U nas zapłacisz kartą
Skóra łojotokowa twarzy - przyczyny, objawy i skuteczne metody leczenia
Przyczyny łojotokowego zapalenia skóry. Czym jest ŁZS?
Cera łojotokowa to problem, który może pojawić się w każdym wieku, choć najbardziej podatne są na niego osoby w okresie pokwitania oraz mężczyźni. Narażeni na łojotokowe zapalenie skóry twarzy są także ludzie, u których schorzenie to występowało w rodzinie już wcześniej.
Przyczyn ŁZS twarzy jest wiele. Oprócz czynników genetycznych to także zaburzenia gospodarki hormonalnej (zwłaszcza hormonów płciowych), zła dieta, uboga przede wszystkim w witaminy z grupy B i cynk, nieprawidłowa higiena oraz zanieczyszczenia środowiska.
Główną przyczyną tej choroby jest jednak stan zapalny skóry i gruczołów łojowych, który prowadzi do nadmiernego łuszczenia się naskórka.
Na ŁZS częściej chorują również osoby przeżywające przewlekły stres.
Łojotokowe zapalenie twarzy bywa także wywoływane przez drożdżaki Malassezia C. Choć grzyby te występują naturalnie we florze bakteryjnej, w momencie osłabienia odporności namnażają się w sposób niekontrolowany i wywołują podrażnienia. Są one prawdopodobnie najczęstszym powodem ŁZS na twarzy i głowie u niemowląt, choć wciąż mechanizm tej choroby nie został poznany.
Pielęgnacja cery łojotokowej
Typ skóry określa zespół jej cech, który wyróżnia grupę ludzi i jest dla tej grupy charakterystyczny. W dużym stopniu zależy on od rozmieszczenia na jej powierzchni gruczołów łojowych i ich stanu czynnościowego, czyli ilości wydzielanego przez nie łoju (sebum), który jest wytwarzany przez komórki wydzielnicze gruczołów łojowych i przedostaje się on do mieszków włosowych lub bezpośrednio na skórę.
Gruczoły łojowe (glandulae sebaceae) występują na całej powierzchni ciała. Brak ich jedynie na dłoniach i stopach. Najwięcej tego typu organów wydzielniczych znajduje się w okolicach skóry ciemienia, grzbietu, karku i twarzy. Skórę twarzy nazywamy cerą.
Spośród różnych jej typów wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje: normalną, suchą i tłustą. Podział ten, w dużej mierze, jest właśnie uzależniony od ilości wydzielanego przez skórę łoju. Typ cery określa się na podstawie oceny jej powierzchni. I tak przyjmuje się, że skóra normalna wydziela w ciągu trzech godzin około 0,1 mg tłuszczu, łojotokowa odpowiednio 0,2-0,4 mg, zaś sucha poniżej 0,05 mg. Oznaczenie to wykonuje się na powierzchni jednego centymetra kwadratowego skóry czoła. Cera się zmienia. Rodzaj cery w ciągu całego okresu życia może zmieniać się kilkakrotnie. Znaczna część gruczołów łojowych osiąga pełną czynność w trakcie dojrzewania płciowego, natomiast po tym okresie najczęściej następuje spadek tej aktywności. Duży wpływ na stan cery mają układy endogenne, do których zaliczamy czynniki genetyczne, funkcjonowanie układu nerwowego, hormonalnego i odpornościowego. Nie jest obojętne dla niej jednak także środowisko zewnętrzne, czyli czynniki fizyczne, chemiczne i biologiczne. W prawidłowym funkcjonowaniu skóry istotną rolę odgrywa także sposób odżywiania.
Często pojawiającym się typem skóry jest jej tłusta odmiana. Najczęściej jest ona konsekwencją określonych skłonności genetycznych bądź też zaburzeń hormonalnych, w wyniku których następuje nadmierna aktywność gruczołów łojowych oraz zmiana składu płaszcza lipidowego skóry. Do nasilenia tego zjawiska mogą przyczynić się także czynniki atmosferyczne. I tak np. zimą niska temperatura może mobilizować gruczoły łojowe do zwiększenia ilości wydzielanego łoju. Tłustą skórę możemy łatwo rozpoznać, gdyż staje się ona grubsza, ma wyraźny połysk, w dotyku jest śliska i pozostawia tłuste ślady w teście bibułkowym. Nadmierne wydzielanie łoju powoduje poważne zakłócenia w jej funkcjonowaniu. Oprócz niezdrowego, połyskliwego wyglądu, powstający w nadmiarze łój odkłada się na jej powierzchni, powodując zablokowanie gruczołów łojowych oraz powiększenie się porów. Tłusta powierzchnia jak magnes przyciąga brud, z tego też powodu cera tłusta charakteryzuje się dużą skłonnością do infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Z jej pozytywnych cech można natomiast wymienić to, że jest mniej wrażliwa na działanie wiatru, słońca i z reguły wolniej się starzeje.
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) - objawy, przyczyny i leczenie
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) jest chorobą skóry występującą u osób w każdym wieku. Objawy ŁZS to łuszczenie się skóry, rumień oraz świąd. Zmiany skórne pojawiają się najczęściej na owłosionej skórze głowy, twarzy, klatce piersiowej, pod pachami i w pachwinach.
Łojotokowe zapalenie skóry jest przewlekłą i nawrotową chorobą skóry, która charakteryzuje się występowaniem zmian rumieniowo-złuszczających na skórze twarzy, klatki piersiowej oraz owłosionej głowy. Zmiany skórne mogą występować również pod pachami i w pachwinach. Przyczyną choroby jest nadmierna aktywność gruczołów łojowych i współistniejące zakażenie grzybem drożdżopodobnym Malassezia furfur (Pityrosporum ovale). Badania wskazują na zwiększoną liczbę tych grzybów w okolicach łojotokowych i pozytywny efekt terapeutyczny preparatów przeciwgrzybiczych.
Dodatkowe znaczenie w zaostrzeniu choroby mogą mieć leki, w tym haloperydol, sole złota, chloropromazyna czy psoraleny.
Łojotokowe zapalenie skóry zazwyczaj występuje u osób zdrowych, ale może się wiązać z zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) lub chorobami neurologicznymi (np. incydentem naczyniowo-mózgowym, chorobą Parkinsona).