U nas zapłacisz kartą
Lecznicze podejście do łuszczycy na rękach - Poradnik i Strategie
Diagnostyka różnicowa
Ze względu na różnorodność objawów klinicznych łuszczycy na jego rozpoznania rąk jest skomplikowana przez fakt, że choroba musi być różna od wielu rodzaju dermatoz, na przykład czerwonego porostów, kiła, parapsoriasis, łojotokowe i atopowe zapalenie skóry, choroba Reitera.
W przypadku niektórych schorzeń łatwiej jest przeprowadzić diagnostykę różnicową, opartą nie na diagnozach, ale na formie choroby. Na przykład, łuszczyca na dłoniach i stopach jest zróżnicowana z powodu grzybicy skóry, wyprysku dyshidrotycznego i rogowacenia skóry.
W wyniku zatrucia lekami mogą pojawić się przypadki przypominające łuszczycę.
Łuszczyca arktyczna musi być różnicowana z zapaleniem stawów i artrozą.
Uogólnioną łuszczycę krostkową należy odróżnić od bakteriemii. W tym celu stosuje się jedną z metod diagnostyki instrumentalnej: wysiew krwi na bakteriach.
Czasami wymagane jest zdawanie testów na HIV, ponieważ łuszczyca może objawiać się z powodu ludzkiego wirusa niedoboru odporności.
[26], [27], [28]
Przyczyny łuszczycy
Typowe zmiany łuszczycowe mogą pojawić się na skórze osoby w każdym wieku, zdarza się, że to specyficzne zapalenie skóry rozpoznaje się już u niemowląt. Najczęściej jednak pierwsze objawy łuszczycy pojawiają się pomiędzy 20. a 40. rokiem życia (jest to tzw. I typ łuszczycy). II typ łuszczycy dotyczy osób po ukończeniu 50. roku życia.
Łuszczyca należy do grupy chorób o podłożu autoimmunologicznym i charakteryzuje się uogólnionym procesem zapalnym. Ważną rolę w rozwoju łuszczycy odgrywają czynniki genetyczne oraz bodźce środowiskowe takie jak stres, uraz, infekcje bakteryjne lub grzybicze.
Łuszczyca a dziedziczenie
Łuszczyca jest chorobą dziedziczną, co potwierdza fakt, że jeśli u obojga rodziców rozpoznano łuszczycę, prawdopodobieństwo rozwoju choroby u ich dziecka wynosi około 70%. W przypadku tylko jednego rodzica z łuszczycą dziecko ma około 20% szans, że rozwiną się u niego objawy łuszczycy. Niekiedy dochodzi do przeskoku jednego pokolenia, tzn. zostaje ominięte pierwsze pokolenie, a symptomy łuszczycy rozwijają się w kolejnym (wnuki). Łuszczyca może pojawić się także u osób bez obciążonego wywiadu rodzinnego, gdyż mogą zajść świeże mutacje.
Łuszczyca typu I, czyli objawiająca się pomiędzy 20-40. rokiem życia, dziedziczy się autosomalnie dominująco.
Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, zatem nie można się nią zarazić nawet w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą mającą objawy choroby.
Leczenie łuszczycy – jakie leki? Co stosować na łuszczycę?
W przypadku zmian o niewielkich rozmiarach i zajmujących mniej niż 10% powierzchni skóry stosuje się leczenie miejscowe, czyli nakładanie produktów leczniczych bezpośrednio na zmiany skórne. Natomiast w przypadku ciężkiego przebiegu choroby stosuje się leki doustne, dożylne wraz z leczeniem miejscowym.
Leczenie miejscowe zaczyna się od usunięcia łusek za pomocą substancji keratolitycznych, a następnie hamuje się nadmierny wzrost komórek naskórka. Substancjami leczniczymi stosowanymi na zmiany skórne w przebiegu łuszczycy są: kwas salicylowy i mocznik, które zmniejszają ilość łusek i polepszają przenikanie innych preparatów do głębszych warstw skóry, dziegcie, które są pochodnymi węgla, glikokortykosteroidy miejscowe mające działanie przeciwzapalne i przeciwproliferacyjne, cygnolina oraz analogi witaminy D3.
W leczeniu ciężkich postaci łuszczycy stosuje się:
- fototerapię – polega ona na ekspozycji skóry na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy. Fotochemioterapia (PUVA) to połączenie leku światłouwrażliwiającego z promieniami UVA. Metody te stosowane są w przypadku łuszczycy opornej na leczenie miejscowe lub w przypadku rozległych zmian skórnych,
- metotreksat – jest lekiem z grupy cytostatyków, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, cyklosporyna – ma silne działanie immunosupresyjne, czyli osłabiające odpowiedź zapalną. Posiada sporo działań niepożądanych, dlatego stosuje się ją w przypadku łuszczycy opornej na inne leki,
- retinoidy – mają działanie teratogenne, dlatego nie wolno ich stosować w ciąży. Retinoidy są zalecana w przypadku łuszczycy krostkowej,
- leki biologiczne (adalimumab, etanercept, infliksymab, ustekinumab) oddziałują na cytokiny, które biorą udział w powstawaniu zmian. Stosuje się je w przypadkach ciężkiej łuszczycy lub opornej na leczenie innymi preparatami.
Umów wizytę u dermatologa
Egzema nie jest schorzeniem wywołanym przez bakterie lub wirusy, dlatego nie można się nią zarazić poprzez kontakt z osobą chorą (tak samo, jak AZS i łuszczycą). Wiele osób, które nie miały wcześnie styczności z egzemą, w obawie przed zarażeniem się unika kontaktu z osobami chorymi. Wykluczenie i alienacja osób chorych na egzemę to poważny problem, który w sposób znaczący wpływa na ich stan psychiczny i relacje z otoczeniem.
Przebieg egzemy można podzielić na trzy fazy, które różnią się między sobą charakterem zmian i ich nasileniem:
- faza ostra - widoczny rumień pojawia się na skórze po kilku godzinach od kontaktu z alergenem. Zmiany mają postać ropiejących pęcherzyków, które mogą pojawić się na całym ciele,
- faza podostra - charakteryzuje się lekkim złuszczaniem skóry oraz licznymi strupkami na powstałym rumieniu,
- faza przewlekła - następuje, gdy stan zapalny skóry utrzymuje się przez dłuższy czas. Efektem jest nasilone złuszczanie i widoczny przerost naskórka.
Objawy egzemy mogą być różne i zależą od typu wyprysku. Najczęściej diagnozowanym typem egzemy jest wyprysk kontaktowy. Objawy występują po kontakcie z substancją drażniącą i mogą mieć charakter alergiczny lub niealergiczny. Po kilku godzinach w miejscu, w którym skóra zetknęła się z alergenem, pojawia się rumień z czerwonymi grudkami. Grudki te z biegiem czasu przekształcają się w pęcherzyki. Gdy pękają, pojawia się nadżerka pokrywająca się nieestetycznym strupem.
Jeżeli skóra wydziela zbyt dużo łoju, może to doprowadzić do wyprysku łojotokowego. Charakterystyczne przy tym typie egzemy są zaczerwienienia oraz żółto-brązowe, łuszczące się przebarwienia. Zmiany te występują przede wszystkim na owłosionej skórze głowy oraz na twarzy.
Innym typem wyprysku jest egzema dłoni, traktowana jako choroba zawodowa (wyprysk zawodowy). Najczęściej borykają się z nim osoby mające częsty kontakt z drażniącymi substancjami np. fryzjerzy, kosmetyczki, pracownicy opieki medycznej, osoby sprzątające.
