U nas zapłacisz kartą
"Różnorodność narośli skórnych"
Przyczyny brodawek, włókniaków i narośli skórnych
Przyczyny narośli na skórze mogą być różnorodne. Wiele powoduje wirus brodawczaka ludzkiego (HPV), wywołującego brodawki łojotokowe, brodawki stóp, brodawki płaskie, brodawki płciowe czy kłykciny kończyste. Brodawka to zazwyczaj dość twarda narośl, niebędąca objawem poważnej choroby. Wiele z nich to tak zwane brodawki przejściowe, zanikające z czasem samoistnie. Warto jednak wiedzieć, że zakażenie wirusem HPV następuje zwykle przez bezpośredni kontakt skóry z zakażoną osobą lub zainfekowanym obszarem.
Brodawki zwykłe i włókniaki to z kolei łagodne guzki skóry, powstające na powierzchni skóry z tkanki łącznej włóknistych komórek naskórka. Przyczyny powstawania włókniaków twardych i miękkich mogą mieć podłoże genetyczne. Niektóre rodzaje włókniaków mogą się rozwijać także w wyniku urazów skóry lub podrażnień. Inne narośla oraz zmiany skórne mogą wynikać z nieprawidłowości w naczyniach krwionośnych. Włókniaki twarde natomiast powstają wskutek nadmiernego namnażania się komórek tkanki łącznej.
Pod powierzchnią skóry mogą też pojawić się torbiele, czyli pęcherzykowate struktury wypełnione płynem podobnym do żelu. Torbiel to łagodna zmiana skórna i najczęściej nie powoduje poważniejszych problemów, ale mogą przybierać różne rozmiary i występować w wielu miejscach na ciele. Narośl na skórze może przybierać różne barwy, warto więc zwrócić uwagę na to, czy jest to czerwona narośl, brązowe narośle oraz czy ma szorstką powierzchnię.
Diagnostyka narośli i chorób skórnych
Diagnostyka zmian i narośli na skórze opiera się na różnorodnych metodach, pozwalających na ustalenie dokładnych przyczyn, którymi mogą być między innymi choroby przenoszone drogą płciową. Dermatolog zwykle dokonuje badania fizykalnego skóry i ocenia zmiany pod kątem ich wyglądu, kształtu, rozmiaru, koloru, tekstury i umiejscowienia. Niekiedy w przypadku zmian lekarz może zlecić badania laboratoryjne, analizę próbek skóry, testy alergiczne czy badania mikrobiologiczne, które mogą dostarczyć dodatkowych informacji na temat obecności infekcji, stanu układu odpornościowego, reakcji alergicznych czy obecności markerów innych chorób.
W trakcie badania histopatologicznego pobiera się próbki tkanki ze zmiany skórnej i przekazaniu jej do analizy mikroskopowej. Pozwala ono na ocenę struktury tkanki, identyfikację zmian patologicznych, kontrolę pod kątem obecność komórek nowotworowych lub stanów zapalnych.
Należy pamiętać, że każda zmiana skórna wymaga indywidualnej oceny i diagnozy lekarza dermatologa. Niektóre narośla i włókniaki skóry mogą być łagodne i samoistnie ustępować, ale inne wymagają leczenia z powodów estetycznych lub zdrowotnych. Ważne jest, aby nie lekceważyć zmian skórnych i skonsultować się z lekarzem w przypadku jakichkolwiek niepokojących objawów.
Narośl na skórze – rodzaje brodawek
Brodawki to dość duża grupa zmian skórnych, które mają różne podłoże oraz charakteryzują się odmiennym wyglądem. Brodawki to łagodne zmiany, które pojawiają się na skórze na skutek działania różnych czynników. Mogą występować na skórze małych dzieci i osób dorosłych, niektóre brodawki są objawem postępujących procesów starzenia się organizmu i występują przede wszystkim u seniorów.
W budowie brodawek można zauważyć szeroką podstawę. Mają one często nierówną powierzchnię. Pod względem koloru mogą nie różnić się od zdrowej skóry lub mieć beżową, różową, żółtą oraz brązową barwę.
- brodawki łojotokowe,
- brodawki zwykłe,
- brodawki płaskie,
- brodawki weneryczne (brodawki płciowe, kłykciny kończyste),
- brodawki stóp (brodawki mozaikowe, brodawki myrmecia),
- brodawki przejściowe.
Najczęściej diagnozowane rodzaje brodawek to brodawki łojotokowe (brodawki starcze), brodawki zwykłe, brodawki płaskie i brodawki stóp.
Brodawki łojotokowe to zmiany często pojawiające się na skórze osób w średnim i podeszłym wieku. Najczęściej zlokalizowane są na skórze twarzy i tułowia. Nie są znane przyczyny, które powodują powstawanie brodawek łojotokowych, jednak do czynników ryzyka zaliczamy w tym przypadku m.in. wiek, częste wystawianie skóry na bezpośrednie działanie promieni słonecznych oraz czynniki genetyczne. Brodawki łojotokowe są objawem zakażenia wirusowego lub bakteryjnego i nie możemy się nimi zarazić. Często występują w większych skupiskach np. na plecach. Mnogie brodawki łojotokowe oraz brodawki, które powodują różne dolegliwości np. świąd, powinny być zbadane przez lekarza.
