U nas zapłacisz kartą
Skóra łojotokowa twarzy - przyczyny, objawy i skuteczne metody leczenia
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy – przyczyny
Twarz, owłosiona część głowy i dekolt to miejsca szczególnie narażone na występowanie tej choroby. Dlaczego? Znajduje się na nich dużo gruczołów łojowych, a to właśnie ich nieprawidłowa praca oraz uszkodzony układ odpornościowy są najbardziej prawdopodobnymi przyczynami wystąpienia łojotokowego zapalenia skóry twarzy. Na chorobę tę są narażeni wszyscy – bez względu na wiek czy płeć. Schorzenie może być jednak determinowane dodatkowymi, zewnętrznymi czynnikami, do których należą chociażby:
- nieodpowiednia pielęgnacja skóry na twarzy lub też jej brak,
- przebywanie w silnie zanieczyszczonym otoczeniu,
- niezdrowa dieta,
- za mało kontaktu skóry ze słońcem – z tego powodu objawy łojotokowego zapalenia skóry twarzy nasilają się zazwyczaj jesienią i zima, gdy światła słonecznego jest najmniej,
- długotrwały stres,
- choroby osłabiające układ odpornościowy, nerwowy i psychikę człowieka – m.in. depresja, AIDS, nowotwory czy zaburzenia hormonalne.
Gdy te czynniki pobudzą nadmierną produkcję łoju przez skórę w tym samym czasie, w którym nastąpi obniżenie odporności organizmu, na skórze zacznie się namnażać drożdżakopodobny grzyb Malassezia furfur. Efektem jego działania jest produkcja lipazy, czyli enzymu, który działa na skórę człowieka drażniąco i wywołuje stan zapalny. To natomiast skutkuje charakterystycznymi objawami łojotokowego zapalenia skóry twarzy, czyli powstaniem biało-żółtych plam i łuszczeniem się skóry.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy – w jakich miejscach najczęściej występuje?
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy cechuje się także specyficzną lokalizacją zmian. Najczęściej występują one w pobliżu gruczołów łojowych. Na twarzy będą to miejsca takie jak: okolice powiek, brwi oraz środkowej części twarzy. Ponadto w okolicach małżowiny usznej i przewodu usznego.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy można leczyć przede wszystkim farmakologicznie. Stosuje się wtedy dwie metody: terapię miejscową oraz ogólnoustrojową. Miejscowe leczenie polega na aplikowaniu na skórę kremów lub maści, które działają głównie przeciwzapalnie i przeciwgrzybiczo. Preparaty delikatnie złuszczają skórę, przez co poprawiają wchłanianie innych składników aktywnych leków. W terapii stosuje się substancje takie jak: pirokton olaminy, ichtiol, siarkę i dziegcie. Niektóre z nich przy długotrwałym stosowaniu mogą powodować działania niepożądane. W związku z tym wszystkie niepokojące objawy należy zgłaszać lekarzowi. Jeśli leczenie miejscowe nie przynosi rezultatów, włącza się leki doustne między innymi antybiotyki i retinoidy.
Wsparciem dla konwencjonalnego leczenia jest przede wszystkim domowa pielęgnacja skóry, która opiera się na dermokosmetykach z naturalnym składem. Leczenie uzupełnia również regularne picie ziół (np. pokrzywy), a także przestrzeganie zasad higieny. Ważna jest również dobrze zbilansowana dieta oraz unikanie cukru, alkoholu i smażonych potraw.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy – jak rozpoznać?
Co prawda większość chorób skórnych jest do siebie łudząco podobna, jednak łojotokowe zapalenie twarzy wyróżnia się na ich tle ze względu na bardzo charakterystyczne symptomy. W efekcie rozpoznasz je łatwo, jeszcze zanim skonsultujesz się z lekarzem. Zwróć uwagę na takie objawy łojotokowego zapalenia skóry twarzy, jak: zaczerwienienie i lekka opuchlizna, świąd – lekki lub silny w zależności od stopnia zaawansowania choroby, przetłuszczony, nieświeży wygląd cery, białe lub żółte krosty, które łuszczą się wraz ze skórą, a nawet łysienie na obszarach pokrytych włosami.
Schorzenie to nie jest groźne dla zdrowia, jednak to przewlekła i nawracająca choroba. Objawy mogą się różnić u różnych osób, podobnie zresztą jak czynniki, które wywołały chorobę i od których zależy późniejszy sposób leczenia. Dlatego gdy podejrzewasz u siebie łojotokowe zapalenie skóry twarzy najlepiej skonsultuj się z lekarzem.
Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.
Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.
Przyczyny łojotokowego zapalenia skóry. Czym jest ŁZS?
Cera łojotokowa to problem, który może pojawić się w każdym wieku, choć najbardziej podatne są na niego osoby w okresie pokwitania oraz mężczyźni. Narażeni na łojotokowe zapalenie skóry twarzy są także ludzie, u których schorzenie to występowało w rodzinie już wcześniej.
Przyczyn ŁZS twarzy jest wiele. Oprócz czynników genetycznych to także zaburzenia gospodarki hormonalnej (zwłaszcza hormonów płciowych), zła dieta, uboga przede wszystkim w witaminy z grupy B i cynk, nieprawidłowa higiena oraz zanieczyszczenia środowiska.
Główną przyczyną tej choroby jest jednak stan zapalny skóry i gruczołów łojowych, który prowadzi do nadmiernego łuszczenia się naskórka.
Na ŁZS częściej chorują również osoby przeżywające przewlekły stres.
Łojotokowe zapalenie twarzy bywa także wywoływane przez drożdżaki Malassezia C. Choć grzyby te występują naturalnie we florze bakteryjnej, w momencie osłabienia odporności namnażają się w sposób niekontrolowany i wywołują podrażnienia. Są one prawdopodobnie najczęstszym powodem ŁZS na twarzy i głowie u niemowląt, choć wciąż mechanizm tej choroby nie został poznany.