U nas zapłacisz kartą
Rumień alergiczny u dziecka - Objawy, Przyczyny i Sposoby Leczenia
Leczenie rumienia alergicznego
W leczeniu rumienia alergicznego priorytetem jest potwierdzenie, że zaczerwienienie jest wynikiem reakcji alergicznej. Lekarz może zlecić test płatkowy, aby ustalić przyczynę charakterystycznych zmian skórnych.
W przypadku rumienia leczenie na celu złagodzenie objawów oraz eliminację alergenu, który wywołał nadmierną odpowiedź układu immunologicznego.
W łagodnych przypadkach na odczyn alergiczny stosuje się kremy lub maści łagodzące na zaczerwienioną, swędzącą i napiętą skórę, zawierające substancje przeciwhistaminowe lub kortykosteroidy, które to ograniczają stan zapalny skóry.
Jeśli reakcja alergiczna jest nasilona, konieczne może być przyjmowanie doustnych leków przeciwhistaminowych lub kortykosteroidowych.
Istotne jest także dalsze unikanie alergenu, aby zapobiec nawrotom rumienia alergicznego.
Rumień alergiczny na twarzy, rękach, szyi, nogach i w innych miejscach
Rumień alergiczny (odczyn alergiczny) może wystąpić w różnych obszarach ciała – zależnie od miejsca kontaktu z alergenem oraz indywidualnej reakcji skórnej.
Najczęściej charakterystyczne zmiany skórne obejmują:
- twarz – okolice policzków, nosa, czoła i brody,
- ręce i dłonie – zwłaszcza, gdy dochodzi do kontaktu z alergenami zawartymi w detergentach, kosmetykach i roślinach,
- szyja – gdy rumień wywołany jest noszeniem biżuterii czy stosowaniem uczulających kosmetyków,
- nogi – rumień na udach, kolanach, łydkach i stopach rozwija się po kontakcie z roślinami, pyłkami, środkami chemicznymi lub materiałami tekstylnymi.
W niektórych przypadkach możliwy jest również rumień na plecach i brzuchu, a nawet w innych częściach ciała, jeśli do reakcji alergicznej doprowadziły pokarmy lub leki.
Rumień alergiczny – nadwrażliwość skóry na kontakt z alergenem
Zaczerwienienie skóry o podłożu alergicznym, potocznie nazywane rumieniem alergicznym, stanowi odpowiedź systemu immunologicznego na obecność alergenu.
Mechanizm powstawania alergicznego zaczerwienienia skóry, będącego częstym zjawiskiem, wiąże się z rozszerzeniem naczyń krwionośnych w odpowiedzi na działanie histaminy, naturalnie występującego w organizmie hormonu.
Gdy ciało – niesłusznie – uzna alergen za zagrożenie, dochodzi do nieproporcjonalnej reakcji obronnej. Zwiększona przepuszczalność ścian naczyń może skutkować niekontrolowanym kichaniem, łzawieniem oczu oraz pojawieniem się zaczerwienienia skóry (rumieniem alergicznym).
Rumień alergiczny może pojawić się u osób w każdym wieku – występuje zarówno rumień alergiczny u dorosłych, jak i u dziecka.
U osób z predyspozycją genetyczną do alergii reakcja skórna (rumień alergiczny) jest bardziej prawdopodobna. Występowanie rumienia może być częstsze również u osób z atopowym zapaleniem skóry lub innymi chorobami alergicznymi.
W większości przypadków rumień wywołany reakcją alergiczną ustępuje w ciągu kilku dni po eliminacji alergenu i zastosowaniu odpowiedniego leczenia. Rumień alergiczny, nie będąc chorobą zakaźną, nie może być przenoszony poprzez kontakt z innymi osobami.
Objawy rumienia zakaźnego
Charakterystyczne symptomy tej choroby zakaźnej to przede wszystkim:
- brak gorączki,
- charakterystyczna wysypka w formie ostro odgraniczonego rumienia o kształcie motyla, która z czasem rozprzestrzenia się na ramionach, tułowiu i kończynach.
Zmiany skórne charakteryzują się tym, że mają różne kształty i wzory. Bardzo często tworzą na skórze charakterystyczne plamy, obrączki i girlandy, które zazwyczaj zaczynają się ze sobą zlewać. Może dojść do tego, że prawie całe ciało pacjenta będzie okryte żywoczerwonym rumieniem, który stopniowo zaczyna robić się sinoczerwony, zwłaszcza na policzkach. Warto jednak podkreślić, że przy zachorowaniu na rumień zakaźny nos i broda pozostają niezajęte objawami. Sporadycznie obserwuje się wysypkę odropodobną, plamisto-grudkową lub krwotoczną.
Czy rumień zakaźny swędzi?
Pacjent może odczuwać ból albo swędzenie w miejscu występowania wysypki.
Rumień zakaźny zwykle ustępuje w przeciągu około 7 dni od wystąpienia pierwszych objawów, jednak pod wpływem stresu, kąpieli, ogrzania, natarcia lub nasłonecznienia skóry może pojawić się ponownie. Wysypka może zatem ustępować i nawracać nawet do trzech tygodni, jednak po jej całkowitym ustąpieniu na skórze nie pozostają żadne przebarwienia i blizny, nie dochodzi też do złuszczania się naskórka.
Rumień alergiczny – leczenie
Podstawą leczenia rumienia alergicznego jest zdiagnozowanie, czy zaczerwienienie powstałe na skórze w istocie jest powiązane z reakcją uczuleniową. Aby określić, co wywołuje rumień alergiczny, lekarz może zlecić wykonanie testu płatkowego. Po analizie wyników decyduje o dalszym leczeniu. Dosyć często zalecane jest stosowanie miejscowo glikokortykosteroidów. Mają one na celu złagodzenie stanów zapalnych i stłumienie reakcji uczuleniowej.
Równie ważna jest profilaktyka. Aby uniknąć ponownego wystąpienia rumienia alergicznego, stosuj hipoalergiczne kosmetyki. Osoby ze skłonnością do atopii powinny natomiast sięgnąć po nawilżające i natłuszczające emolienty.
- E. Waszczykowska, Choroby alergiczne skóry i różnicowanie, „Przegląd Alergologiczny” 2005, t. 2, nr 4, s. 24–29.
- Ż. Smoleńska, A. Matyjasek, Borelioza – najnowsze rekomendacje w diagnostyce i leczeniu, „Forum Reumatologiczne” 2016, t. 2, nr 2, s. 58–64.
- D. Chomiczewska-Skóra, M. Kieć-Świerczyńska, Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, „Alergia” 2014, nr 1, s. 19–24.
- M. Vzarnecka-Operacz, A Sadowska-Przytocka, Klasyczne zmiany skórne u noworodków jako trudny problem w codziennej praktyce klinicznej, https://podyplomie.pl/pediatria/25560,klasyczne-zmiany-skorne-u-noworodkow-jako-trudny-problem-w-codziennej-praktyce-klinicznej (dostęp: 5.02.2022).
- A. Woldan-Tambor, J.B. Zawilska, Atopowe zapalenie skóry (AZS) – problem XXI wieku, „Farmacja Polska” 2009, t. 65, nr 11, s. 804–811.
