U nas zapłacisz kartą
Objawy alergii na pierze
Alergia wziewna: przyczyny, objawy i sposoby leczenia
Alergia wziewna powoduje alergiczny nieżyt nosa, zapalenie spojówek i kaszel. Jednak to nie są jedyne jej objawy. Alergię wziewną diagnozuje się na podstawie prostych testów skórnych. Postawienie prawidłowej diagnozy pozwoli uchronić się przed konsekwencjami, jakimi może być astma.
Spis treści
- Alergia wziewna: przyczyny
- Alergia wziewna: rodzaje alergenów
- Alergia wziewna: objawy
- Alergia wziewna a alergia krzyżowa
- Alergia wziewna: jak łagodzić objawy?
- Alergia wziewna: leki
- Alergia wziewna - praktyczne rady
Alergia wziewna wymaga leczenia, bowiem bez niego może doprowadzić do pojawienia się astmy. Najczęściej występuje alergia na pyłki roślin, roztocza kurzu domowego oraz sierść zwierząt. Statystyki dowodzą, że co 15–20 lat liczba alergików podwaja się. Skażenie powietrza związkami siarki i azotu osłabia system immunologiczny, a ponadto drażni błonę śluzową dróg oddechowych, ułatwiając przenikanie alergenów do błony śluzowej nosa, spojówek czy oskrzeli.
Alergia wziewna: jak łagodzić objawy?
Gdy badania potwierdzą alergię, można dobrać leki, które złagodzą lub całkowicie stłumią objawy choroby. Dobre wyniki przynosi też odczulanie, ale w przypadku alergii na pyłki taką terapię przeprowadza się przed okresem kwitnienia roślin.
W leczeniu alergii wziewnej wykorzystuje się:
- leki antyhistaminowe – zawierają m.in. cetyryzynę lub loratadynę (blokują wytwarzanie histaminy odpowiedzialnej za reakcję alergiczną). Największą skuteczność wykazują wtedy, gdy zaczyna się je stosować co najmniej na kilka dni przed pyleniem uczulającej rośliny.
- kromony – działając na błonę śluzową, zapobiegają reakcji alergicznej: obrzękowi, skurczowi oskrzeli czy kichaniu. Stosowane są w postaci aerozoli, istnieją też krople do oczu, a nawet preparaty doustne dla chorych z alergią pokarmową.
- kortykosteroidy - to hormony kory nadnerczy silnie działające na układ odpornościowy i skutecznie usuwające objawy, ale mające wiele skutków ubocznych. Dlatego stosuje się je, gdy nie pomagają inne, bezpieczniejsze preparaty.
Alergia (uczulenie) na sierść - przyczyny
Mówiąc o alergii na sierść zwierząt tak naprawdę używamy skrótu myślowego. Alergenem jest bowiem nie tyle sierść kota czy psa, ale białka, znajdujące się w naskórku, pocie, łoju, moczu i ślinie czworonogów.
Złuszczony naskórek czy resztki wydzielin pupila są obecne w naszym domu nawet wtedy, jeśli bardzo dbamy zarówno o higienę zwierzaka, jak i czystość mieszkania. Unoszą się w powietrzu, osiadają na meblach i dywanach, gdzie wiążą się z cząsteczkami kurzu, dlatego osoba z uczuleniem na sierść nie ma szans odizolować się całkowicie od alergenów.
Alergia na sierść wywołana jest reakcją systemu odpornościowego, który pod wpływem alergenu zwiększa produkcję śluzu w organizmie, który utrudnia oddychanie, powoduje skurcze mięśni oskrzelowych czy reakcje typu zapalnego, jak pokrzywka.
Alergia (uczulenie) na sierść - leczenie
Najskuteczniejszym sposobem na pozbycie się alergii jest unikanie kontaktu z alergenem. O ile w przypadku alergenów pokarmowych można czasem kompletnie wykluczyć je z diety, o tyle alergeny wziewne, jakimi są białka z sierści zwierzęcia, trudno wyeliminować ze swojego życia (znajdują się wszędzie wokół nas, nie tylko w domu, ale i na ulicy).
Dlatego konieczne jest leczenia alergii poprzez podawanie leków przeciwhistaminowych, rozszerzających oskrzela w przypadku osób cierpiących na duszności lub stosowania miejscowych leków – np. maści na pokrzywkę.
Leki przeciwhistaminowe to preparaty blokujące receptor histaminowy wywołujący reakcje alergiczne. Wśród nich znajdują się leki na bazie cetyryzyny, loratadyny i desloratadyny. Dzięki nim uciążliwe objawy, jak katar, kaszel czy łzawienie oczu mijają.
Trzeba jednak mieć świadomość, że leki te łagodzą objawy alergii, nie likwidując jednak jej przyczyny.
Leki przeciwhistaminowe II i III generacji nie powodują skutków ubocznych, takich jak kardiodepresyjność czy objawy ze strony układu nerwowego. Może jednak powodować senność lub nadmierne pobudzenie (np. u małych dzieci).
Osoby, które miały kiedyś wstrząs anafilaktyczny spowodowany alergią, powinny nosić przy sobie peny z dawką adrenaliny.
Sposobem walki z alergią jest też odczulanie – to tzw. immunoterapia swoista, polegająca na regularnym podawaniu podskórnie (w formie zastrzyków) coraz to większych dawek alergenu, które organizm uczy się tolerować.
Dzięki temu przestaje negatywnie reagować na kontakt z groźnymi dla niego substancjami. Odczulanie najlepsze efekty przynosi u małych dzieci (nie powinno się go jednak stosować u maluchów poniżej 5. roku życia).
CZYTAJ TEŻ: Odczulanie - najskuteczniejszy sposób leczenia ALERGIILeczenie rozpoczyna się, gdy osoba uczulona nie ma żadnych objawów alergicznych i przeprowadza w dwóch etapach: najpierw zastrzyk podawany jest co tydzień (ten etap trwa kilka miesięcy), a potem co 4-5 tygodni przez kilka kolejnych miesięcy.