Brodawki zwykłe mają zwykle żółty lub brązowy kolor. Te niewielkie grudki często występują w większych skupiskach. Są ograniczone od zdrowej skóry i dobrze wyczuwalne pod palcami. Najczęściej brodawki zwykłe są skutkiem zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego typu 2. Pojawiają się m.in. w obrębie skóry dłoni, na podeszwie stóp oraz na łokciach i kolanach. Rzadziej brodawki zwykłe powstają pod płytką paznokci.
Rodzaje raka skóry:
- Rak podstawnokomórkowy – najczęstszy nowotwór skóry. Ma postać czerwonej narośli. Wywodzi się z warstw komórek podstawnych naskórka. Jest to nowotwór złośliwy, jednak bez tendencji do przerzutowania. Musi być leczony, żeby zapobiec jego szerzeniu się i destrukcji tkanek.
- Czerniak złośliwy – nowotwór złośliwy m.in. skóry, błon śluzowych lub błony naczyniowej oka. Wywodzi się z warstwy barwnikowej skóry odpowiedzialnej za powstawanie opalenizny. Dość często rozwija się na bazie pieprzyka. Narośl skórna jest wtedy czarna. Ma asymetryczne zabarwienie, nieregularny kształt i powierzchnię.
- Rak kolczystokomórkowy (płaskonabłonkowy) – nowotwór złośliwy skóry, wywodzi się z komórek naskórka. Jest koloru czerwonego. Może mieć postać wrzodziejącą głębokie owrzodzenia o twardych brzegach) lub brodawkującą (ta postać charakteryzuje się mniejszym naciekaniem podstawy niż postać wrzodziejąca). Ma skłonność do przerzutów, dlatego tak ważne jest wczesne jego wykrycie i leczenie.
Zobacz film: Szczepionka hamująca rozwój czerniaka. Źródło: 36,6
Łagodnym nowotworem wywodzącym się z tkanki łącznej jest włókniak , który może być miękki lub twardy. Najczęściej umiejscawia się na tułowiu, a także w nietypowych miejscach (np. na powiece, w pachwinach, pod pachą). Wyróżnia się:
- Włókniaki miękkie – mają postać wrodzoną. Przybierają formę miękkich, najczęściej wiszących narośli w kolorze skóry (lub nieco ciemniejszych). Małe narośle na skórze, czyli drobne włókniaki, mogą umiejscowić się na karku bądź szyi. Pod wpływem nacisku można je wprowadzić w głąb skóry.
- Włókniaki twarde – najczęściej występują pojedynczo i są mniejsze od włókniaków twardych. Są zmianami odczynowymi włóknistymi. Nie można ich wprowadzić w głąb skóry pod wpływem nacisku.
Krioterapia
Stosowanie krioterapii w celu usunięcia narośli skórnej jest bezpieczną procedurą, która jest często stosowana w przypadku łagodnych i złośliwych narośli skórnych. Jest to mało inwazyjna metoda leczenia, która daje szybki czas gojenia. Jednak ma pewne krótkoterminowe skutki uboczne, w tym ból, zaczerwienienie i pęcherze.
Podczas procesu leczenia lekarz używa ciekłego azotu do zamrożenia niewielkiego obszaru skóry pacjenta. Ciekły azot jest aplikowany za pomocą wacika lub urządzenia do rozpylania. Celem jest zniszczenie nieprawidłowej tkanki przy jednoczesnym zachowaniu zdrowej tkanki. Zabieg jest nieinwazyjny, co czyni go popularną opcją dla pacjentów z problemami krwawienia lub schorzeniami medycznymi.
Pacjent może poddać się krioterapii jako pojedynczej procedurze lub jako serii zabiegów. W zależności od rodzaju zmiany chorobowej, lekarz określi idealną technikę aplikacji.
Ciekły azot jest najczęściej stosowanym czynnikiem kriogenicznym. Ma on najwyższą zdolność zamrażania tkanek. Zazwyczaj lekarz będzie aplikował zamrożony azot za pomocą urządzenia rozpylającego. Urządzenie do rozpylania ciekłego azotu jest łatwe w użyciu i może być stosowane do leczenia wielu różnych rodzajów narośli.
Inne rodzaje czynników kriogenicznych są czasami stosowane w praktyce klinicznej. Mają one wyższe temperatury wrzenia, dzięki czemu są bardziej odpowiednie do leczenia łagodnych i złośliwych rozrostów skóry.
W niektórych przypadkach do całkowitego usunięcia nieprawidłowej tkanki może być potrzebny drugi cykl zamrażania i rozmrażania. Zazwyczaj pomiędzy kolejnymi cyklami zamrażania i rozmrażania upływa kilka minut. Powtarzające się cykle zamrażania i rozmrażania mogą spowodować większe uszkodzenie tkanek niż pojedyncze zamrożenie i rozmrożenie.
Po pierwszym zabiegu skóra w obszarze zabiegowym będzie prawdopodobnie ciemnoczerwona lub brązowa. Na skórze zacznie się również tworzyć strupek. W końcu zagoi się on sam w ciągu kilku tygodni. Obszar ten pozostanie wrażliwy przez kilka dni, ale w końcu wróci do normy.
