapalenia skóry.
Znacznie poważniejszą przyczyną strupów na głowie jest zapalenie mieszków włosowych. Problem ten pojawia się w wyniku działania bakterii i grzybów wywołujących stan zapalny. Rosnące krostki przypominają trądzik – są wypełnione ropą, a po pęknięciu zamieniają się w strupki. Wystąpienie takich zmian na głowie jest wskazaniem do wizyty u dermatologa, który przepisuje odpowiednie leki.
Co to jest czyrak?
Czyrak pojawia się najczęściej pojedynczo. Jego przebieg jest łagodny i łatwy do wyleczenia. Wystarczą specjalne maści i zachowanie higieny, by nie przenieść zakażenia na inne partie skóry. Czasem choroba ma jednak poważniejszy przebieg i konsekwencje. W przypadku czyraka mnogiego konieczna jest antybiotykoterapia. Nieleczony lub źle leczony, może być przyczyną komplikacji i chorób skóry.
Dermatolodzy absolutnie odradzają leczenie czyraka domowymi sposobami lub farmaceutykami na własną rękę. Szczególnie niebezpieczne jest zakażenie na twarzy. W przypadku braku właściwej higieny możliwe jest przeniesienie zakażenia na inne partie skóry i do krwioobiegu, przez zadrapanie naskórka. Dostanie się bakterii w głąb czaszki, grozi zapaleniem zatoki jamistej, zapaleniem opon mózgowych, a nawet sepsą, a to stan zagrożenia życia. Pierwszymi objawami takiego stanu są drgawki, bóle powiek, zaburzenia widzenia i gorączka.
W jaki sposób lekarz rozpoznaje raka podstawnokomórkowego skóry?
Rak podstawnokomórkowy skóry ma charakterystyczny wygląd, dlatego często lekarz już po pierwszych oględzinach jest w stanie z bardzo dużym prawdopodobieństwem podać rozpoznanie. Czasami pomocne – chociaż niekonieczne – jest użycie ręcznego dermatoskopu (w uproszczeniu dermatoskop to urządzenie wyposażone w soczewki powiększające obraz oraz odpowiednie źródło światła oświetlające badaną zmianę skórną, zob. Badanie dermatoskopowe). Aby potwierdzić rozpoznanie, należy wyciąć całą zmianę, jeśli jest nieduża. Jeśli zmiana jest większa lub znajduje się w okolicy, w której wycięcie może być utrudnione (np. powieka oka), lekarz rozważy pobranie niewielkiego wycinka, a następnie – po potwierdzeniu rozpoznania w badaniu histopatologicznym – zaplanuje odpowiednie leczenie.
Leczenie najczęściej polega na wycięciu ogniska choroby z niewielkim (tj. 1–2 mm) marginesem zdrowej skóry. U chorych, którzy nie godzą się na wycięcie zmiany, można rozważyć zastosowanie radioterapii jako metody alternatywnej. Trzeba jednak pokreślić, że metodą pierwszego wyboru (i zalecaną w większości przypadków) jest niewielka operacja polegająca na wycięciu zmiany w całości. Radioterapię można stosować również wtedy, gdy rak ma dużą średnicę i znajduje się w obszarze, w którym wycięcie jest trudne lub wręcz niemożliwe (z powodów technicznych – np. bardzo duża zmiana na wierzchołku głowy). Stosuje się również inne metody, np. maść z chemioterapeutykiem (5-fluorouracylem) lub lekiem immunomodulującym (imikwimodem), skuteczność metod zachowawczych nie dorównuje jednak wycięciu zmiany.