U nas zapłacisz kartą
Bólący pryszcz na sutku - przyczyny, leczenie i porady
Choroba Pageta brodawki sutkowej (rak sutka Pageta) - przyczyny, objawy i leczenie
Choroba Pageta brodawki sutkowej to inaczej rak sutka Pageta. Jest to rzadko występujący typ raka piersi, a dodatkowo często jest mylony z chorobami dermatologicznymi, co opóźnia postawienie wczesnej diagnozy i szybkie wyleczenie. Jakie są przyczyny i objawy raka sutka Pageta? Jak przebiega leczenie?
Spis treści
Do wczesnych objawów choroby należą wyciek, zaczerwienienie lub strup na brodawce
Choroba Pageta brodawki sutkowej (rak sutka Pageta) to rak wylotowych przewodów mlekowych. Jest to rzadka postać raka piersi - stanowi 0,5-5 proc. tych nowotworów. Choroba zwykle dotyka kobiet po menopauzie (bardzo rzadko mężczyzn), a diagnozę najczęściej słyszą panie w wieku 60-70 lat. Co ciekawe, większość przypadków zachorowań dotyczy kobiet, które nigdy nie były w ciąży.
Pryszcz w uchu — jak zapobiegać?
Istnieje kilka sposobów, które mogą do minimum zredukować ryzyko występowania pryszczy w uchu. Najpopularniejsze to regularne czyszczenie uszów letnią wodą oraz delikatne przecieranie małżowiny usznej w celu usunięcia zalegającej woskowiny. Podczas czyszczenia uszu ważne jest, by woskowina nie została wepchnięta głęboko do kanału słuchowego. Tutaj warto wiedzieć, że nie zaleca się stosowania patyczków kosmetycznych.
Eksperci zaznaczają, że wyciskanie pryszczy, nie jest dobrym rozwiązaniem na pozbycie się pryszczy i zaskórników. Często okazuje się, że zabieg ten przynosi więcej szkody niż pożytku. W sytuacji, gdy ropny płyn pojawi się w kanale słuchowym, może doprowadzić do problematycznego stanu zapalnego. Jeśli więc wycisnęliśmy już pryszcz w uchu, to należy jak najszybciej dokładnie wyczyścić ucho.
Fakty i mity na temat wyciskania pryszczy:
- Wyciskanie pryszczy to zły nawyk — wiele osób za każdym razem stara się wycisnąć znajdującą się wewnątrz krostki ropę. Nie warto tego robić, ponieważ nigdy nie jesteśmy w stanie usunąć całej zawartości. Pozostała ropa to idealne środowisko do namnażania się bakterii, które mogą być przyczyną powstawania nowych problemów ze skórą.
- Wyciskanie pryszczy może powodować blizny i nieestetyczne przebarwienia — to fakt. Po wyciśnięciu pryszcza na skórze często powstaje rana. Gdy wystawiona jest na działanie promieni słonecznych, to najprawdopodobniej dojdzie do przebarwienia.
- Nie wyciśnięte pryszcze, znikają same po kilku dniach — prawdą jest, że zwykłe pryszcze znikają same po kilku dniach. Znikną, ale trzeba pamiętać, że nie wolno ich dotykać i stosować trzeba odpowiednią pielęgnację. Nie można dopuścić do pojawienia się stanu zapalnego, co sprawi, że problem się jeszcze bardziej nasili.
- W usuwaniu pryszczy liczy się kompleksowa pielęgnacja skóry — codzienne rytuały pielęgnacyjne to skuteczny sposób na zminimalizowanie ryzyka powstawania pryszczy. Podstawą jest odpowiednie nawilżanie skóry. Warto stosować dobrej jakości kosmetyki, które zadbają o nawodnienie skóry.
Czym jest rak sutka u mężczyzny?
