U nas zapłacisz kartą
Usuwanie laserowe blizn po trądziku - Skuteczne metody poprawy wyglądu skóry
Po zabiegu
Bezpośrednio po zabiegu skóra jest lekko obrzęknięta i zaczerwieniona, na co lekarz może przepisać maści lub zalecić stosowanie zimnych okładów. Mogą też wystąpić strupy. Objawy te najczęściej ustępują po maksymalnie 7 dniach, choć niekiedy może to trwać nieco dłużej. Skóra zaraz po wyjściu z gabinetu przypomina skórę po zbyt długim opalaniu się, jednak pacjent nie jest zmuszony do odpoczynku w domu i może niemal od razu powrócić do normalnych czynności. Po ustąpieniu zaczerwienienia skóra nieco brązowieje, po czym zniszczony naskórek złuszcza się i ustępuje nowemu.
Zespół Kliniki Krajewski przedstawia, jakich instrukcji należy przestrzegać po zabiegu laserowego usuwania blizn:
- bezpośrednio po zabiegu septyczna ochrona miejsca zabiegowego,
- w między sesjami i po zakończeniu terapii unikanie słońca i solarium,
- między sesjami i 1 miesiąc po zakończeniu terapii stosowanie wysokich filtrów UV,
- unikanie basenów i sauny,
- unikanie peelingów.
Rodzaje blizn i metody ich leczenia
Jak objaśnia zespół kliniki Medestetis blizny mogą powstawać z różnych przyczyn, takich jak na przykład cesarskie cięcie, urazy, oparzenia, przebyte operacje (w tym plastyczne) i choroby, a także trądzik. Ze względu na ich wygląd możemy je podzielić na blizny zanikowe (wklęsłe), przerostowe (wypukłe) oraz bliznowce (keloidy), czyli te najtrudniejsze do wygojenia i usunięcia.
Redukcja blizn to zabieg, który można wykonać różnymi technikami. Wybór metody leczenie zależy od wielu czynników, takich jak stan skóry pacjenta, jego wiek, rozległość, miejsce występowania i typ blizny. Inną metodę stosuje się w przypadku śladów pozostałych po trądziku niż w przypadku tej po cesarskim cięciu. Wśród dostępnych technik znajdują się te najmniej inwazyjne, czyli stosowanie kremów i żeli, jak i zabiegi medycyny estetycznej, takie jak wypełnianie kwasem hialuronowym, mikrodermabrazja, makijaż permanentny, radiofrekwencja, terapia światłem LED i inne. Defekt można także skorygować chirurgicznie (Z-plastyka i W-plastyka). Metodą, na której skupimy się tutaj, jest laseroterapia – jedna z przynoszących obecnie najlepsze wyniki technik ich usuwania.
Blizny po trądziku
Blizny po trądziku to zmiany skórne, pojawiające się na skutek uszkodzenia skóry właściwej oraz zastąpienia jej fragmentu tkanką łączną włóknistą. Główną przyczyną powstawania blizn potrądzikowych u nastolatków i osób dorosłych jest nieodpowiednia pielęgnacja oraz nieprawidłowe leczenie trądziku. Wygląd, głębokość oraz szerokość blizn potrądzikowych uzależnione są między innymi od rodzaju trądziku oraz procesu gojenia się ran. Najczęściej blizny potrądzikowe występują w trądziku ropowiczym, krostkowym oraz bliznowatym.
- blizny potrądzikowe atroficzne (zanikowe) – przyjmujące postać charakterystycznych zagłębień poniżej powierzchni skóry,
- blizny potrądzikowe hipertroficzne (przerostowe) – wyniesione ponad powierzchnię skóry, przeważnie wypukłe, różowe lub czerwone zmiany występujące na policzkach, żuchwie lub plecach,
- blizny potrądzikowe odbarwione na skutek hipopigmentacji, czyli zbyt małej ilości lub całkowitego braku melaniny, barwnika skóry.
Wśród blizn potrądzikowych atroficznych, występujących głównie na twarzy i plecach, wyróżnić możemy ponadto:
- blizny typu „ice pick” – wąskie, głębokie blizny o kształcie sopla lodu, sięgające nawet do granicy skóry właściwej z tkanką podskórną,
- blizny typu „rolling” – szerokie, raczej płytkie blizny o łagodnie zaznaczonych obrysach, nadające skórze charakterystyczny, falisty wygląd,
- blizny typu “boxcar” – dość szerokie, płaskie, w kształcie wagonu, o szerokiej podstawie i wyraźnych, ostrych krawędziach.
Dodatkowo na skórze pleców i tkanki piersiowej pojawić mogą się również keloidy, inaczej bliznowce. Mają one postać gładkiej, przerośniętej, stwardniałej blizny wystającej ponad powierzchnię ciała. Keloidy powstają zazwyczaj na skutek nieprawidłowego procesu gojenia się rany, podczas którego tkanka łączna produkuje zbyt dużą ilość elastyny i kolagenu.
Jakie są przyczyny powstawania trądziku różowatego?
Trądzik różowaty to schorzenie, które występuje najczęściej po 30 roku życia i jest zdecydowanie rzadsze, bo szacuje się, że dotyka około 10% populacji. Bardziej narażone na wystąpienie tego rodzaju trądziku są kobiety posiadające jasną karnację. Schorzenie objawia się występowaniem wykwitów rumieniowych, grudek i krostek na twarzy, a w aż 50% przypadków towarzyszą mu objawy związane z oczami, takie jak zapalenie spojówek, jęczmienie, zapalenie brzegów powiek i rogówki.
To jedno z bardziej tajemniczych schorzeń dermatologicznych i do dzisiaj nie znamy dokładnie przyczyn jego występowania. Wiemy natomiast, że rozwojowi choroby sprzyjają czynniki genetyczne, zaburzenia hormonalne, zaburzenia wewnątrzwydzielnicze, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak np. anemia, a także nadciśnienie tętnicze. Ponieważ trądzik uwidacznia się zaczerwienieniem skóry pod wpływem ciepła lub zdenerwowania, to bez wątpienia choroba ta związana jest z zaburzeniami naczyniowo-ruchowymi.
Istnieją również czynniki, które mogą zaostrzyć objawy, a należą do nich nagłe zmiany temperatury, stres, ekspozycja słoneczna, spożywanie alkoholu, ostrych przypraw czy gorących posiłków.
Pierwszym objawem, który powinien nas zaniepokoić, jest rumienie się skóry pod wpływem zdenerwowania lub ciepła, czyli tzw. flashing. Później rumień z napadowego zmienia się na trwały i towarzyszy mu poszerzenie naczyń włosowatych. Im wcześniej zgłosimy się do lekarza, tym łatwiejsze będzie leczenie.
