"Rak skóry płaskonabłonkowy - Wyzwania i Nowe Odkrycia"

Nowotwory, które można zdiagnozować jako CIS

Teoretycznie każdy nowotwór, który zaczyna się w komórkach nabłonka, miałby stadium CIS. Najczęstsze, o których usłyszysz, to jednak CIS piersi (zarówno rak przewodowy in situ (DCIS) jak i rak zrazikowy in situ (LCIS), pęcherz moczowy, płuca (stadium 0 płuca), szyjka macicy (śródnabłonkowa neoplazja szyjki macicy), i skóry (rak płaskonabłonkowy in situ).

Pytanie za milion dolarów w ostatnim czasie, zwłaszcza w kontekście kontrowersji dotyczących leczenia raka przewodowego in situ lub raka piersi in situ, brzmi, czy rak in situ jest rzeczywiście rakiem. Kąt  Odpowiedź brzmi: to zależy od tego, z kim rozmawiasz. Niektórzy lekarze klasyfikują raka in situ jako raka nieinwazyjnego, a inni wolą nazywać go stanem przedrakowym. Rozróżnienie polegałoby na tym, by wiedzieć, czy CIS rozwinie się w raka inwazyjnego, a to z definicji nie jest znane. Nie jesteśmy też skłonni do szybkiego uzyskiwania odpowiedzi, ponieważ nie byłoby etyczne po prostu obserwowanie dużej liczby nowotworów in situ, aby sprawdzić, czy stały się rakiem inwazyjnym i rozprzestrzeniły się.

Rak płaskonabłonkowy skóry - badania

Chory zgłaszając się do specjalisty powinien:

• dokładnie opisać swoje obecne dolegliwości, czy podobne zdarzały się już w przeszłości,
• wymienić choroby, na które aktualnie cierpi, włączając w to uwarunkowane genetycznie, czy schorzenie pojawiło się u któregoś z członków rodziny,
• wymienić wszystkie przyjmowane obecnie leki, zdiagnozowane alergie, jeśli tak, to na co.

Istotnym narzędziem diagnostycznym w przypadku wszystkich schorzeń skóry, nie tylko nowotworowych, jest badanie fizykalne. Konieczne jest, aby pacjent był gotów zaprezentować lekarzowi każdy fragment ciała, nie tylko miejsce występowania zmiany. W ten sposób przeprowadzane jest pełne, prawidłowe badanie dermatologiczne. Oglądaniem i dotykiem specjalista ocenia charakter zmian.

Szybką, nieinwazyjną oraz prostą metodą diagnostyczną jest dermoskopia. Dermatoskop jest podstawowym narzędziem każdego dermatologa. Na podstawie obrazu dermatoskopowego możliwe jest rozpoznawanie zarówno zmian łagodnych ale także złośliwych, (w tym raka podstawnokomórkowego, kolczystokomórkowego jak i czerniaka).

Decydującym elementem (tzw. złotym standardem) procesu diagnostycznego jest badanie histopatologiczne pobranego wycinka i wykazanie obecności komórek nowotworowych. Ważna jest też ocena stopnia naciekania, ponieważ wpływa to na wybór leczenia i rokowanie. Zabieg jest całkowicie bezbolesny, poprzedzony podaniem środka znieczulającego (np. lidokainy).

Nowotwory złośliwe skóry – co warto wiedzieć?

Nie każda zmiana skórna, która występuje przewlekle, jest zmianą nowotworową. Istnieją jednak pewne cechy charakterystyczne raka skóry, które powinien znać każdy z nas, co pozwoli na rozpoznanie choroby we wczesnym stadium oraz wdrożenie skutecznego leczenia.

Raka skóry kojarzymy przede wszystkim z czerniakiem skóry, jednak istnieją także inne nowotwory złośliwe skóry. Na drugim miejscu pod względem występowania jest rak płaskonabłonkowy skóry, pierwsze miejsce zajmuje rak podstawnokomórkowy (BCC).

W przypadku czerniaka mamy do czynienia z nowotworem, który wywodzi się z komórek barwnikowych skóry. Rak płaskonabłonkowy to nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek nabłonkowych i komórek ulegających rogowaceniu, co powoduje, że związane z nim zmiany, bywają mylnie brane za objawy alergii lub częste dermatozy.