Męska, a właściwie chłopięca pierś zanim wejdzie w okres dojrzewania jest zbudowana niemal identycznie jak pierś dziewczęca. Na budowę piersi składa się niewielka ilość tkanki gruczołowej, którą tworzą przewody mlekowe, usytuowane zaraz za brodawką sutkową i otoczką. Dojrzewając chłopięcy organizm wydziela testosteron, czyli hormon, który zapobiega procesowi rozrastania się tkanki gruczołowej. U dziewczyn natomiast na tym etapie rozwoju ta tkanka powiększa się.
U dorosłego mężczyzny pierś budują kanaliki mleczne oraz niewielka ilość tzw. zrazików, wyglądających jak płaty, które są zlokalizowane w części zabrodawkowej piersi. Te zraziki nie muszą występować u wszystkich panów i to też jest jak najbardziej prawidłowe. Jeśli dochodzi do pojawienia się raka sutka u mężczyzny, to zwykle właśnie w tej sferze za brodawką. Nowotwór, w tym jego złośliwa odmiana, może zaatakować tkankę gruczołową, znajdującą się w męskiej piersi.
Guz pod sutkiem u mężczyzny wywodzi się z komórek gruczołu piersiowego. Guzek w sutku u mężczyzn, który może przeistoczyć się w raka złośliwego albo rozwija się miejscowo, albo daje przerzuty do węzłów chłonnych i/lub narządów, takich jak płuca, wątroba, kości i mózg.
Co wywołuje raka sutka u mężczyzn?
Co powoduje pojawienie się takich anomalii, jak choroby sutka u mężczyzn, a przede wszystkim raka sutka? Nie udało się, jak dotąd, ustalić ścisłych przyczyn tego schorzenia. Znane są natomiast czynniki, które zwiększają niebezpieczeństwo.
Pierwszym z nich jest wiek. Panom do 35. roku życia nowotwór sutka praktycznie nie zagraża. Jednak mężczyźni, którzy ukończyli 85 lat są już dużo bardziej narażeni na zachorowanie.
Drugim czynnikiem zwiększającym ryzyko zapadnięcia na nowotwór sutka u mężczyzn jest genetyka. Jeśli w rodzinie mężczyzny występował ten typ raka, niezależnie od płci osoby bliskiej, która była chora i dochodzi do mutacji genu BRCA2, rak sutka jest bardziej prawdopodobny. Może go też wywoływać choroba genetyczna, jaką jest zespół Klinefeltera.
Poza tym nowotwór piersi występuje częściej u panów, u których dochodzi do zaburzeń hormonalnych, którzy przeszli różne schorzenia jąder (np. przewlekłe zapalenie jąder, niezstąpienie jąder, amputację jąder), a także nowotwory (przede wszystkim obejmujące prostatę oraz jelito grube). Do raka piersi mogą również przyczynić się zmiany łagodne w sutku, urazy piersi, praca w wysokiej temperaturze (np. w hucie), późny wiek dojrzewania, stan kawalerski oraz pochodzenie żydowskie.
Leczenie raka sutka u mężczyzn
W dalszym etapie lekarz może sprawdzać zaawansowanie przerzutów odległych dzięki takim badaniom jak np.:
- RTG klatki piersiowej,
- tomografia komputerowa klatki piersiowej,
- USG jamy brzusznej,
- scyntygrafia kości,
- tomografia komputerowa mózgu,
- tzw. PET, czyli pozytonowa emisyjna tomografia.
Terapia raka sutka u mężczyzny obejmuje leczenie chirurgiczne, radioterapię, hormonoterapię, chemioterapię i terapię celowaną.
Operacja, polegająca zazwyczaj na amputacji piersi, jest stosowana w kuracji nowotworów sutka, niezależnie od stopnia zaawansowania. Radioterapię wykorzystuje się do leczenia wspomagającego, ale też wyłącznego, szczególnie przy nawrotach choroby. W ramach hormonoterapii pacjentom podaje się zwykle tamoksyfen, ale też m.in. ketokonazol, czy estrogeny. Chemioterapia i leczenie celowane są wykorzystywane stosunkowo najrzadziej.
Czytaj też:
