U nas zapłacisz kartą
Objawy alergii - Jak je rozpoznać i leczyć?
Alergia - mechanizm powstawania alergii
Gdy alergen, np. roślinny pyłek, po raz pierwszy dostanie się do organizmu kogoś, kto ma predyspozycje do alergii, w układzie odpornościowym powstaną przeciwciała IgE. Pokonają one wroga, czyli pyłek, i niewielka ich ilość pozostanie we krwi na stałe. To na wypadek, gdyby intruz znowu dostał się do organizmu.
Będą żyły przyczepione do powierzchni tzw. komórek kwasochłonnych (znajdują się w surowicy krwi) oraz komórek tucznych, czyli mastocytów (obecnych w tkance łącznej skóry i błon śluzowych). Komórki te zawierają duże ilości różnych substancji zwanych mediatorami, które są odpowiedzialne za pojawienie się objawów uczulenia.
Najważniejszym mediatorem wywołującym reakcję alergiczną jest histamina. Przy pierwszym zetknięciu się z alergenem zwykle nie odczuwamy żadnych dolegliwości: kataru, wysypki, łzawienia ani duszności. Kiedy jednak po raz drugi większa ilość alergenu dostanie się do organizmu, zacznie się reakcja uczuleniowa. Alergeny połączą się z przeciwciałami IgE i zaczną toczyć walkę na powierzchni komórek tucznych i kwasochłonnych.
W czasie tej walki błona komórek zostaje naruszona i z ich środka wydostają się substancje o właściwościach prozapalnych (histamina, leukotrieny). Reakcja alergiczna wywołuje więc stan zapalny w organizmie, dlatego o alergii mówi się jako o chorobie zapalnej.
Reakcji towarzyszą różne dolegliwości, np. wodnisty katar, kichanie, łzawienie, kaszel, kłopoty z oddychaniem, obrzęk, wysypka czy rumień. Przy każdym kolejnym zetknięciu z większą ilością alergenu objawy będą podobne. Mogą być tylko mniej lub bardziej nasilone.
Alergia wziewna: objawy
Objawy alergii wziewnej mogą być dość zróżnicowane, co sprawia, że alergia wziewna bywa często mylona z przeziębieniem lub infekcją wymagającą leczenia antybiotykami. Do najczęstszych objawów alergii wziewnej należą:
- częste, długo trwające i trudne do leczenia infekcje górnych dróg oddechowych,
- nawracający wodnisty katar,
- swędzący nos, drapanie w gardle,
- napadowe kichanie,
- suchy, męczący kaszel, prowadzący nawet do wymiotów,
- brak gorączki przy infekcjach,
- duszności,
- nerwowy sen, spanie z otwartą buzią, chrapanie,
- powtarzające się zapalenie spojówek, łzawienia, swędzenie oczu,
- rzadziej biegunki i wymioty.
Alergia wziewna - praktyczne rady
- W okresie pylenia zrezygnuj ze spacerów po lesie czy łące. Pracując w ogrodzie, noś maseczkę na nos i usta.
- Wróciwszy do domu, zmień ubranie (niech je wytrzepie ktoś z domowników), opłucz twarz, wyczyść nos.
- W ciągu dnia przebywaj w pomieszczeniach zamkniętych – zwłaszcza przy słonecznej, wietrznej pogodzie. Podczas upałów można uchylić okno, ale wtedy osłoń je firanką i spryskaj ją wodą.
- Mieszkanie wietrz wieczorem i zawsze po deszczu, bo wtedy jest mniej pyłków.
- Podczas jazdy autem zamknij okna i wlot powietrza.
- Unikaj dymu papierosowego, spalin, mocnych perfum – nasilają objawy alergii.
Rozwijamy nasz serwis dzięki wyświetlaniu reklam.
Blokując reklamy, nie pozwalasz nam tworzyć wartościowych treści.
Wyłącz AdBlock i odśwież stronę.
Wiek nie ma nic do rzeczy
Do niedawna lekarze byli przekonani, że alergia na pyłki rozwija się u dzieci dopiero od 7. roku życia (tych, u których wcześniej wystąpiła alergia pokarmowa), po czym w okresie młodzieńczym stopniowo ustępuje, by całkowicie zaniknąć w życiu dorosłym. Najnowsze badania wykazują jednak, że symptomy pyłkowicy mogą pojawić się już u 3-latków, jak i dopiero u 50-latków. Przebieg alergii może też zmieniać się z wiekiem – objawy mogą ulegać wyciszeniu lub nasileniu, mogą również dołączać się nowe alergeny.
Alergia - leczenie
Gdy okaże się, że dziecko jest alergikiem, wraz z lekarzem ustalamy plan działania. Na pewno specjalista powie, że dziecko musi unikać alergenu, który je uczula.
Czasem wystarczy np. wystrzegać się kontaktu z kotem lub wyeliminować z diety mleko czy jaja, w przypadku uczuleń np. na pyłki traw - unikać spacerów po łąkach, parkach, w ciągu dnia zamykać okna w mieszkaniu, a wakacje planować tam, gdzie nie pylą właśnie uczulające trawy. Ale gdy czynnik uczulający jest niemal wszędzie (np. roztocze kurzu domowego), pojawia się problem.
Wtedy niezbędne są leki, zwykle przeciwhistaminowe i przeciwzapalne. Czy dziecko będzie musiało je przyjmować, zależy m.in. od tego, jak silna jest alergia i co ją wywołuje. Jeśli jest uczulone na jeden rodzaj pyłków - leki będzie zażywać tylko przez kilka tygodni w roku. Ale np. przy silnej alergii na roztocze, lekarstwa trzeba brać ciągle.
Jeśli leki nie poradzą sobie z alergią, trzeba pomyśleć o kuracji odczulającej. Nie prowadzi się jej w przypadku wykrycia alergii pokarmowej i na leki. Wtedy wystarczy bowiem unikać substancji uczulających. Odczulanie zaleca się natomiast, gdy przyczyną alergii są pyłki roślin, roztocze kurzu domowego, sierść zwierząt, pleśnie, grzyby lub jad owadów.
Terapia polega na przyjęciu serii podskórnych zastrzyków zawierających dany alergen. Początkowo co 7-14 dni podaje się coraz większą jego dawkę. W ten sposób organizm stopniowo przyzwyczaja się i uczy tolerować substancję, którą dotychczas zwalczał. Po 2-4 miesiącach, gdy alergen osiągnie odpowiednio duże stężenie, podaje się już tylko dawki podtrzymujące, zwykle raz w miesiącu. Cała kuracja może trwać nawet do 5 lat.
Później czasem trzeba przyjmować jeszcze tzw. dawki przypominające. Dla małych dzieci, które bardzo boją się zastrzyków niektóre szczepionki odczulające dostępne są także w formie np. doustnych kropli podawanych pod język. Szczepionki kupuje się tylko na receptę. Odczulać można zarówno dzieci (powyżej 5 lat), jak i dorosłych (najlepiej do 55 lat).
