U nas zapłacisz kartą
Radzenie sobie z bolesnym pryszczem na nodze - Przyczyny, leczenie i porady pielęgnacyjne
Pryszcze - leczenie
Stosuje się różne metody w zależności od nasilenia i rodzaju trądziku. Terapia jest zwykle długotrwała. Przy łagodnym przebiegu wystarcza stosowanie miejscowych preparatów zawierających retinoidy, nadtlenek benzoilu, antybiotyki (erytromycyna i klindamycyna), kwas azelainowy. W średnio- lub bardzo nasilonym trądziku grudkowo-krostkowym stosuje się doustnie antybiotyki najczęściej z grupy tetracyklin. W cięższych postaciach trądziku, przy przewlekłym przebiegu choroby oraz oporności na inne formy leczenia stosuje się pochodne witaminy A, która działa na łojotok, nadmierne rogowacenie ujść przewodów łojowych oraz odczyn zapalny. Uwaga! W związku z działaniem uszkadzającym płód konieczne jest bezwzględne unikanie ciąży przez cały czas trwania leczenia witaminą A oraz po jego zakończeniu.
Odradza się celowe opalanie cery z wypryskami, w związku z tym, że pod wpływem promieni ultrafioletowych dochodzi do nasilenia istniejących zaburzeń złuszczania naskórka, w efekcie czego następuje pogorszenie stanu skóry skłonnej do trądziku w okresie jesiennym.
Wędrujący rumień na nodze – objaw boreliozy
Szczególnym przypadkiem rumienia, który może pojawić się na nodze, jest tzw. rumień wędrujący. Może wystąpić na różnych partiach ciała, w tym także na kończynach dolnych. Jest objawem powiązanym z boreliozą – chorobą zakaźną, przenoszoną przez krętki Borrelia burgdorferi.
Charakterystyczny rumień pojawia się na skórze u 30–60% zakażonych w ciągu 30 dni od ukąszenia przez kleszcza, będącego nosicielem choroby. Wyglądem rumień przypomina tarczę strzelniczą, która z każdym dniem zwiększa swoją średnicę. Objawami towarzyszącymi powiększającemu się rumieniowi na nodze mogą być: gorączka, ból głowy i bóle mięśniowo-stawowe.
Rumień na nodze znika samoistnie po upływie około czterech tygodni. Nie oznacza to jednak, że choroba została pokonana dzięki wysokiej odporności organizmu. Zanik zaczerwieniania oznacza przejście choroby w kolejne stadium.
Pryszcz - skąd się bierze, jak się go pozbyć
Powstawanie pryszczy na skórze związane jest z trądzikiem, chorobą skóry obfitującej w gruczoły łojowe. Trądzik to dolegliwość powszechna, często występująca w okresie dojrzewania tak u kobiet, jak i mężczyzn. U mężczyzn ma on przebieg ostrzejszy. Trądzik występuje najczęściej w okolicach obfitujących w gruczoły łojowe, to znaczy w strefie T na twarzy i w rynnach potowych na klatce piersiowej i plecach.
Trądzik rozpoczyna się powiększeniem gruczołów łojowych i nasilonym wydzielaniem łoju. Następuje nadmierne i zmienione rogowacenie ujścia mieszka włosowego, do którego wnika przewód gruczołu łojowego. W ten sposób powstaje czop rogowy, który wypełnia mieszek włosowy i wypycha go ku górze. Dochodzi do zablokowania wydzielania łoju i powstaje woreczek wypełniony tłuszczami i keratyną czyli zaskórnik (comedo). Wraz z powstawaniem zaskórników gwałtownie rozmnażają się bakterie, które normalnie występują w skórze i na jej powierzchni jako nieszkodliwe drobnoustroje. Dopiero łój je uzjadliwia, jest dla nich doskonałą pożywką i stwarza warunki do namnażania.
Co to jest czyrak?
Czyrak pojawia się najczęściej pojedynczo. Jego przebieg jest łagodny i łatwy do wyleczenia. Wystarczą specjalne maści i zachowanie higieny, by nie przenieść zakażenia na inne partie skóry. Czasem choroba ma jednak poważniejszy przebieg i konsekwencje. W przypadku czyraka mnogiego konieczna jest antybiotykoterapia. Nieleczony lub źle leczony, może być przyczyną komplikacji i chorób skóry.
Dermatolodzy absolutnie odradzają leczenie czyraka domowymi sposobami lub farmaceutykami na własną rękę. Szczególnie niebezpieczne jest zakażenie na twarzy. W przypadku braku właściwej higieny możliwe jest przeniesienie zakażenia na inne partie skóry i do krwioobiegu, przez zadrapanie naskórka. Dostanie się bakterii w głąb czaszki, grozi zapaleniem zatoki jamistej, zapaleniem opon mózgowych, a nawet sepsą, a to stan zagrożenia życia. Pierwszymi objawami takiego stanu są drgawki, bóle powiek, zaburzenia widzenia i gorączka.
Jak leczyć modzele?
Celem leczenia jest zminimalizowanie ciśnienia lub tarcia, które jest przyczyną odcisku. Zazwyczaj wystarczy nosić odpowiednie wkładki ochronne, które oddzielają część stopy od wewnętrznej części buta.
Modzele można zmiękczyć i usunąć za pomocą kwasu salicylowego. Można także moczyć stopy w ciepłej wodzie, a następnie za pomocą pumeksu pocierać martwy naskórek.
Najlepszym rozwiązaniem jest jednak wizyta u certyfikowanego podologa - listę gabinetów godnych zaufania znajdziesz tutaj.
Jeśli masz cukrzycę, chorobę tętnic obwodowych, neuropatię obwodową lub inne choroby układu krążenia, należy udać się do lekarza.
Specjalista może użyć małego noża w celu wycięcia modzeli lub skieruje nas do podologa. Nigdy nie wolno wycinać modzeli samodzielnie. Jeśli w wyniku pojawienia się modzeli nastąpiła zmiana struktury kości, lekarz może podjąć decyzję o operacji.
Czytaj też:
- Odciski - kłopotliwa przypadłość. Domowe sposoby na odciski
- Pęcherze na stopach - zapobieganie i leczenie
- Pedobarografia - nowoczesne badanie schorzeń stóp
- Jak dobrać buty, by były wygodne i zdrowe dla stóp
