U nas zapłacisz kartą
Trądzik różowaty według klasyfikacji ICD-10 - Przyczyny, Objawy i Metody Leczenia
Łupież Giberta (różowy) - rozpoznanie
Zwykle choroba jest łatwa do rozpoznania ze względu na charakterystyczny przebieg – pojawienie się najpierw blaszki macierzystej, a następnie uogólnionej wysypki. Wysypka ma także dość typowy wygląd, dlatego do ustalenia rozpoznania lekarzowi wystarcza zwykle zebranie wywiadu od pacjenta i obejrzenie skóry.
Choroba ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni, nie wymaga leczenia. Korzystna jest pielęgnacja skóry emolientami.
W przypadku towarzyszącego świądu skóry stosuje się leki przeciwhistaminowe oraz miejscowo maści glikokortykosteroidowe, co jednak nie ma wpływu na szybkość ustępowania zmian.
Mimo, że czasem wysypka może być nasilona i niepokoić pacjenta, łupież różowy Giberta jest łagodną chorobą z bardzo dobrym rokowaniem. Do nawrotów dochodzi bardzo rzadko.
Zobacz także
Łupież łojotokowy Łupież jest częstym schorzeniem owłosionej skóry głowy. W jego powstawaniu istotną rolę odgrywa grzyb drożdżopodobny – Pityrosporum ovale.
Grzybica skóry Nie każdy kontakt z zarodnikami grzyba powoduje rozwój choroby, ponieważ w pełni zdrowy organizm człowieka, dzięki licznym mechanizmom obronnym skóry, często potrafi zwalczyć infekcję grzybiczą. Nieznaczne jednak zachwianie równowagi (homeostazy) organizmu umożliwia grzybom wniknięcie do naskórka czy skóry.
Wybrane treści dla Ciebie
Hipermelanozy Hipermelanozy to grupa zmian skórnych, w których, występują plamy z nadmiaru barwnika.
Łupież czerwony mieszkowy Łupież czerwony mieszkowy to rzadka choroba skóry, w której przy mieszkach włosowych występują rumieniowe grudki oraz plamy rumieniowe z łuską, a także rogowacenie dłoni i stóp – na skórze pojawiają się woskowate, żółtawe lub pomarańczowe zmiany. Choroba może pojawić się w każdym wieku, jej dokładna przyczyna nie jest znana. W leczeniu stosuje się odpowiednią pielęgnację skóry (emolienty, preparaty z mocznikiem, glikokortykosteroidy), a także retinoidy doustne, metotreksat i leki biologiczne.
Początkowe objawy trądziku różowatego
W początkowym stadium rozwoju choroby charakterystyczne jest występowanie na twarzy przemijającego rumienia. W późniejszym czasie pojawiają się zmiany grudkowe, krosty i rozszerzone naczynia krwionośne, co jest objawem różnicującym chorobę.
W zaawansowanym stadium rozwoju trądziku różowatego pojawiają się zmiany przerostowe. U mężczyzn często dochodzi do przerostu gruczołów łojowych, powstawania guzów i nacieków. Objawom głównym może towarzyszyć pieczenie i świąd skóry.
Zmiany najczęściej lokalizują się w centralnej części twarzy (czoło, broda, nos, policzki). Zmiany mogą umiejscawiać się również na plecach i dekolcie, mogą zajmować okolice zauszne i brzegi powiek.
- Postać rumieniowa – u osób dotkniętych tym rodzajem trądziku występuje rumień przelotny lub przetrwały, zmiany lokalizują się na twarzy. Okresowo dochodzi do rozwoju grudek i krostek.
- Postać grudkowo-krostowa – w tej postaci choroby rumień występuje przetrwale. Zwykle obejmuje środkową część twarzy. Okresowo na skórze chorego pojawiają się krostki i grudki.
- Postać przerostowo-naciekowa – skóra u osób chorujących na postać przerostowo-naciekową jest pogrubiała, jej powierzchnia jest nieregularna. Obecne są zmiany guzowate. Postać przerostowo-naciekowa najczęściej manifestuje się w postaci zmian w okolicy nosa, czoła, policzków i brody. U chorych dochodzi do zapalenia mieszków włosowych w obrębie zmian przerostowych.
- Postać oczna – jest najtrudniejsza do zdiagnozowania. Pacjenci najczęściej trafiają do okulisty, zgłaszają przewlekłe stany zapalne brzegów powiek, rogówek i spojówek. Choroba objawia się łzawieniem, przekrwieniem spojówek, swędzeniem, pieczeniem oczu. Może występować światłowstręt i uczucie ciała obcego w oku. Objawy towarzyszące to zapalenie gruczołów Meiboma, nawracające jęczmienie i gradówki. Może występować infekcja gronkowcowa.
