U nas zapłacisz kartą
Skóra łojotokowa twarzy - przyczyny, objawy i skuteczne metody leczenia
Leczenie łojotokowego zapalenia skóry twarzy
ŁZS twarzy diagnozuje się na podstawie objawów oraz badania dermatologicznego. Lekarz może również zlecić wykonanie testów alergicznych.
Niezwykle istotne jest również ustalenie przyczyny pojawienia się schorzenia. Jeśli okaże się, że za ten stan odpowiedzialne są hormony, niezbędna będzie wizyta u endokrynologa. W przypadku niedoborów witamin, oprócz zmiany diety trzeba będzie przyjmować odpowiednie suplementy.
Jak jeszcze leczyć ŁZS? Wywoływać może je także stres - w tej sytuacji warto pomyśleć o możliwościach jego ograniczenia, a także nowych, bardziej skutecznych formach relaksu.
Dodatkowo, dermatolog zaleci miejscowe stosowanie maści o odpowiednim składzie, a w przypadku ostrych i trudnych do zwalczenia zmian, również leki doustne.
Nie ma jednak skutecznego lekarstwa na łojotokowe zapalenie skóry twarzy, gdyż jest to choroba nawracająca.
Należy również pamiętać, że do zaostrzenia choroby przyczynić się może dieta, np. produkty smażone bądź różne leki, w tym haloperydol, chloropromazyna czy psoraleny.
Profilaktyka łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Profilaktyka nawrotów choroby polega na stosowaniu szamponów leczniczych o działaniu przeciwgrzybiczym zgodnie z zaleceniami lekarza.
Zobacz także
Choroba Parkinsona Choroba Parkinsona dotyka w Polsce około 60-70 tys. osób. Z powodu starzenia się społeczeństwa jej częstość będzie rosła.
Padaczka Padaczka jest przewlekłą chorobą mózgu, polegającą na występowaniu powtarzających się napadów padaczkowych.
Łojotok - przyczyny, objawy, leczenie Skłonność do łojotoku jest cechą genetyczną, ale zależy także od wpływu hormonów płciowych. Jest szczególnie nasilony w okresie pokwitania i przekwitania, przy zaburzeniach hormonalnych i zaburzeniach przemiany materii.
Wybrane treści dla Ciebie
Choroby wirusowe skóry Do najczęstszych chorób wirusowych zaliczamy opryszczkę zwykłą, brodawki wirusowe skórne i płciowe, półpasiec, ospę wietrzną oraz mięczaka zakaźnego.
Modzele i nagniotki Nagniotki (zwane odciskami) i modzele są rodzajem pogrubienia naskórka (konkretnie jego warstwy kolczystej i rogowej), które powstają w wyniku długotrwałego działania czynnika mechanicznego. Stanowią one rodzaj odpowiedzi obronnej skóry na powtarzający się ucisk.
Bielactwo nabyte Bielactwo nabyte jest chorobą skóry, w przebiegu której w różnych miejscach na ciele pojawiają się plamy hipopigmentacji, czyli białej, odbarwionej skóry. Granica między plamami a zdrową skórą jest dobrze zaznaczona. Bielactwo nabyte najczęściej pojawia się w drugiej dekadzie życia. Przyczyny i mechanizm powstawania bielactwa nabytego nie są dokładnie wyjaśnione, ale bielactwo może się wiązać z występowaniem chorób autoimmunologicznych (np. chorób tarczycy).
Pielęgnacja cery łojotokowej
Typ skóry określa zespół jej cech, który wyróżnia grupę ludzi i jest dla tej grupy charakterystyczny. W dużym stopniu zależy on od rozmieszczenia na jej powierzchni gruczołów łojowych i ich stanu czynnościowego, czyli ilości wydzielanego przez nie łoju (sebum), który jest wytwarzany przez komórki wydzielnicze gruczołów łojowych i przedostaje się on do mieszków włosowych lub bezpośrednio na skórę.
Gruczoły łojowe (glandulae sebaceae) występują na całej powierzchni ciała. Brak ich jedynie na dłoniach i stopach. Najwięcej tego typu organów wydzielniczych znajduje się w okolicach skóry ciemienia, grzbietu, karku i twarzy. Skórę twarzy nazywamy cerą.