Rak płaskonabłonkowy i rak podstawnokomórkowy to najczęściej diagnozowane nowotwory złośliwe skóry u osób z jasną karnacją. Zauważalna jest szybko rosnąca zachorowalność na te typy nowotworów, co ma związek z działaniem m.in. czynników środowiskowych. W przypadku raka płaskonabłonkowego mamy do czynienia ze zmianą niebarwnikową, co wpływa na jej wygląd. Rak płaskonabłonkowy skóry powoduje przerzuty w okolicznych węzłach chłonnych oraz przerzuty odległe np. do mózgu, płuc i kości. W początkowym stadium rozwoju jest w niemal 100% uleczalny, dlatego powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na każdą niegojącą i powiększającą się zmianę, która powstaje na skórze oraz na granicy skóry i błon śluzowych.

Na rozwój raka kolczystokomórkowego skóry wpływają pewne czynniki ryzyka. Większości z nich możemy uniknąć, redukując w ten sposób związane z wystąpieniem zmian nowotworowych zagrożenie. Usunięcie zmiany nie gwarantuje, że choroba nie ulegnie wznowieniu. Tak jest w przypadku raka płaskonabłonkowego, dlatego po usunięciu zmian chorobowych, konieczne jest systematyczne kontrolowanie stanu zdrowia oraz unikanie czynników, które mogą doprowadzić do ponownego pojawienia się zmian o charakterze nowotworowym.

Jak wygląda rak płaskonabłonkowy skóry? Leczenie i rokowania

Rak płaskonabłonkowy skóry to jeden z najczęściej występujących nowotworów skóry. Charakteryzuje się m.in. częstymi przerzutami, owrzodzeniami na powierzchni, zaczerwienieniem pokrytym strupem, rzadko kiedy świądem i bólem. W przypadku pojawienia się objawów należy udać się do dermatologa, który zada wiele szczegółowych pytań. Jakie badania wykona specjalista oraz jak przebiega leczenie płaskonabłonkowego raka skóry?

• Odmiany raka płaskonabłonkowego skóry
• Przyczyny raka płaskonabłonkowy skóry
• Czym charakteryzuje się rak płaskonabłonkowy skóry?
• Jak powstaje rak płaskonabłonkowy skóry?
• Jak dochodzi do przerzutów?
• Objawy przerzutów raka płaskonabłonkowego skóry
• Diagnostyka raka płaskonabłonkowego skóry
• Rak płaskonabłonkowy skóry - badania
• Diagnozowania raka płaskonabłonkowego skóry
• Leczenie przerzutów raka płaskonabłonkowego skóry
• Leczenie chirurgiczne raka płaskonabłonkowego skóry
• Radioterapia raka płaskonabłonkowego skóry
  • Działania niepożądane radioterapii

  Rak płaskonabłonkowy, inaczej kolczystokomórkowy (ang. squamous cell carcinoma, SCC) to obok raka podstawnokomórkowego (ang. basal cell carcinoma, BCC), jeden z dwóch, głównych typów nowotworów skóry spotykanych wśród polskiej populacji.

  

  Jak leczy się raka płaskonabłonkowego skóry?

  Leczenie większości chorych na raka płaskonabłonkowego skóry polega na prostym chirurgicznym wycięciu zmiany z marginesem (najlepiej około 1 cm, ale w wielu miejscach ciała uzyskanie takiego marginesu bocznego nie jest możliwe, wówczas za wystarczający trzeba uznać margines możliwy do uzyskania). Jeśli po wycięciu zmiany ubytek skóry jest zbyt duży, aby ranę można było zszyć, lekarz operujący wykonuje tak zwaną plastykę – np. przesuwa fragment skóry z sąsiedztwa lub przeszczepia kawałek własnej skóry chorego pobranej z innej okolicy ciała. Takie operacje czasem wymagają znieczulenia ogólnego, ale u znacznej części chorych można je wykonać w znieczuleniu miejscowym.

  Jeśli na podstawie wykonanej biopsji cienkoigłowej stwierdza się obecność przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych, konieczne jest chirurgiczne wycięcie odpowiedniej grupy węzłów (np. w pachwinie lub pod pachą albo na szyi).

  Uzupełniającą radioterapię stosuje się czasem u chorych, u których operacja nie była doszczętna i nie da się poszerzyć jej zakresu, a także jako uzupełnienie operacji przeprowadzonej z powodu nawrotu choroby lub zajęcia przez nowotwór węzłów chłonnych.

  W przypadku obecności przerzutów odległych w innych narządach stosuje się leczenie systemowe (chemioterapię).

  

  ---