U nas zapłacisz kartą
Niepokonany pryszcz - Jak skutecznie go leczyć i zapobiegać?
Domowe sposoby na pryszcze
4. Soda oczyszczona
Na trądzik bardzo dobre działanie wykazuje również… pasta z sody oczyszczonej! Soda działa ściągająco i oczyszczająco, a więc walka z pryszczami przy jej użyciu będzie niezwykle skuteczna. Zastanawiasz się, jak zapobiegać pryszczom z jej pomocą? Dowiedz się, jak pozbyć się trądziku dzięki sodzie oczyszczonej w… kilku krokach!
- Zmieszaj z wodą 2 łyżki sody oczyszczonej, a następnie wymieszaj całość.
- Nałóż powstałą pastę na twarz. Zostaw na ok. 10 minut. Spłucz miksturę letnią wodą.
5. Maseczka z Aspiryny
Maseczka przygotowana ze słynnej Aspiryny to szybkie sposoby na skuteczne usuwanie trądziku. W Aspirynie znajduje się bowiem kwas acetylosalicylowy, który działa przeciwbakteryjnie – usuwając zanieczyszczenia i… złuszczając martwy naskórek! Mało tego, lekarstwo działa także przeciwzapalnie, a więc minimalizuje ryzyko pojawienia się nowych zmian. Wystarczy, że:
- Zalejesz maksymalnie 2 tabletki wodą destylowaną, a następnie rozgnieciesz je na papkę.
- Zmieszasz miksturę z łyżeczką jogurtu naturalnego.
- Nałożysz na twarz powstałą pastę i przytrzymasz ją przez ok. kwadrans. Następnie zmyjesz całość letnią wodą.
Stosuj maseczkę przynajmniej 3 razy w tygodniu, by wyleczyć buzię z trądziku.
6. Czosnek dobry na wszystko!
Czosnek jest świetny nie tylko w przypadku leczenia przeziębienia. Używanie go to również skuteczne, domowe sposoby na pryszcze! Czosnek zawiera bowiem siarkę i cynk, jakie wykazują działanie oczyszczające, przeciwgrzybicze i antybakteryjne. Warto będzie wykorzystać jego magiczne wręcz właściwości.
Zobacz również
W jaki sposób lekarz rozpoznaje raka podstawnokomórkowego skóry?
Rak podstawnokomórkowy skóry ma charakterystyczny wygląd, dlatego często lekarz już po pierwszych oględzinach jest w stanie z bardzo dużym prawdopodobieństwem podać rozpoznanie. Czasami pomocne – chociaż niekonieczne – jest użycie ręcznego dermatoskopu (w uproszczeniu dermatoskop to urządzenie wyposażone w soczewki powiększające obraz oraz odpowiednie źródło światła oświetlające badaną zmianę skórną, zob. Badanie dermatoskopowe). Aby potwierdzić rozpoznanie, należy wyciąć całą zmianę, jeśli jest nieduża. Jeśli zmiana jest większa lub znajduje się w okolicy, w której wycięcie może być utrudnione (np. powieka oka), lekarz rozważy pobranie niewielkiego wycinka, a następnie – po potwierdzeniu rozpoznania w badaniu histopatologicznym – zaplanuje odpowiednie leczenie.
Leczenie najczęściej polega na wycięciu ogniska choroby z niewielkim (tj. 1–2 mm) marginesem zdrowej skóry. U chorych, którzy nie godzą się na wycięcie zmiany, można rozważyć zastosowanie radioterapii jako metody alternatywnej. Trzeba jednak pokreślić, że metodą pierwszego wyboru (i zalecaną w większości przypadków) jest niewielka operacja polegająca na wycięciu zmiany w całości. Radioterapię można stosować również wtedy, gdy rak ma dużą średnicę i znajduje się w obszarze, w którym wycięcie jest trudne lub wręcz niemożliwe (z powodów technicznych – np. bardzo duża zmiana na wierzchołku głowy). Stosuje się również inne metody, np. maść z chemioterapeutykiem (5-fluorouracylem) lub lekiem immunomodulującym (imikwimodem), skuteczność metod zachowawczych nie dorównuje jednak wycięciu zmiany.
Co to jest czyrak?
Czyrak pojawia się najczęściej pojedynczo. Jego przebieg jest łagodny i łatwy do wyleczenia. Wystarczą specjalne maści i zachowanie higieny, by nie przenieść zakażenia na inne partie skóry. Czasem choroba ma jednak poważniejszy przebieg i konsekwencje. W przypadku czyraka mnogiego konieczna jest antybiotykoterapia. Nieleczony lub źle leczony, może być przyczyną komplikacji i chorób skóry.
Dermatolodzy absolutnie odradzają leczenie czyraka domowymi sposobami lub farmaceutykami na własną rękę. Szczególnie niebezpieczne jest zakażenie na twarzy. W przypadku braku właściwej higieny możliwe jest przeniesienie zakażenia na inne partie skóry i do krwioobiegu, przez zadrapanie naskórka. Dostanie się bakterii w głąb czaszki, grozi zapaleniem zatoki jamistej, zapaleniem opon mózgowych, a nawet sepsą, a to stan zagrożenia życia. Pierwszymi objawami takiego stanu są drgawki, bóle powiek, zaburzenia widzenia i gorączka.