U nas zapłacisz kartą
Różowa skóra po strupie - Przyczyny, leczenie i pielęgnacja
Strupy na głowie
Strupy na głowie najczęściej występują u osób młodych, będących w wieku dojrzewania. Jest to efekt nadmiernego przetłuszczania się skóry głowy, co prowadzi do postania wykwitów trądzikowych. Zmiany można usunąć, stosując odpowiednie szampony oraz maści dostępne w aptece, np. zawierające tlenek cynku.
Strupy we włosach mogą być objawem reakcji alergicznej na stosowane środki pielęgnacyjne, np. szampony czy odżywki. Zmiany mogą występować równolegle z atopowym zapaleniem skóry, łuszczycą lub liszajem rumieniowatym. Objawem wskazującym na te schorzenia może być strup w uchu, który pojawia się w przebiegu zapalenia wypryskowego ucha zewnętrznego. Schorzenie powinno być leczone przez dermatologa lub alergologa.
Przyczyną strupów na głowie bywa też nadmierna aktywność gruczołów łojowych. Tłusta skóra stwarza idealne środowisko dla rozwoju drożdżaków, odpowiadających za stany zapalne. Leczenie powinien zalecić dermatolog. Zaniedbanie zmian może prowadzić do łojotokowego zapalenia skóry.
Znacznie poważniejszą przyczyną strupów na głowie jest zapalenie mieszków włosowych. Problem ten pojawia się w wyniku działania bakterii i grzybów wywołujących stan zapalny. Rosnące krostki przypominają trądzik – są wypełnione ropą, a po pęknięciu zamieniają się w strupki. Wystąpienie takich zmian na głowie jest wskazaniem do wizyty u dermatologa, który przepisuje odpowiednie leki.
Róża - co to za choroba?
Mianem róży określa się zapalenie tkanki łącznej obejmujące górne warstwy skóry właściwej oraz powierzchowne naczynia krwionośne. Dla choroby charakterystyczny jest nagłym początek i dynamiczny przebieg. Za jej powstanie odpowiedzialne są paciorkowce beta-hemolizujące grupy A - najczęściej Streptococcus pyogenes. Wrota zakażenia stanowią przede wszystkim uszkodzenia naturalnej bariery ochronnej jaką jest skóra, do których dochodzi na skutek otarć, oparzeń, stłuczeń, blizn pooperacyjnych, użądleń owadów, owrzodzeń czy zmian towarzyszących chorobie grzybiczej. Ponadto bakterie mogą przedostać się do skóry również drogą krwi - przechodząc z rozwijającego się już w organizmie zakażenia jak np. zapalenie zatok, ropnie okołozębowe czy zakażenia pooperacyjne. Różą można zarazić się przez bezpośredni kontakt z chorym lub nosicielem paciorkowca.
Chorobie towarzyszy żywoczerwony, tkliwy, bolesny obrzęk skóry, o charakterystycznej lśniącej i napiętej powierzchni. Zmiany, na skutek obrzęku, są dość znacznie wyniesione ponad powierzchnię skóry, są cieplejsze i wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. Najczęściej umiejscawiają się w obrębie kończyn dolnych, niekiedy mogą pojawić się na skórze twarzy, szyi, dłoni, stóp i pośladków. Mogą im towarzyszyć objawy ogólnoustrojowe takie jak wysoka gorączka (nawet do 40°C), dreszcze i złe samopoczucie.
Jak często występuje róża?
Róża jest stosunkowo często występującą chorobą. Zgodnie z danymi epidemiologicznymi w Polsce w 2013 r. odnotowano 5242 zachorowania na różę, w tym 44,8% przypadków związanych z pobytem w szpitalu.
Róża jest chorobą zapalną skóry i tkanki podskórnej o nagłym początku i szybkim przebiegu. Główne objawy róży to zmiany skórne.
Najczęstsza lokalizacja róży to podudzie (>80% przypadków), twarz oraz u kobiet po usunięciu piersi z powodu nowotworu kończyna górna. Skóra jest żywoczerwona, błyszcząca, obrzęknięta, wyraźnie odgraniczona od skóry zdrowej, bolesna przy dotyku, cieplejsza. Niekiedy zarówno w obrębie skóry zmienionej zapalnie, jak i na obrzeżu nacieku występują drobne wybroczyny. Mogą pojawić się też linijne zaczerwienienia skóry wzdłuż przebiegu naczyń chłonnych zmienionych zapalnie („smugi”, „pręgi”). Węzły chłonne położone najbliżej miejsca zakażenia mogą być powiększone i bolesne przy dotyku (np. w róży kończyny dolnej – węzły pachwinowe).
Naciekowi zapalnemu towarzyszą obrzęki, ponieważ paciorkowce rozsiewają się m.in. naczyniami chłonnymi. Oprócz zmian skórnych, chorobie często towarzyszą objawy ogólne: dreszcze, wysoka gorączka do 40–41°C, złe samopoczucie. Dochodzi do powiększenia okolicznych węzłów chłonnych.
Choroba nie pozostawia odporności na zakażenie, toteż często nawraca, zwłaszcza u osób predysponowanych. Powikłana róża może powodować poważne zaburzenia ogólnoustrojowe.
- różę pęcherzową – pojawiają się pęcherze wypełnione jasną, surowiczą treścią, ustępuje bez pozostawienia blizn
- różę krwotoczną – występują krwawe wylewy do tkanek, ustępuje bez pozostawienia blizn
- różę zgorzelinową – ciężka postać z powstaniem obszarów martwicy, po przebyciu tej postaci choroby najczęściej pozostają blizny
- różę pełzającą lub wędrującą – gdy zakażenie szerzy się drogami naczyń limfatycznych w postaci wypustek, czasami objawy choroby mogą pojawiać się też w odległych od siebie miejscach, np. na drugiej stopie albo dłoni
- różę nawrotową – najczęściej daje powikłania w postaci słoniowacizny kończyn spowodowanej zaburzeniami odpływu chłonki.