U nas zapłacisz kartą
Różowa skóra po strupie - Przyczyny, leczenie i pielęgnacja
Umów wizytę u dermatologa
Z objawami choroby najlepiej zgłosić się do dermatologa lub lekarza specjalizującego się w leczeniu chorób zakaźnych. W większości przypadków będą one dla lekarza wystarczające do postawienia diagnozy. Niekiedy może on zlecić wykonanie dodatkowych badań takich jak morfologia krwi (w przebiegu zachorowania na różę stwierdza się leukocytozę), czy USG kończyn dolnych metodą Dopplera (po to, aby wykluczyć inne choroby takie jak np. zakrzepicę żył kończyn dolnych), bądź diagnostykę mikrobiologiczną wymazu ze zmian skórnych (w celu w dokładnego rozpoznania czynnika wywołującego zakażenie).
Stan chorego i postęp choroby wpływa na czas trwania i rodzaj kuracji. Leczenie można prowadzić w warunkach domowych lub w razie konieczności w szpitalu. Bez względu na to, w każdym przypadku zachorowania konieczne jest wdrożenie antybiotykoterapii. W tym celu najczęściej stosuje się antybiotyki β-laktamowe, szczególnie penicyliny lub, u chorych uczulonych na penicyliny, doustne makrolidy (klarytromycyna, roksytromycyna) bądź klindamycynę. Prawidłowo prowadzona terapia za pomocą antybiotyków jest w stanie całkowicie wyleczyć pacjenta. Do wspomagania leczenia i łagodzenia objawów można zastosować miejscowo okłady z soli fizjologicznej lub 3% roztworu kwasu bornego, maść ichtiolową, maści z heparyną a w przypadku szczególnie dużych zmian nawet maści z glikokortykosterydami.
Strupy na głowie
Strupy na głowie najczęściej występują u osób młodych, będących w wieku dojrzewania. Jest to efekt nadmiernego przetłuszczania się skóry głowy, co prowadzi do postania wykwitów trądzikowych. Zmiany można usunąć, stosując odpowiednie szampony oraz maści dostępne w aptece, np. zawierające tlenek cynku.
Strupy we włosach mogą być objawem reakcji alergicznej na stosowane środki pielęgnacyjne, np. szampony czy odżywki. Zmiany mogą występować równolegle z atopowym zapaleniem skóry, łuszczycą lub liszajem rumieniowatym. Objawem wskazującym na te schorzenia może być strup w uchu, który pojawia się w przebiegu zapalenia wypryskowego ucha zewnętrznego. Schorzenie powinno być leczone przez dermatologa lub alergologa.
Przyczyną strupów na głowie bywa też nadmierna aktywność gruczołów łojowych. Tłusta skóra stwarza idealne środowisko dla rozwoju drożdżaków, odpowiadających za stany zapalne. Leczenie powinien zalecić dermatolog. Zaniedbanie zmian może prowadzić do łojotokowego zapalenia skóry.
Znacznie poważniejszą przyczyną strupów na głowie jest zapalenie mieszków włosowych. Problem ten pojawia się w wyniku działania bakterii i grzybów wywołujących stan zapalny. Rosnące krostki przypominają trądzik – są wypełnione ropą, a po pęknięciu zamieniają się w strupki. Wystąpienie takich zmian na głowie jest wskazaniem do wizyty u dermatologa, który przepisuje odpowiednie leki.
Róża - leczenie ambulatoryjne i domowe
W leczeniu róży niezbędne jest zastosowanie antybiotykoterapii. W postaci łagodnej leczenie odbywa się w warunkach domowych antybiotykiem w formie doustnej. Natomiast w ciężkiej postaci zakażenia wskazana jest hospitalizacja i zastosowanie antybiotyków w formie dożylnej. Z reguły stosuje się antybiotyki z grupy penicylin lub ich pochodne. Poprawa po zastosowanym leczeniu zazwyczaj jest szybka, czasami już na drugi dzień dolegliwości stają się mniejsze. Jednak czasami na efekty leczenia należy poczekać ponad tydzień, dlatego bezwzględnie należy przestrzegać zaleceń lekarskich i nie przerywać na własną rękę antybiotykoterapii. Stosowanie antybiotyków trwa różnie długo. Jeżeli stan chorego leczonego w warunkach ambulatoryjnych ulegnie pogorszeniu, należy bezzwłocznie zgłosić się do lekarza, gdyż może być konieczna hospitalizacja.
W celu zmniejszenia objawów choroby stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe: paracetamol lub niesteroidowe leki przeciwzapalne. W leczeniu wspomagającym miejscowo można stosować okłady chłodzące (np. z jałowego 0,9% roztworu NaCl), nie stosować opatrunków uciskowych, a w przypadku róży na kończynie – uniesienie kończyny w celu zmniejszenia obrzęku. Niekiedy lekarz może zalecić leki moczopędne w celu zmniejszenia obrzęków oraz leki poprawiające krążenie. Po leczeniu róży podaje się czasami profilaktycznie leki przeciwzakrzepowe.