Spośród różnych jej typów wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje: normalną, suchą i tłustą. Podział ten, w dużej mierze, jest właśnie uzależniony od ilości wydzielanego przez skórę łoju. Typ cery określa się na podstawie oceny jej powierzchni. I tak przyjmuje się, że skóra normalna wydziela w ciągu trzech godzin około 0,1 mg tłuszczu, łojotokowa odpowiednio 0,2-0,4 mg, zaś sucha poniżej 0,05 mg. Oznaczenie to wykonuje się na powierzchni jednego centymetra kwadratowego skóry czoła. Cera się zmienia. Rodzaj cery w ciągu całego okresu życia może zmieniać się kilkakrotnie. Znaczna część gruczołów łojowych osiąga pełną czynność w trakcie dojrzewania płciowego, natomiast po tym okresie najczęściej następuje spadek tej aktywności. Duży wpływ na stan cery mają układy endogenne, do których zaliczamy czynniki genetyczne, funkcjonowanie układu nerwowego, hormonalnego i odpornościowego. Nie jest obojętne dla niej jednak także środowisko zewnętrzne, czyli czynniki fizyczne, chemiczne i biologiczne. W prawidłowym funkcjonowaniu skóry istotną rolę odgrywa także sposób odżywiania.
Często pojawiającym się typem skóry jest jej tłusta odmiana. Najczęściej jest ona konsekwencją określonych skłonności genetycznych bądź też zaburzeń hormonalnych, w wyniku których następuje nadmierna aktywność gruczołów łojowych oraz zmiana składu płaszcza lipidowego skóry. Do nasilenia tego zjawiska mogą przyczynić się także czynniki atmosferyczne. I tak np. zimą niska temperatura może mobilizować gruczoły łojowe do zwiększenia ilości wydzielanego łoju. Tłustą skórę możemy łatwo rozpoznać, gdyż staje się ona grubsza, ma wyraźny połysk, w dotyku jest śliska i pozostawia tłuste ślady w teście bibułkowym. Nadmierne wydzielanie łoju powoduje poważne zakłócenia w jej funkcjonowaniu. Oprócz niezdrowego, połyskliwego wyglądu, powstający w nadmiarze łój odkłada się na jej powierzchni, powodując zablokowanie gruczołów łojowych oraz powiększenie się porów. Tłusta powierzchnia jak magnes przyciąga brud, z tego też powodu cera tłusta charakteryzuje się dużą skłonnością do infekcji bakteryjnych i grzybiczych. Z jej pozytywnych cech można natomiast wymienić to, że jest mniej wrażliwa na działanie wiatru, słońca i z reguły wolniej się starzeje.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy a dieta
Leczenie farmakologiczne stanu zapalnego twarzy warto wspomóc domowymi sposobami, a konkretnie odpowiednią dietą. Zrezygnuj z cukru, alkoholu i białego pieczywa. Ogranicz także kawę i herbatę.
Do codziennego jadłospisu wprowadź chude mięso i ryby - najlepiej ugotowane lub upieczone. Dietę uzupełnij również o kasze (zwłaszcza gryczaną), owoce, warzywa, pestki, orzechy i nasiona.
Nie zapominaj o piciu niegazowanej wody mineralnej (minimum 1,5 l dziennie). Warto stosować także napary ziołowe, najlepiej z szałwii, rumianku i pokrzywy.
Bibliografia
- Marie-Claude Martini, Kosmetologia i farmakologia skóry, 2006.
- Brzezińska-Wcisło L: Co nowego w etiopatogenezie i leczeniu łojotokowego zapalenia skóry. Post Dermatol Alergol 2005, 1: 10-13.
- Braun-Falco O, Plewig G, Wolff HH, Burgdorf WCH: Dermatologia. Tom 2. Czelej, Lublin 2004: 462-467.
- Gary W, Clark, Sara M et al.: Diagnosis and treatment of seborrheic dermatitis. American Family Physician 2015, 91(3): 185-190.
Dziennikarz wyróżniony w konkursie "Dziennikarz Medyczny Roku 2023". Autor tysięcy publikacji o tematyce medycznej, ekonomicznej, politycznej i społecznej. Przez 15 lat związany z Dziennikiem Łódzkim i Polska TheTimes. Z wykształcenia socjolog stosunków politycznych, absolwent Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego. Po godzinach fotografuje, projektuje, maluje, tworzy muzykę.
Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca.
Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na
temat zdrowia i zdrowego stylu życia,
zapraszamy na nasz portal ponownie!
