U nas zapłacisz kartą
Radzenie sobie z bolesnym pryszczem na nodze - Przyczyny, leczenie i porady pielęgnacyjne
Wędrujący rumień na nodze – objaw boreliozy
Szczególnym przypadkiem rumienia, który może pojawić się na nodze, jest tzw. rumień wędrujący. Może wystąpić na różnych partiach ciała, w tym także na kończynach dolnych. Jest objawem powiązanym z boreliozą – chorobą zakaźną, przenoszoną przez krętki Borrelia burgdorferi.
Charakterystyczny rumień pojawia się na skórze u 30–60% zakażonych w ciągu 30 dni od ukąszenia przez kleszcza, będącego nosicielem choroby. Wyglądem rumień przypomina tarczę strzelniczą, która z każdym dniem zwiększa swoją średnicę. Objawami towarzyszącymi powiększającemu się rumieniowi na nodze mogą być: gorączka, ból głowy i bóle mięśniowo-stawowe.
Rumień na nodze znika samoistnie po upływie około czterech tygodni. Nie oznacza to jednak, że choroba została pokonana dzięki wysokiej odporności organizmu. Zanik zaczerwieniania oznacza przejście choroby w kolejne stadium.
Rumień na nodze – przyczyny
Czerwony rumień na nodze jest konsekwencją rozszerzenia powierzchniowych naczyń krwionośnych. Nie jest to więc choroba, lecz objaw nieprawidłowości w funkcjonowaniu organizmu. Zaczerwienienie ma zwykle postać nieregularnych plam, wyraźnie odcinających się na tle skóry nieobjętej zmianami. Niekiedy ma intensywnie czerwony kolor, łudząco przypominający poparzenie, ale bywa też umiarkowanie zaróżowiony.
Przyczyn powstawania rumieńca na nodze jest bardzo dużo. Jedne z nich są niegroźne, inne natomiast stanowią duże zagrożenie dla zdrowia. Wymienić wśród nich należy m.in.:
- alergię,
- reakcje niepożądane na stosowane leku,
- łuszczycowe zapalenie skóry,
- atopowe zapalenie skóry,
- boreliozę,
- łagodną dermatozę u noworodków (tzw. rumień noworodkowy),
- stan zapalny rozwijający się w tkance podskórnej (tzw. rumień guzowaty).
O tym, czy nieregularny bądź okrągły rumień na nodze stanowi łagodną dermatozę, reakcję alergiczną czy objaw poważnej choroby, świadczą objawy towarzyszące zaczerwienieniu. Nie ryzykuj jednak samodzielnego ich rozpoznania – zawsze sięgaj po pomoc specjalisty, by uniknąć poważnych konsekwencji zdrowotnych.
Pryszcze - leczenie
Stosuje się różne metody w zależności od nasilenia i rodzaju trądziku. Terapia jest zwykle długotrwała. Przy łagodnym przebiegu wystarcza stosowanie miejscowych preparatów zawierających retinoidy, nadtlenek benzoilu, antybiotyki (erytromycyna i klindamycyna), kwas azelainowy. W średnio- lub bardzo nasilonym trądziku grudkowo-krostkowym stosuje się doustnie antybiotyki najczęściej z grupy tetracyklin. W cięższych postaciach trądziku, przy przewlekłym przebiegu choroby oraz oporności na inne formy leczenia stosuje się pochodne witaminy A, która działa na łojotok, nadmierne rogowacenie ujść przewodów łojowych oraz odczyn zapalny. Uwaga! W związku z działaniem uszkadzającym płód konieczne jest bezwzględne unikanie ciąży przez cały czas trwania leczenia witaminą A oraz po jego zakończeniu.
Odradza się celowe opalanie cery z wypryskami, w związku z tym, że pod wpływem promieni ultrafioletowych dochodzi do nasilenia istniejących zaburzeń złuszczania naskórka, w efekcie czego następuje pogorszenie stanu skóry skłonnej do trądziku w okresie jesiennym.