U nas zapłacisz kartą
Skóra łojotokowa twarzy - przyczyny, objawy i skuteczne metody leczenia
Po oczyszczeniu - peeling
Po prawidłowo wykonanym oczyszczeniu skóry, kolejnym zabiegiem polecanym w przypadku cery tłustej jest peeling, szczególnie enzymatyczny, tzw. gommage. Do najważniejszych składników recepturalnych tego typu preparatów należą enzymy hydrolizujące białka, w tym również keratynę, główny składnik warstwy rogowej naskórka. Najczęściej wykorzystuje się tu związki pozyskiwane z wyciągów roślinnych: papainę, bromelinę, ficynę. Dzięki zawartości tego typu składników preparaty te zapewniają łagodne złuszczanie naskórka, usunięcie martwych komórek, dokładne oczyszczenie i wygładzenie skóry. W recepturach tego typu wyrobów znajdują się także enzymy lipolityczne pozwalające usunąć nadmiar wytworzonego łoju. Częstotliwość stosowania preparatów peelingujących w dużej mierze zależy od rodzaju cery, przy czym w przypadku cery tłustej możemy je stosować nawet co kilka dni.
Ostatni etap pielęgnacji skóry obejmuje zastosowanie odpowiednio dobranych preparatów kosmetycznych, najlepiej nawilżających o małej zawartości tłuszczów naturalnych, szczególnie olejów, których miejsce powinny zająć mniej tłuste i bardziej funkcjonalne surowce silikonowe. Zawarte w ich recepturach składniki powinny charakteryzować się nie tylko działaniem nawilżającym, regenerującym, lecz także antyseptycznym, ściągającym, przeciwłojotokowym, absorbującym nadmiar łoju, a także matującym. W preparatach pielęgnacyjnych przeznaczonych dla osób o skórze tłustej powszechnie wykorzystuje się antyseptyczne właściwości siarki. Pojawia się w nich również kamfora, która działa przeciwzapalnie, dezynfekująco, poprawia ukrwienie skóry. Wykazuje ona ponadto efekt złuszczania zewnętrznych warstw naskórka. Skuteczne w walce z objawami tłustej skóry są również aminokwasy bogate w siarkę, między innymi N-acetylometionina i N-acetylocysteina. Stanowią one doskonały środek regulujący i ustalający na właściwym poziomie wydzielanie łoju. Bardzo ważnymi składnikami preparatów przeciwłojotokowych są niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT), czyli kwas linolowy, linolenowy, arachidonowy. Układy te powodują modyfikację płaszcza hydrolipidowego dzięki czemu kontrolują skład mikroorganizmów warstwy skórnej. Ich niedobór może powodować niekorzystne zmiany flory bakteryjnej, między innymi przyczynia się do wzrostu Pityrosporum orbicolare - lipofilnej bakterii mogącej wywoływać stany zapalne skóry. Równie często w recepturach preparatów łojotokowych wykorzystuje się kaolin czyli rozdrobnioną glinkę o silnych właściwościach absorbowania nadmiaru łoju. Ułatwia ona oczyszczenie i zamykanie porów skóry, działa bakteriobójczo.
ŁZS na twarzy – przyczyny kliniczne
Przy ŁZS trudno wskazać kluczowe przyczyny choroby. W związku z tym specjaliści uznają, że podstawą choroby jest nadmierne wydzielanie sebum wraz z osłabionymi funkcjami układu autoimmunologicznego. Choroba występuje np. częściej u pacjentów z AIDS. Wspomniane czynniki nasilają namnażanie drożdżaka z rodzaju Malassezia.
Kolejne czynniki, tym razem środowiskowe, które mają istotny wpływ na przebieg choroby to:
- wahania nastroju,
- zła dieta,
- zaburzenia hormonalne,
- stres,
- ogólne problemy zdrowotne,
- nadużywanie alkoholu.
Skóra łojotokowa twarzy
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy należy do jednej z najczęściej diagnozowanych chorób w gabinetach dermatologicznych. Jej objawy są bardzo charakterystyczne, choć wciąż trudno określić jednoznacznie przyczyny jej występowania. Łojotokowe zapalenie skóry na twarzy uznaje się za chorobę przewlekłą, której nie można w pełni wyleczyć. W związku z tym wykazuje tendencję do nawracania. Na czym polega zapalenie łojotokowe twarzy? Jakie są obecne metody leczenia? Dowiesz się z tego artykułu.
- preparaty doustne (np. retinoidy),
- terapia miejscowa.
- pielęgnacja skóry za pomocą dermokosmetyków,
- dieta,
- unikanie czynników nasilających objawy choroby,
- naświetlanie specjalną lampą.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy – przyczyny
Twarz, owłosiona część głowy i dekolt to miejsca szczególnie narażone na występowanie tej choroby. Dlaczego? Znajduje się na nich dużo gruczołów łojowych, a to właśnie ich nieprawidłowa praca oraz uszkodzony układ odpornościowy są najbardziej prawdopodobnymi przyczynami wystąpienia łojotokowego zapalenia skóry twarzy. Na chorobę tę są narażeni wszyscy – bez względu na wiek czy płeć. Schorzenie może być jednak determinowane dodatkowymi, zewnętrznymi czynnikami, do których należą chociażby:
- nieodpowiednia pielęgnacja skóry na twarzy lub też jej brak,
- przebywanie w silnie zanieczyszczonym otoczeniu,
- niezdrowa dieta,
- za mało kontaktu skóry ze słońcem – z tego powodu objawy łojotokowego zapalenia skóry twarzy nasilają się zazwyczaj jesienią i zima, gdy światła słonecznego jest najmniej,
- długotrwały stres,
- choroby osłabiające układ odpornościowy, nerwowy i psychikę człowieka – m.in. depresja, AIDS, nowotwory czy zaburzenia hormonalne.
Gdy te czynniki pobudzą nadmierną produkcję łoju przez skórę w tym samym czasie, w którym nastąpi obniżenie odporności organizmu, na skórze zacznie się namnażać drożdżakopodobny grzyb Malassezia furfur. Efektem jego działania jest produkcja lipazy, czyli enzymu, który działa na skórę człowieka drażniąco i wywołuje stan zapalny. To natomiast skutkuje charakterystycznymi objawami łojotokowego zapalenia skóry twarzy, czyli powstaniem biało-żółtych plam i łuszczeniem się skóry.
Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.
Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.