U nas zapłacisz kartą
10 objawów raka - Poznaj Signały, Które Nie Warto Ignorować
Pierwsze objawy raka
Wczesna wykrywalność nowotworów ma kluczowe znaczenie dla skuteczności terapii onkologicznej. Chorzy z nowotworami rozpoznanymi we wcześniejszych stopniach zaawansowania mają znacznie większe szanse na wyleczenie. Potencjalne objawy raka powinny skłonić do szybkiej wizyty u specjalisty. Warunkiem sukcesu jest czujność onkologiczna, która powinna obowiązywać zarówno lekarzy, jak i społeczeństwo.
Jak podkreślają eksperci, kluczowe jest dążenie do rozpoznawania nowotworów złośliwych we wczesnych stadiach klinicznego zaawansowania. Należy pamiętać, że szansa wyleczenia chorych z tej grupy jest znacząco większa niż chorych z uogólnionym, przerzutowym procesem nowotworowym.
Początkowe fazy rozwoju nowotworów złośliwych często są bezobjawowe lub skąpo objawowe. Wczesne objawy raka bywają niecharakterystyczne i uznawane za związane z banalnymi schorzeniami, takimi jak przeziębienie lub niestrawność.
Zdarza się, że symptomy choroby nowotworowej są składane na karb podeszłego wieku lub przemęczenia. Objawy raka mogą być związane z konkretnym umiejscowieniem nowotworu, mogą także stanowić jego ogólnoustrojową manifestację.
Społeczeństwo, jak i lekarzy powinna obowiązywać tzw. czujność onkologiczna, wyrażająca się m.in. edukowaniem, znajomością i aktywnym poszukiwaniem potencjalnych symptomów i objawów raka, a w przypadku ich stwierdzenia – szybkim rozpoczęciem podstawowej diagnostyki.
Warto pamiętać, że nie wystarczy sama znajomość objawów raka. Wystąpienie niepokojących symptomów powinno być rozumiane jako sygnał konieczności szukania pomocy medycznej.
Rak krtani rak gardła objawy i leczenie
Krtań jest najczęstszą lokalizacją nowotworów złośliwych regionu głowy i szyi. W Polsce rak krtani i gardła stanowi 4% wszystkich nowotworów u mężczyzn i 0,5% nowotworów u kobiet. W obrębie głośni zwykle występują raki wysoko lub średnio zróżnicowane (GI-II), w górnym piętrze krtani – częściej niż w głośni – stwierdza się raki o niskim stopniu zróżnicowania (GIII), których mało charakterystyczne objawy nie zawsze skłaniają pacjentów do odpowiedniej diagnostyki w kierunku tak groźnej choroby, jaką jest nowotwór gardła.
Rzadko występującą formą raka płaskonabłonkowego krtani jest jego postać brodawczakowata. Ponad 90% wszystkich przypadków raka krtani stanowią raki płaskonabłonkowe, mimo że w przeważającej części krtań pokryta jest nabłonkiem migawkowym. U palaczy nabłonek ulega jednak metaplazji płaskonabłonkowej, przerostowi i dysplazji.
Bezpośrednią zmianą przedrakową, która może przekształcić się w nowotwór gardła, dający często niespecyficzne objawy, jest tzw. dysplazja dużego stopnia. W zależności od lokalizacji w obrębie krtani, raki gardła różnią się częstością występowania, objawami oraz metodami leczenia. Szczyt zachorowań na raka krtani i gardła przypada na VI dekadę życia.
Jak wcześnie wykryć raka? Zalecane badania
Nie ma potrzeby, aby objawy sugerujące nowotworów musiały być zawsze konsultowane i rozpoznawane przez onkologa. Wstępna diagnostyka powinna leżeć w kompetencjach lekarza rodzinnego. Lekarze POZ stoją na pierwszej linii frontu walki z rakiem, i to od ich wiedzy oraz zaangażowania zależy, czy dyskretne objawy choroby zostaną właściwie powiązane z procesem nowotworowym.
Jeżeli potencjalne objawy raka niepokoją nas, to mamy prawo i powinniśmy domagać się specjalistycznych badań.
Zaniepokojony pacjent, który wykrył u siebie potencjalne objawy nowotworu ma prawo i powinien domagać się otrzymania skierowania na stosowne badania specjalistyczne lub wystawienia tzw. zielonej karty diagnostyki i leczenia onkologicznego. (DILO).
Konsultacja lekarska rozpoczyna się od zebrania wywiadu i informacji na temat stanu zdrowia Pacjenta, niepokojących objawów, przyjmowanych leków oraz chorób towarzyszących. Ważną zasadą, którą należy kierować się u chorych z podejrzeniem nowotworu jest zasada zwiększonego prawdopodobieństwa. Oznacza to, że należy poszukiwać nowotworów najbardziej prawdopodobnych, tzn. u palaczy – nowotworów tytoniozależnych, a u chorych z marskością wątroby – raka wątrobowokomórkowego.
