U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i Rozwiązania Zaniku Owłosienia na Rękach i Nogach
Ciche objawy miażdżycy, które łatwo przegapić
Miażdżyca to obecnie jedna z najczęstszych chorób w polskim społeczeństwie. Jej rozwój jest wynikiem współdziałania różnych czynników, głównie nieprawidłowej diety i małej aktywności fizycznej. Przez długi czas nie daje istotnych dolegliwości, co utrudnia diagnozę. Zazwyczaj pojawiają się jednak ciche objawy, których można nie zauważyć lub niesłusznie przypisać je wiekowi i zmęczeniu.
Spis treści
Miażdżyca należy do schorzeń układu sercowo-naczyniowego. Jest to uogólniona obecność złogów cholesterolu, w postaci blaszek miażdżycowych w obrębie naczyń przebiegających przez różne narządy i części ciała. Należy do schorzeń przewlekłych, długo rozwijających się. Zaczątki zmian miażdżycowych stwierdzane są już u dzieci i młodzieży. Przez to, że przez długi czas jest bezobjawowa lub skąpobjawowa bywa ignorowana. Należy jednak pamiętać, że nie leczona może prowadzić do poważnych następstw.
Zmiany miażdżycowe prowadzą często bowiem do zawału serca, udaru mózgu, przewlekłego niedokrwienia kończyn dolnych czy jelit. Można im jednak zapobiegać. W tym celu należy przestrzegać zasad zdrowego żywienia i uprawiać regularnie sport. Nie powinno się palić papierosów, ponieważ przyspieszają one rozwój miażdżycy. Ważne jest kontrolowanie poziomu cholesterolu. Odpowiednio wcześnie wykryta miażdżyca i zbyt wysoki poziomu cholesterolu mogą być leczone. Oto najczęstsze pierwsze objawy miażdżycy.
Rozwijamy nasz serwis dzięki wyświetlaniu reklam.
Blokując reklamy, nie pozwalasz nam tworzyć wartościowych treści.
Wyłącz AdBlock i odśwież stronę.
Nadmierne owłosienie (hipertrychoza) - objawy
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 1 (zespół Ambras)
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 2 (ten typ przez niektórych autorów został opisany jako atawizm, czyli nawrót do sierści typu zwierzęcego)
- włóknistość dziąseł z nadmiernym owłosieniem
- zespół Cantu.
Uogólniona hipertrychoza nabyta jest najczęstszą nabytą postacią nadmiernego owłosienia. Rozwija się ona na podłożu genetycznie uwarunkowanego przerostu mieszków włosowych na całym ciele, nawet przy prawidłowych poziomach androgenów. Chorobą zazwyczaj dotknięte bywają dzieci obu płci.
Do hipertrychozy ograniczonej zalicza się dwie najczęstsze postaci: włosy wyrastające ze znamienia melanocytowego (obecne już przy urodzeniu) oraz tzw. znamię Beckera, w którym najpierw pojawia się nadmierna pigmentacja skóry (ciemnienie), a nadmierne owłosienie staje się widoczne w okresie pokwitania.
Przyczyną uogólnionej hipertrychozy mogą też być niektóre leki. Leki mogą przekształcać włosy meszkowe we włosy dojrzałe, natomiast nie mogą pobudzać wzrostu nowych włosów. Do leków przyczyniających się do hipertrychozy zalicza się: ACTH, glikokortykosteroidy, androgeny, cyklosporynę, danazol, diazoksyd, gonadotropiny, interferon-α, minoksydyl, doustne środki antykoncepcyjne.
U pacjentów z różnymi typami porfirii występuje skłonność do nadmiernego owłosienia, zwłaszcza na skroniach i policzkach. Zaburzenia endokrynologiczne, w tym akromegalia i niedoczynność tarczycy, również mogą powodować nadmierne owłosienie. Hipertrychoza może występować też u kobiet z jadłowstrętem psychicznym lub zapaleniem skórno-mięśniowym.
