U nas zapłacisz kartą
Bólący pryszcz na sutku - przyczyny, leczenie i porady
Pryszcz w uchu — jak zapobiegać?
Istnieje kilka sposobów, które mogą do minimum zredukować ryzyko występowania pryszczy w uchu. Najpopularniejsze to regularne czyszczenie uszów letnią wodą oraz delikatne przecieranie małżowiny usznej w celu usunięcia zalegającej woskowiny. Podczas czyszczenia uszu ważne jest, by woskowina nie została wepchnięta głęboko do kanału słuchowego. Tutaj warto wiedzieć, że nie zaleca się stosowania patyczków kosmetycznych.
Eksperci zaznaczają, że wyciskanie pryszczy, nie jest dobrym rozwiązaniem na pozbycie się pryszczy i zaskórników. Często okazuje się, że zabieg ten przynosi więcej szkody niż pożytku. W sytuacji, gdy ropny płyn pojawi się w kanale słuchowym, może doprowadzić do problematycznego stanu zapalnego. Jeśli więc wycisnęliśmy już pryszcz w uchu, to należy jak najszybciej dokładnie wyczyścić ucho.
Fakty i mity na temat wyciskania pryszczy:
- Wyciskanie pryszczy to zły nawyk — wiele osób za każdym razem stara się wycisnąć znajdującą się wewnątrz krostki ropę. Nie warto tego robić, ponieważ nigdy nie jesteśmy w stanie usunąć całej zawartości. Pozostała ropa to idealne środowisko do namnażania się bakterii, które mogą być przyczyną powstawania nowych problemów ze skórą.
- Wyciskanie pryszczy może powodować blizny i nieestetyczne przebarwienia — to fakt. Po wyciśnięciu pryszcza na skórze często powstaje rana. Gdy wystawiona jest na działanie promieni słonecznych, to najprawdopodobniej dojdzie do przebarwienia.
- Nie wyciśnięte pryszcze, znikają same po kilku dniach — prawdą jest, że zwykłe pryszcze znikają same po kilku dniach. Znikną, ale trzeba pamiętać, że nie wolno ich dotykać i stosować trzeba odpowiednią pielęgnację. Nie można dopuścić do pojawienia się stanu zapalnego, co sprawi, że problem się jeszcze bardziej nasili.
- W usuwaniu pryszczy liczy się kompleksowa pielęgnacja skóry — codzienne rytuały pielęgnacyjne to skuteczny sposób na zminimalizowanie ryzyka powstawania pryszczy. Podstawą jest odpowiednie nawilżanie skóry. Warto stosować dobrej jakości kosmetyki, które zadbają o nawodnienie skóry.
Objawy raka sutka u mężczyzn
W jaki sposób rozpoznać, że to rak sutka u mężczyzn? Objawy tej groźnej choroby mogą być różne u każdej osoby. Można jednak wymienić kilka cech wspólnych tego schorzenia, które obserwują u siebie panowie. Wiodącym symptomem jest wyczuwalne zgrubienie na piersiach u mężczyzny.
Guzek najczęściej pojawia się za brodawką sutka (w 85-90 proc. przypadków), rzadziej – w górno-bocznej części piersi. Guzek zazwyczaj jest bezbolesny. Inne objawy raka sutka u mężczyzn to wyciek z brodawki (zarówno w kolorze krwistym, jak i bezbarwnym), wklęsłość brodawki (przypominająca odwrócony smoczek), owrzodzenie brodawki i/lub skóry piersi, uczucie swędzenia piersi oraz bolesność w jej obrębie, pojawiająca się bez wyraźnej przyczyny.
Mężczyzna może też zauważyć nieznaczne powiększenie się całej piersi oraz pogrubienie skóry wokół brodawki.
Dalszy etap nowotworu piersi u panów może wywoływać kolejne oznaki, takie jak powiększenie węzłów chłonnych przy piersiach, pod pachami, zlokalizowane po stronie sutka zajętego rakiem. Następnie – rozszerzenie się obszaru węzłów szyjno-nadobojczykowych. Jeśli nowotwór przerzucił się do organów wewnętrznych, może dawać symptomy charakterystyczne dla tych konkretnych typów raka, np. raka płuc, wątroby, kości i mózgu.
Choroba Pageta brodawki sutkowej (rak sutka Pageta) - przyczyny, objawy i leczenie
Choroba Pageta brodawki sutkowej to inaczej rak sutka Pageta. Jest to rzadko występujący typ raka piersi, a dodatkowo często jest mylony z chorobami dermatologicznymi, co opóźnia postawienie wczesnej diagnozy i szybkie wyleczenie. Jakie są przyczyny i objawy raka sutka Pageta? Jak przebiega leczenie?
Spis treści
Do wczesnych objawów choroby należą wyciek, zaczerwienienie lub strup na brodawce
Choroba Pageta brodawki sutkowej (rak sutka Pageta) to rak wylotowych przewodów mlekowych. Jest to rzadka postać raka piersi - stanowi 0,5-5 proc. tych nowotworów. Choroba zwykle dotyka kobiet po menopauzie (bardzo rzadko mężczyzn), a diagnozę najczęściej słyszą panie w wieku 60-70 lat. Co ciekawe, większość przypadków zachorowań dotyczy kobiet, które nigdy nie były w ciąży.