- Postać ziarniniakowa – objawia się występowaniem żółtych, brązowych, czerwonych grudek i guzków, które mogą prowadzić do bliznowacenia. Zmainy występują wraz z niewielkim stanem zapalnym lub w skórze niezmienionej.
Therapy for Phymatous Rosacea
Phymatous rosacea (Figure 3) can be disfiguring and difficult to treat. Best results are achieved when treatment is instituted early. Oral isotretinoin may be effective in reducing nasal volume in early disease (Table 5), however, recurrence is likely after discontinuation, and mucinous and fibrotic changes are unresponsive. 26 , 28 Surgical techniques including laser- or light-based therapies (pulsed dye laser, intense pulsed light, carbon dioxide laser), electrosurgery, dermabrasion, tangential excision, electroscalpel, loop cautery, and scissor sculpting are effective in correcting or minimizing phymatous changes and may be life-changing. 25 , 26
Łupież Giberta (różowy) - objawy
Fot. 1. Liczne różowe plamki i grudki w skupiskach umiejscowionych na tułowiu pacjentki wzdłuż linii żeber
Objawy są dość charakterystyczne. Najpierw na skórze, najczęściej na tułowiu, pojawia się zmiana zwiastująca (tzw. blaszka macierzysta). Jest to zazwyczaj kilkucentymetrowe ognisko rumieniowe, barwy czerwonej lub ciemnoróżowej, pokryte w środku łuskami. Jej brzegi są lekko uniesione, łuszczące się, a centralna część jest jaśniejsza. Blaszka macierzysta może mieć do 3 cm średnicy i przez około 2 tygodnie może stanowić jedyny skórny objaw choroby. Ponadto mogą występować objawy ogólne (np. złe samopoczucie, nudności, bóle głowy, stawów, powiększenie węzłów chłonnych, gorączka lub ból gardła), które występują przed pojawieniem się wysypki. Następnie po kilku dniach lub tygodniach (do 6 tyg.) pojawia się uogólniona wysypka na tułowiu i kończynach. Zmiany są mniejsze od blaszki macierzystej, występują symetrycznie po obu stronach ciała. Nie występują na błonach śluzowych. Średni czas utrzymywania się wysypki wynosi 45 dni, może utrzymywać się nawet do 12 tygodni. U części pacjentów wstępuje świąd o umiarkowanym lub dużym nasileniu.
Rzadziej choroba może mieć nietypowy przebieg, wtedy wysypka ma inny wygląd i lokalizację.
Nawroty łupieżu Giberta są rzadkie, zwykle występują w ciągu kilku lub kilkunastu miesięcy po pierwszym epizodzie. W nawrotach łupieżu różowego nie występuje blaszka macierzysta. Zmiany skórne mogą być mniejsze niż podczas pierwszego epizodu.
Rokowanie i powikłania w trądziku różowatym
Pacjenci często zadają sobie pytanie – czy całkowite wyleczenie choroby jest możliwe? Osiągnięcie całkowitego wyleczenia jest trudne do osiągnięcia. Trzeba pamiętać, że jest to przewlekła, zapalna choroba skóry. Stosując odpowiednie leczenie preparatami miejscowymi, lekami ogólnymi, zabiegami chirurgicznymi można zminimalizować postęp choroby. Trądzik różowaty należy leczyć, ale obecnie na rynku nie ma preparatów, które na zawsze zwalczą chorobę. Celem terapii jest zmniejszenie istniejących objawów i zapobieganie pojawieniu się nowych zmian. Skóra w trądziku różowatym jest bardzo wrażliwa, wymaga specjalnej pielęgnacji i mycia twarzy.
- Spożywanie ciężkostrawnych potraw oraz alkoholu,
- Częste korzystanie z sauny, pływanie w chlorowanej wodzie,
- Stosowanie leków obniżających poziom cholesterolu,
- Przyjmowanie w dużych dawkach witamin: B12 i B6,
- Współwystępowanie zaburzeń endokrynologicznych, zaburzenia miesiączkowania, choroby tarczycy,
- Stosowanie zewnętrznych preparatów glikokortykosteroidowych na skórę twarzy,
- Występowanie opryszczki wargowej.
Dowiedziono, że w powstawaniu zmian największą rolę mają zjawiska immunologiczne, zaburzenia naczynioruchowe – trądzik różowaty określa się, jako nerwicę małych naczyń skórnych. Przyczyną trądziku różowatego mogą być również zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nieżyt żołądka, niedokwasota).
Zakażenie bakterią Helicobakter pylori nasila wykwity skórne. Czynnikami predysponującymi do wystąpienia tej jednostki chorobowej jest promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie z ekranów monitorów, wysoka temperatura, intensywny wysiłek fizyczny, niewłaściwa pielęgnacja (kosmetyki zawierające alkohol, mentol, aceton).