Czasem nadmierne owłosienie, zwłaszcza pojawiające się na głowie i szyi, z tendencją do szerzenia się na tułów i kończyny może być objawem nowotworu złośliwego. Mówi się wtedy o zespole paranowotworowym. Zwykle dochodzi do tego, kiedy nowotwór jest zaawansowany i daje już przerzuty. Leczenie nowotworu powoduje ustąpienie nadmiernego owłosienia. Ten typ hipertrychozy może być także wrodzony.
Zmiany na skórze
Nieco rzadszym, ale czasem obserwowanym objawem miażdżycy są zmiany na skórze. Wynikają one również z wysokiego poziomu cholesterolu, czyli czynnika przyczyniającego się w znacznym stopniu do miażdżycy. Najczęściej pojawiają się żółtaki w obrębie powiek górnych. Są to małe żółte zgrubienia, w postaci grudek. Czasem pojawiają się one w zgięciach łokciowych, pod piersiami oraz na ścięgnach nadgarstka i na ścięgnie Achillesa. W bardziej zaawansowanych stanach występują przebarwienia skóry, w postaci brunatnych plam oraz owrzodzenia, zwłaszcza na podudziach. Oprócz tego, z powodu niedokrwienia skóra robi się często blada. Dochodzi też do cierpnięcia i marznięcia nóg. Tętno w obrębie grzbietu stopy czy przy kostce może być gorzej wyczuwalne przez zmniejszony przepływ krwi przez naczynia.
Ból brzucha pojawiający się po jedzeniu i ogólny brak apetytu to kolejne potencjalne objawy miażdżycy, które rzadko są z nią kojarzone. Jeżeli jednak blaszki miażdżycowe rozwiną się w obrębie tętnic zaopatrujących w krew jelito cienkie i jelito grube to takie objawy mogą się pojawić. Wynikają one z niewystarczającego dopływu krwi i przewlekłego niedokrwienia jelit. W takich warunkach pracują one gorzej. Pojawia się ból brzucha, zazwyczaj po około 30 minutach od posiłku. Przewlekły ból zniechęca do jedzenia. To, wraz ze zmniejszonym przyswajaniem pokarmu często prowadzi do utraty masy ciała i wychudzenia.
Czym jest hirsutyzm?
Hirsutyzm jest to występowanie nadmiernego owłosienia na ciele kobiet, które charakterystyczne jest dla płci męskiej. Cechą nadmiernego owłosienia są włosy grube, szorstkie oraz mocno wysycone pigmentem. Obszary ciała, które najczęściej dotknięte są nadmiernym owłosieniem u kobiet to: warga górna, wewnętrzne części ud, klatka piersiowa, plecy oraz brzuch. Hirsutyzm może być dziedziczny, objawiać się w ciąży lub być spowodowany innymi zaburzeniami hormonalnymi, lub nowotworowymi.
W obecnych czasach kobiety bardzo dbają o usuwanie nadmiernego owłosienia ciała. W sytuacji, gdy zmagamy się z hirsutyzmem, ilość niechcianych włosków na ciele jest tak duża, że wymaga ogromnego nakładu czasu i pracy, aby się ich pozbyć. Kobiety dotknięte nadmiernym owłosieniem często są wycofane społecznie, a także zmagają się z zaburzeniami lękowymi oraz depresją. Obniżenie jakości życia spowodowane hirsutyzmem może negatywnie wpłynąć na rozwój emocjonalny oraz doprowadzić do ciężkich zaburzeń psychicznych. Jeśli zauważymy u siebie lub osób nam bliskich zmiany w zachowaniu, należy niezwłocznie udać się do psychologa lub psychiatry. Taka konsultacja pomoże w pokonaniu zaburzeń lękowych oraz pokieruje nasze myśli i uczucia na właściwe tory działania.
