U nas zapłacisz kartą
Różowa skóra po strupie - Przyczyny, leczenie i pielęgnacja
Róża - leczenie ambulatoryjne i domowe
W leczeniu róży niezbędne jest zastosowanie antybiotykoterapii. W postaci łagodnej leczenie odbywa się w warunkach domowych antybiotykiem w formie doustnej. Natomiast w ciężkiej postaci zakażenia wskazana jest hospitalizacja i zastosowanie antybiotyków w formie dożylnej. Z reguły stosuje się antybiotyki z grupy penicylin lub ich pochodne. Poprawa po zastosowanym leczeniu zazwyczaj jest szybka, czasami już na drugi dzień dolegliwości stają się mniejsze. Jednak czasami na efekty leczenia należy poczekać ponad tydzień, dlatego bezwzględnie należy przestrzegać zaleceń lekarskich i nie przerywać na własną rękę antybiotykoterapii. Stosowanie antybiotyków trwa różnie długo. Jeżeli stan chorego leczonego w warunkach ambulatoryjnych ulegnie pogorszeniu, należy bezzwłocznie zgłosić się do lekarza, gdyż może być konieczna hospitalizacja.
W celu zmniejszenia objawów choroby stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe: paracetamol lub niesteroidowe leki przeciwzapalne. W leczeniu wspomagającym miejscowo można stosować okłady chłodzące (np. z jałowego 0,9% roztworu NaCl), nie stosować opatrunków uciskowych, a w przypadku róży na kończynie – uniesienie kończyny w celu zmniejszenia obrzęku. Niekiedy lekarz może zalecić leki moczopędne w celu zmniejszenia obrzęków oraz leki poprawiające krążenie. Po leczeniu róży podaje się czasami profilaktycznie leki przeciwzakrzepowe.
Zastosowanie odpowiedniego antybiotyku zazwyczaj zapewnia całkowite wyleczenie róży. Choroba zazwyczaj nie pozostawia powikłań. Niepowikłana i właściwie leczona róża kończy się wyzdrowieniem w ciągu 1–2 tyg. Czasem obserwuje się łuszczenie oraz miejscowe przebarwienia skóry. W przypadku róży na kończynie dolnej czasem utrzymuje się przewlekły obrzęk. Niemniej jednak, w przypadku ciężkiego przebiegu choroby może być konieczne leczenie w warunkach szpitalnych.
W przypadku róży, po przebyciu choroby, organizm nie uodparnia się na ponowne zachorowanie. Skłonności do nawrotów są na tyle charakterystyczne, że rumień zazwyczaj pojawia się dokładnie w tych samych miejscach, co przy poprzednich zachorowaniach. Obecność toksyn paciorkowców prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia układu chłonnego, dlatego leczenie róży nawrotowej może wymagać nawet kilkumiesięcznej kuracji.
Róża - co to za choroba?
Mianem róży określa się zapalenie tkanki łącznej obejmujące górne warstwy skóry właściwej oraz powierzchowne naczynia krwionośne. Dla choroby charakterystyczny jest nagłym początek i dynamiczny przebieg. Za jej powstanie odpowiedzialne są paciorkowce beta-hemolizujące grupy A - najczęściej Streptococcus pyogenes. Wrota zakażenia stanowią przede wszystkim uszkodzenia naturalnej bariery ochronnej jaką jest skóra, do których dochodzi na skutek otarć, oparzeń, stłuczeń, blizn pooperacyjnych, użądleń owadów, owrzodzeń czy zmian towarzyszących chorobie grzybiczej. Ponadto bakterie mogą przedostać się do skóry również drogą krwi - przechodząc z rozwijającego się już w organizmie zakażenia jak np. zapalenie zatok, ropnie okołozębowe czy zakażenia pooperacyjne. Różą można zarazić się przez bezpośredni kontakt z chorym lub nosicielem paciorkowca.
Chorobie towarzyszy żywoczerwony, tkliwy, bolesny obrzęk skóry, o charakterystycznej lśniącej i napiętej powierzchni. Zmiany, na skutek obrzęku, są dość znacznie wyniesione ponad powierzchnię skóry, są cieplejsze i wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. Najczęściej umiejscawiają się w obrębie kończyn dolnych, niekiedy mogą pojawić się na skórze twarzy, szyi, dłoni, stóp i pośladków. Mogą im towarzyszyć objawy ogólnoustrojowe takie jak wysoka gorączka (nawet do 40°C), dreszcze i złe samopoczucie.
Umów wizytę u dermatologa
Z objawami choroby najlepiej zgłosić się do dermatologa lub lekarza specjalizującego się w leczeniu chorób zakaźnych. W większości przypadków będą one dla lekarza wystarczające do postawienia diagnozy. Niekiedy może on zlecić wykonanie dodatkowych badań takich jak morfologia krwi (w przebiegu zachorowania na różę stwierdza się leukocytozę), czy USG kończyn dolnych metodą Dopplera (po to, aby wykluczyć inne choroby takie jak np. zakrzepicę żył kończyn dolnych), bądź diagnostykę mikrobiologiczną wymazu ze zmian skórnych (w celu w dokładnego rozpoznania czynnika wywołującego zakażenie).
Stan chorego i postęp choroby wpływa na czas trwania i rodzaj kuracji. Leczenie można prowadzić w warunkach domowych lub w razie konieczności w szpitalu. Bez względu na to, w każdym przypadku zachorowania konieczne jest wdrożenie antybiotykoterapii. W tym celu najczęściej stosuje się antybiotyki β-laktamowe, szczególnie penicyliny lub, u chorych uczulonych na penicyliny, doustne makrolidy (klarytromycyna, roksytromycyna) bądź klindamycynę. Prawidłowo prowadzona terapia za pomocą antybiotyków jest w stanie całkowicie wyleczyć pacjenta. Do wspomagania leczenia i łagodzenia objawów można zastosować miejscowo okłady z soli fizjologicznej lub 3% roztworu kwasu bornego, maść ichtiolową, maści z heparyną a w przypadku szczególnie dużych zmian nawet maści z glikokortykosterydami.