Zastosowanie odpowiedniego antybiotyku zazwyczaj zapewnia całkowite wyleczenie róży. Choroba zazwyczaj nie pozostawia powikłań. Niepowikłana i właściwie leczona róża kończy się wyzdrowieniem w ciągu 1–2 tyg. Czasem obserwuje się łuszczenie oraz miejscowe przebarwienia skóry. W przypadku róży na kończynie dolnej czasem utrzymuje się przewlekły obrzęk. Niemniej jednak, w przypadku ciężkiego przebiegu choroby może być konieczne leczenie w warunkach szpitalnych.
W przypadku róży, po przebyciu choroby, organizm nie uodparnia się na ponowne zachorowanie. Skłonności do nawrotów są na tyle charakterystyczne, że rumień zazwyczaj pojawia się dokładnie w tych samych miejscach, co przy poprzednich zachorowaniach. Obecność toksyn paciorkowców prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia układu chłonnego, dlatego leczenie róży nawrotowej może wymagać nawet kilkumiesięcznej kuracji.
Sposoby na zmniejszenie widoczności blizn
- Najważniejszą kwestią w przebiegu gojenia się rany jest absolutny zakaz rozdrapywania strupów. Rozdrapany strup na nowo otwiera zabliźniającą się już ranę, przez co odbudowane przez organizm komórki skóry ponownie ulegają uszkodzeniu. Ciągłe rozdrapywanie strupów nie tylko znacznie wydłuża proces gojenia, ale zwiększa również powstającą po nimi bliznę. Blizna po zdrapaniu strupa jest bardziej różowa, głębsza i utrzymuje się na skórze znacznie dłużej – czasem pozostając na niej do końca życia.
- Ślad po zdrapanym strupie wymaga natychmiastowej interwencji. Pomocne mogą być silikonowe plastry na blizny lub żele na blizny do stosowania miejscowego Sutricon, które nawilżają skórę, łagodzą swędzenie i pieczenie – dzięki czemu wspomagają skórę w procesie regeneracji, którą opóźnił zdrapany strup. Blizna przy regularnym stosowaniu plastrów i żeli stopniowa zmniejsza swoją widoczność, staje się jaśniejsza i miękka w dotyku.
- Po kuracji silikonowymi plastrami lub podobnym preparatem, miejsce po bliźnie należy chronić przed słońcem stosując w słonecznie dni wysokie filtry przeciwsłoneczne (SPF50 i więcej).
Chociaż nie można całkowicie wyeliminować blizny, większość z nich – właściwie pielęgnowana znika z czasem. Najważniejsze dla całego przebiegu gojenia się jest zachowanie samodyscypliny (nie zdrapywanie strupów) i zastosowanie odpowiednich środków wspomagających pielęgnację blizn. Warto wprowadzić je niezwłocznie po zamknięciu się rany i odpadnięciu strupa.
Regularne stosowanie silikonowych plastrów, maści lub żeli na blizny może zmniejszyć widoczność nawet bardzo rozległych blizn przerostowych – najważniejsza jednak jest prewencja i jak najszybsze podjęcie działań.
Skóra po operacji, zranieniu, oparzeniu: pielęgnacja BLIZNY
Uszkodzenie skóry po operacji, skaleczeniu, oparzeniu, a także po niektórych chorobach kończy się blizną. I nie ma cudownego sposobu, aby się jej pozbyć. Można jednak spowodować, że będzie mniej widoczna.
Świeża blizna jest zawsze zaczerwieniona. Na całkowite wygojenie potrzebuje około roku. W ranie niemal natychmiast tworzy się zasklepiająca ją od wewnątrz tkanka ziarninowa. Aby rana dobrze się zrastała, nowo powstające komórki, tzw. miofibroblasty, powinny się ustawić we właściwym porządku. Pomaga im w tym kolagen, którego w takich sytuacjach nasz organizm wytwarza znacznie więcej niż zwykle. Na niezbyt dużej ranie wygojona blizna jest biała, a pokrywająca ją skóra lekko błyszcząca. Jeżeli dojdzie do zakażenia, naciągnięcia skóry w miejscu zranienia lub ponownego skaleczenia, na linii cięcia pojawia się wyraźne zgrubienie, tzw. blizna przerośnięta. Jest to szpecące, mocno zaczerwienione wybrzuszenie skóry, które sprawia ból przy ucisku. Aby się przed tym uchronić, o każdą ranę musimy odpowiednio dbać.