W wykrywaniu choroby nowotworowej we wczesnym stadium zaawansowania przydatne są:
- Badania laboratoryjne – odchylenia w wynikach mogą sugerować chorobę nowotworową
- Zbadanie poziomu markerów nowotworowych
- Przeprowadzenie wywiadu rodzinnego – ustalenie czy w danej rodzinie występowały już nowotwory
- Badania obrazowe – diagnostyka onkologiczna z wykorzystaniem USG, tomografii komputerowej, badanie rezonansem magnetycznym, badanie RTG, pozytonowy tomograf emisyjny PET
Rak nerki - informacje ogólne
- wiek: ryzyko zachorowania na raka nerki rośnie wraz z wiekiem, a największa zachorowalność występuje w 6. i 7. dekadzie życia,
- płeć męska: rak nerki występuje dwa razy częściej u mężczyzn niż u kobiet,
- palenie tytoniu: uważa się, że palenie tytoniu może odpowiadać za nawet 1/3 przypadków raka nerki,
- otyłość: otyłość oraz związane z nią zaburzenia metaboliczne predysponują do rozwoju raka nerki,
- nadciśnienie tętnicze: podwyższone ciśnienie tętnicze jest kolejnym z udowodnionych czynników ryzyka rozwoju raka nerki. Utrzymywanie ciśnienia tętniczego w granicach normy może natomiast chronić przed rakiem nerki,
- czynniki środowiskowe: częsty kontakt z niektórymi substancjami (azbest, trichloroetylen) jest czynnikiem zwiększającym ryzyko raka nerki,
- przewlekła choroba nerek: krańcowa niewydolność nerek wymagająca terapii za pomocą dializ predysponuje do rozwoju raka nerki,
- czynniki genetyczne: około 2-5% raka nerki ma podłoże genetyczne. Istnieją zespoły chorobowe, w których rak nerki jest jednym z elementów obrazu klinicznego. Przykłady takich schorzeń to zespół von Hippel-Lindau oraz zespół Birt-Hogg-Dube.
Ciekawostką w świecie naukowym stało się opublikowane w 2017 roku badanie naukowców z Mayo Clinic. Wykazało ono, iż regularne spożywanie kawy (zawierającej kofeinę) zmniejsza ryzyko zachorowania na raka nerki. Jeszcze bardziej intrygujący wydaje się fakt, że to samo badanie udowodniło zwiększone ryzyko wystąpienia raka nerki u osób spożywających kawę bezkofeinową.
Rak nerki - diagnostyka
Diagnostyka raka nerki rozpoczyna się od wywiadu lekarskiego, uwzględniającego zgłaszane przez pacjenta objawy chorobowe oraz obecność czynników ryzyka zachorowania na raka nerki. Badanie fizykalne w wielu przypadkach raka nerki nie ujawnia żadnych nieprawidłowości. W bardziej zaawansowanych stadiach nowotworu możliwe jest wyczucie przez lekarza guza w okolicy nerek oraz obecność dolegliwości bólowych podczas badania.
Podejrzenie jakiegokolwiek schorzenia nerek jest wskazaniem do wykonania badania ultrasonograficznego (USG) jamy brzusznej. Jest ono badaniem bezpiecznym i szeroko dostępnym. USG jamy brzusznej zwykle jako pierwsze pozwala uwidocznić podejrzaną zmianę w nerce.
Warto również zaznaczyć, że u wielu pacjentów (wg niektórych źródeł nawet 60%) jest to znalezisko zupełnie przypadkowe. Rak nerki często bywa wykryty podczas badania USG wykonywanego z zupełnie innych wskazań.
Badanie ultrasonograficzne w większości pozwala na odróżnienie zmiany złośliwej od łagodnej. Pewne cechy są typowe dla obrazu raka nerki, natomiast inne są charakterystyczne dla nowotworów niezłośliwych. Mimo to, rozpoznanie wyłącznie na podstawie ultrasonografii nie zawsze jest możliwe.
W wielu przypadkach istnieją wskazania do wykonania dodatkowych badań obrazowych. Najczęściej wykonuje się tomografię komputerową jamy brzusznej oraz miednicy. Oprócz uwidocznienia guza, badanie to pozwala na dokładniejszą ocenę stopnia zaawansowania i rozległości choroby nowotworowej.
Nieco rzadziej (wyższa cena, mniejsza dostępność) wykonuje się obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Jest to badanie pozwalające na dokładne uwidocznienie tkanek miękkich oraz – typowego dla raka nerki – nacieku naczyń żylnych.
W razie podejrzenia dużego zaawansowania nowotworu oraz obecności przerzutów odległych, konieczne mogą być dalsze badania w celu znalezienia innych ognisk nowotworu. Do najczęściej wykonywanych należą: scyntygrafia kości oraz tomografia komputerowa klatki piersiowej i głowy. Badania te nie są jednak wykonywane rutynowo u każdego pacjenta, lecz jedynie wówczas, gdy istnieją ku nim wyraźne wskazania.
