U nas zapłacisz kartą
Trądzik różowaty według klasyfikacji ICD-10 - Przyczyny, Objawy i Metody Leczenia
Co to jest trądzik różowaty?
Po raz pierwszy trądzik różowaty został opisany przez francuskiego chirurga Guya de Chauhae w XIV wieku. Pozostawił on dokładny opis objawów choroby i nazwał ją couperose, co oznacza w tłumaczeniu „czerwona kropelka”. Do czasów współczesnych nazwa ta pozostała w języku potocznym i medycznym we Francji. Według różnych statystyk na trądzik różowaty choruje od 0,5 do 10 pro. populacji. Najczęściej pierwsze objawy występują po 30 roku życia. Chorują głównie kobiety, stanowią aż 75 proc. chorych z rozpoznaniem trądziku różowatego, jednak to u mężczyzn zwykle przebieg choroby jest najcięższy.
Kto choruje na trądzik różowaty?
Na trądzik różowaty chorują osoby o celtyckim typie urody, prezentujące I i II fototyp skóry. Obserwuje się też rodzinne występowanie choroby, często chorzy to osoby nerwowe i nadpobudliwe. Z badań wynika, że postać rumieniowo-grudkowo-krostkowa u kobiet pojawia się na tle zaburzeń hormonalnych. Wzmożona zapadalność występuje również w okresie ciąży, pokwitania, owulacji i menstruacji. Ryzyko zachorowania na trądzik różowaty jest większe u osób ze zdiagnozowanym łojotokowym zapaleniem skóry oraz u tych, które przeszły trądzik młodzieńczy.
Trądzik różowaty - diagnoza
Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie wywiadu oraz badania pacjenta. Charakterystyczne dla trądziku różowatego jest występowanie wykwitów rumieniowych i grudkowo-krostkowych umiejscowionych głównie w środkowej części twarzy, tzw. wzmożonej reakcji naczynioruchowej (zaczerwienienie pod wpływem bodźców fizycznych i psychicznych), współistnienia objawów łojotoku. Decydujący w rozpoznaniu choroby jest rumień utrzymujący się w centralnej części twarzy. Biopsja skóry rzadko jest konieczna.
Istnieje wiele metod leczenia trądziku różowatego. Leczenie jest dobierane przez lekarza dermatologa dla konkretnego pacjenta, w zależności od objawów trądziku różowatego, jego przebiegu, stanu skóry, czynników zaostrzających, chorób towarzyszących, przyjmowanych leków i odpowiedzi na leczenie.
Trądzik różowaty – leczenie niefarmakologiczne
Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
W leczeniu miejscowym stosuje się metronidazol w postaci żelu lub kremu.
Ponadto stosuje się kwas azelainowy, iwermektynę oraz nadtlenek benzoilu.
Lekami redukującymi zaczerwienie twarzy są brymonidyna i oksymetazolina.
Do stosowanych miejscowo antybiotyków należą: iwermektyna, erytromycyna, klindamycyna.
Trądzik różowaty – leczenie laserem
Leczenie jest zawsze zlecane przez lekarza, istnieje szereg przeciwwskazań, m.in. ciąża i laktacja, bielactwo, niewyrównana cukrzyca, poważne przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym rozrusznik serca), choroby autoimmunologiczne, padaczka, tendencja do powstawania bliznowców. Zabiegi naświetlania są bezbolesne, ale mogą powodować działania niepożądane, takie jak rumień lub uczucie ściągnięcia skóry.
Trądzik różowaty – leczenie ogólne
W nasilonych postaciach trądziku różowatego lekarz może zlecić – oprócz leczenia miejscowego – także leczenie ogólne, czyli doustne.
Do leków stosowanych ogólnie (doustnie) należą antybiotyki, głównie doksycyklina, a także limecyklina, chlorowodorek tetracykliny, oksytetracyklina, azytromycyna.
Trądzik różowaty – leczenie, objawy trądziku różowatego
Trądzik różowaty (łac. rosacea), to przewlekła choroba będąca zespołem objawów o różnej etiologii, należącą do nerwic naczynioworuchowych skóry. Trądzik różowaty jest przewlekłą zapalną chorobą skóry twarzy. Najczęściej dotyczy osób w wieku dojrzałym, który polega na występowaniu wykwitów rumieniowych, krostkowych i grudkowych. Rozwija się gwałtownie, na podłożu łojotoku oraz zaburzeń naczyniowych. Trądzik różowaty jest chorobą przebiegającą z okresami zaostrzenia i remisji. Jak przygotować skórę do codziennej pielęgnacji przy tym schorzeniu?
