U nas zapłacisz kartą
Trądzik różowaty u mężczyzn - Objawy, leczenie i skuteczne strategie - Zdjęcia i Porady
Trądzik różowaty - leczenie chirurgiczne
Leczenie chirurgiczne opiera się na nowoczesnej metodzie usuwania nadmiaru tkanki, głównie w postaci przerosłej. Obecnie stosowane są specjalnie przystosowane do tego celu noże elektryczne.
W terapii domowej oprócz wyżej opisanych elementów niezwykle istotne jest przestrzeganie poniższych zaleceń:
- nie należy myć twarzy twardą, chlorowaną wodą,
- nie należy używać zapachowych, barwionych mydeł lub środków myjących zawierających alkohol oraz inne substancje drażniące,
- należy unikać stosowania tłustych substancji, np. maści,
- korzystne może okazać się stosowanie past ichtiolowych (przed rozpoczęciem stosowania należy skonsultować się z prowadzącym terapię lekarzem),
- każdorazowo po zastosowaniu leków miejscowych i po ich wchłonięciu należy stosować łagodzące, nieprzetłuszczające kremy nawilżające,
- należy unikać wystawiania zajętych okolic na działanie promieni słonecznych,
- należy stosować kremy z filtrami przeciwsłonecznymi,
- należy ograniczyć spożycie alkoholu.
Trądzik różowaty - diagnoza
Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie wywiadu oraz badania pacjenta. Charakterystyczne dla trądziku różowatego jest występowanie wykwitów rumieniowych i grudkowo-krostkowych umiejscowionych głównie w środkowej części twarzy, tzw. wzmożonej reakcji naczynioruchowej (zaczerwienienie pod wpływem bodźców fizycznych i psychicznych), współistnienia objawów łojotoku. Decydujący w rozpoznaniu choroby jest rumień utrzymujący się w centralnej części twarzy. Biopsja skóry rzadko jest konieczna.
Istnieje wiele metod leczenia trądziku różowatego. Leczenie jest dobierane przez lekarza dermatologa dla konkretnego pacjenta, w zależności od objawów trądziku różowatego, jego przebiegu, stanu skóry, czynników zaostrzających, chorób towarzyszących, przyjmowanych leków i odpowiedzi na leczenie.
Trądzik różowaty – leczenie niefarmakologiczne
Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
W leczeniu miejscowym stosuje się metronidazol w postaci żelu lub kremu.
Ponadto stosuje się kwas azelainowy, iwermektynę oraz nadtlenek benzoilu.
Lekami redukującymi zaczerwienie twarzy są brymonidyna i oksymetazolina.
Do stosowanych miejscowo antybiotyków należą: iwermektyna, erytromycyna, klindamycyna.
Trądzik różowaty – leczenie laserem
Leczenie jest zawsze zlecane przez lekarza, istnieje szereg przeciwwskazań, m.in. ciąża i laktacja, bielactwo, niewyrównana cukrzyca, poważne przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym rozrusznik serca), choroby autoimmunologiczne, padaczka, tendencja do powstawania bliznowców. Zabiegi naświetlania są bezbolesne, ale mogą powodować działania niepożądane, takie jak rumień lub uczucie ściągnięcia skóry.
Trądzik różowaty – leczenie ogólne
W nasilonych postaciach trądziku różowatego lekarz może zlecić – oprócz leczenia miejscowego – także leczenie ogólne, czyli doustne.
Do leków stosowanych ogólnie (doustnie) należą antybiotyki, głównie doksycyklina, a także limecyklina, chlorowodorek tetracykliny, oksytetracyklina, azytromycyna.
Trądzik różowaty - lokalizacja
Lokalizacja wykwitów trądziku różowatego jest nieprzypadkowa. Zawsze jest to:
Charakterystyczny jest symetryczny rozkład wykwitów. U ok. 40% pacjentów, częściej są to mężczyźni, rozwijają się zmiany w gałce ocznej w postaci:
- zapalenia spojówek,
- rogówki,
- brzegów powiek.
Przypadki całkowitego wyleczenia trądziku różowatego spotykane są rzadko. Wieloletni przebieg zwykle wiąże się z pozostawieniem blizn oraz rozległych guzowatych tworów. Oprócz odmiany typowej trądziku różowatego spotyka się również:
- odmianę przerosłą - z obecnością rozległych zmian guzowatych, rozwija się prawie wyłącznie u mężczyzn,
- tzw. odmianę posteroidową - rozwijającą się jako efekt uboczny stosowania miejscowego silnych glikokortykosterydów.
Jak go leczyć?
Na szczęście rozwój medycyny pozwala na coraz skuteczniejsze leczenie trądziku różowatego, który dla pacjentów jest nie tylko problemem zdrowotnym, ale często też dużym obciążeniem psychicznym. Dobór terapii zależy od bardzo wielu czynników. Zwykle planowany jest indywidualnie, bo zależy od charakteru odchyleń w badaniach czy też preferowanych form leczenia przez pacjenta.
Podstawową terapią jest jednak zawsze skojarzone leczenie laserowe z odpowiednio dobraną farmakologią. Często są to terapie łączone, które wymagają cierpliwości i czasu.
Medycyna estetyczna i nowoczesne zabiegi laserowe są nieocenionym wsparciem w leczeniu trądziku różowatego. Nie tylko pozwalają na likwidację rumienia czy blizn potrądzikowych, ale przede wszystkim zwiększają skuteczność leczenia i (co bardzo ważne) komfort życia pacjenta.
fot. Adobe Stock
fot. Adobe Stock
Stan zapalny - jak powstaje?
Rola zaburzeń naczynioruchowych w patogenezie trądzika różowatego nie jest jednoznacznie określona. Uważa się, iż wraz z podatnością osobniczą na oddziaływanie czynników zewnętrznych, fizycznych oraz psychicznych, dochodzi do naprzemiennego, szybkiego skurczu i rozkurczu drobnych naczyń krwionośnych skóry właściwiej i tkanki podskórnej. Doprowadza to do zaburzenia lokalnego przepływu krwi. Zmniejszenie dowozu składników odżywczych oraz tlenu do tkanek przyczynia się do zaburzeń funkcjonowania komórek, jedne z nich obumierają, inne przerastają. Ze zmienionych martwiczo, obumarłych komórek uwalniane są substancje aktywujące leukocyty i makrofagi. Rozwija się lokalny stan zapalny.
Do głównych objawów trądzika różowatego należą:
- wykwity rumieniowe – zaczerwienione, dobrze odgraniczone, powstają w wyniku zwiększenia lokalnego przepływu krwi, są jednocześnie odzwierciedleniem toczącego się procesu zapalnego, stanowią zwykle pierwszy objaw choroby oraz podłoże, na którym lokalizują się inne zmiany, rozmieszczone symetrycznie w obrębie skóry twarzy, utrzymują się latami,
- wykwity grudkowe i krostkowe – uniesione ponad powierzchnię skóry, zlokalizowane na rumieniowym podłożu, rozmieszczone symetrycznie, utrzymują się miesiącami lub nawet latami,
- twory guzowate– obejmujące zwykle nos, dotyczą częściej mężczyzn, powstałe na podłożu długoletnich zaburzeń ukrwienia skóry i tkanki podskórnej,
- zajęcie gałki ocznej – zwykle pod postacią zapalenia spojówek, rogówki, tęczówki, brzegu powiek, dotyczy częściej mężczyzn, towarzyszy nieustanne uczucie suchości w oku, bardzo niebezpieczne, gdyż grozi uszkodzeniem rogówki, zmianom troficznym, nadżerkowym, a w długoletnim przebiegu nawet utratą widzenia.
