U nas zapłacisz kartą
Trądzik różowaty według klasyfikacji ICD-10 - Przyczyny, Objawy i Metody Leczenia
Co to jest trądzik różowaty?
Po raz pierwszy trądzik różowaty został opisany przez francuskiego chirurga Guya de Chauhae w XIV wieku. Pozostawił on dokładny opis objawów choroby i nazwał ją couperose, co oznacza w tłumaczeniu „czerwona kropelka”. Do czasów współczesnych nazwa ta pozostała w języku potocznym i medycznym we Francji. Według różnych statystyk na trądzik różowaty choruje od 0,5 do 10 pro. populacji. Najczęściej pierwsze objawy występują po 30 roku życia. Chorują głównie kobiety, stanowią aż 75 proc. chorych z rozpoznaniem trądziku różowatego, jednak to u mężczyzn zwykle przebieg choroby jest najcięższy.
Kto choruje na trądzik różowaty?
Na trądzik różowaty chorują osoby o celtyckim typie urody, prezentujące I i II fototyp skóry. Obserwuje się też rodzinne występowanie choroby, często chorzy to osoby nerwowe i nadpobudliwe. Z badań wynika, że postać rumieniowo-grudkowo-krostkowa u kobiet pojawia się na tle zaburzeń hormonalnych. Wzmożona zapadalność występuje również w okresie ciąży, pokwitania, owulacji i menstruacji. Ryzyko zachorowania na trądzik różowaty jest większe u osób ze zdiagnozowanym łojotokowym zapaleniem skóry oraz u tych, które przeszły trądzik młodzieńczy.
Jakie są objawy trądziku różowatego?
Zmiany skórne występujące przy trądziku różowatym najczęściej umiejscowione są w obrębie środkowej części twarzy – na policzkach, nosie, czole, podbródku. Rzadziej występują natomiast za uszami lub na owłosionej skórze głowy. Przebieg choroby charakteryzuje się przewlekłymi okresami zaostrzeń oraz remisji.
Trądzik różowaty objawia się poprzez:
- napadowe czerwienienie się skóry w obrębie twarzy – tzw. flushing, który utrzymuje się od 10 do 15 minut,
- rumień o charakterze utrwalonym,
- obecność krostek, guzków, grudek na skórze,
- suchość naskórka,
- towarzyszące kłucie i pieczenie skóry,
- ogniska obrzękowe – powstają z połączenia wykwitów na tle zapalnym.
Trądzik różowaty a inne schorzenia
Objawy towarzyszące trądzikowi różowatemu mogą przypominać również te, występujące w innych dermatozach:
- w toczniu rumieniowatym,
- w trądziku pospolitym,
- w lupoidzie prosówkowym.
Lekarz może zlecić więc wykonanie diagnostyki różnicowej, która opiera się na badaniach immunopatologicznych i histopatologicznych.
W przypadku tocznia rumieniowatego na naskórku występuje zmiany naciekowe powiązane z pogrubieniem warstwy rogowej naskórka w obrębie mieszków włosowych. Co ważne, nie występują zmiany w postaci krostek i grudek.
Trądzik pospolity najczęściej rozwija się u osób w młodym wieku i związany jest ze wzmożoną czynnością gruczołów łojowych. Przy trądziku pospolitym występują zmiany grudkowo-krostkowe, wykwity skórne, torbiele ropne. Natomiast nie objawia się on poprzez rumień i pajączki naczyniowe.
Lupoid prosówkowy rozsiany w obrębie twarzy cechuje się obecnością guzków, które pod wpływem delikatnego ucisku zmieniają swoją barwę, a także ulegają bliznowaceniu i rozpadowi.
Leczenie trądziku różowatego
Leczenie trądziku różowatego przeprowadza się miejscowo oraz ogólnie. Do leczenia miejscowego stosuje się preparaty z metronizolem, kwasem azelainowym oraz antybiotyki w roztworach i kremach. Kwas azelainowy redukuje zmiany zapalne – grudki i krosty. Preparaty z 10 proc. sulfacetamidem oraz 5 proc. siarką wzbogacone o nadtlenek benzoilu redukują występowanie zmian zapalnych grudkowo-krostkowych mogą być stosowane u osób dotkniętych postacią grudkowo-krostkową i ziarniniakową. Spośród stosowanych zewnętrznie antybiotyków szczególnie dobrze na stan skóry chorego wpływają makrolity oraz tetracyklina.
- suchością warg,
- suchością błon śluzowych,
- zmianami w jamie ustnej, nosie,
- zaburzeniami przemiany lipidów,
- wypadaniem włosów.
Co prawda efekty uboczne są dla pacjentów dużą uciążliwością jednak efekty leczenia rekompensują niedogodności. W leczeniu trądziku różowatego szczególnie odmiany przerostowej stosuje się laseroterapię i fototerapię. Leczenie operacyjne może być stosowane przy postaciach rhinophyma (uszkodzeniu tkanki nosa), w leczeniu operacyjnym stosuje się zwykle nóż elektryczny lub laser CO2.