- Co to jest trądzik różowaty?
- Leczenie trądziku różowatego
- Rokowanie i powikłania w trądziku różowatym
- Przyczyny trądziku różowatego
- Trądzik różowaty objawy
- Początkowe objawy trądziku różowatego
- Zalecane postępowanie w przypadku trądziku różowatego
Łupież Giberta (różowy) - rozpoznanie
Zwykle choroba jest łatwa do rozpoznania ze względu na charakterystyczny przebieg – pojawienie się najpierw blaszki macierzystej, a następnie uogólnionej wysypki. Wysypka ma także dość typowy wygląd, dlatego do ustalenia rozpoznania lekarzowi wystarcza zwykle zebranie wywiadu od pacjenta i obejrzenie skóry.
Choroba ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni, nie wymaga leczenia. Korzystna jest pielęgnacja skóry emolientami.
W przypadku towarzyszącego świądu skóry stosuje się leki przeciwhistaminowe oraz miejscowo maści glikokortykosteroidowe, co jednak nie ma wpływu na szybkość ustępowania zmian.
Mimo, że czasem wysypka może być nasilona i niepokoić pacjenta, łupież różowy Giberta jest łagodną chorobą z bardzo dobrym rokowaniem. Do nawrotów dochodzi bardzo rzadko.
Zobacz także
Łupież łojotokowy Łupież jest częstym schorzeniem owłosionej skóry głowy. W jego powstawaniu istotną rolę odgrywa grzyb drożdżopodobny – Pityrosporum ovale.
Grzybica skóry Nie każdy kontakt z zarodnikami grzyba powoduje rozwój choroby, ponieważ w pełni zdrowy organizm człowieka, dzięki licznym mechanizmom obronnym skóry, często potrafi zwalczyć infekcję grzybiczą. Nieznaczne jednak zachwianie równowagi (homeostazy) organizmu umożliwia grzybom wniknięcie do naskórka czy skóry.
Wybrane treści dla Ciebie
Hipermelanozy Hipermelanozy to grupa zmian skórnych, w których, występują plamy z nadmiaru barwnika.
Łupież czerwony mieszkowy Łupież czerwony mieszkowy to rzadka choroba skóry, w której przy mieszkach włosowych występują rumieniowe grudki oraz plamy rumieniowe z łuską, a także rogowacenie dłoni i stóp – na skórze pojawiają się woskowate, żółtawe lub pomarańczowe zmiany. Choroba może pojawić się w każdym wieku, jej dokładna przyczyna nie jest znana. W leczeniu stosuje się odpowiednią pielęgnację skóry (emolienty, preparaty z mocznikiem, glikokortykosteroidy), a także retinoidy doustne, metotreksat i leki biologiczne.
Łupież Giberta (różowy) - objawy
Fot. 1. Liczne różowe plamki i grudki w skupiskach umiejscowionych na tułowiu pacjentki wzdłuż linii żeber
Objawy są dość charakterystyczne. Najpierw na skórze, najczęściej na tułowiu, pojawia się zmiana zwiastująca (tzw. blaszka macierzysta). Jest to zazwyczaj kilkucentymetrowe ognisko rumieniowe, barwy czerwonej lub ciemnoróżowej, pokryte w środku łuskami. Jej brzegi są lekko uniesione, łuszczące się, a centralna część jest jaśniejsza. Blaszka macierzysta może mieć do 3 cm średnicy i przez około 2 tygodnie może stanowić jedyny skórny objaw choroby. Ponadto mogą występować objawy ogólne (np. złe samopoczucie, nudności, bóle głowy, stawów, powiększenie węzłów chłonnych, gorączka lub ból gardła), które występują przed pojawieniem się wysypki. Następnie po kilku dniach lub tygodniach (do 6 tyg.) pojawia się uogólniona wysypka na tułowiu i kończynach. Zmiany są mniejsze od blaszki macierzystej, występują symetrycznie po obu stronach ciała. Nie występują na błonach śluzowych. Średni czas utrzymywania się wysypki wynosi 45 dni, może utrzymywać się nawet do 12 tygodni. U części pacjentów wstępuje świąd o umiarkowanym lub dużym nasileniu.
Rzadziej choroba może mieć nietypowy przebieg, wtedy wysypka ma inny wygląd i lokalizację.
Nawroty łupieżu Giberta są rzadkie, zwykle występują w ciągu kilku lub kilkunastu miesięcy po pierwszym epizodzie. W nawrotach łupieżu różowego nie występuje blaszka macierzysta. Zmiany skórne mogą być mniejsze niż podczas pierwszego epizodu.