U nas zapłacisz kartą
Co to jest korund - Definicja, Właściwości i Zastosowania
Korund – co to jest i dlaczego tak dobrze sprawdza się jako ścierniwo do piaskowania?
Poprzez proces piaskowania, można przygotować odpowiednią fakturę powierzchni nawet najtwardszego metalu. Do tego celu potrzeba jednak wytrzymałego produktu ścierającego. Zwykle standardowe maszyny obsługiwane są z wykorzystaniem zwykłego piasku kwarcowego. Przy bardziej wymagających powierzchniach, można zastosować korund. To materiał o dużej wytrzymałości, który świetnie sprawdzi się do obróbki twardych elementów…
Czym jest korund?
Korund kosmetyczny to zmikronizowany tlenek glinu lub mówiąc inaczej tlenek aluminium. Zmikronizowany, czyli rozdrobniony do wielkości drobnego pyłu o średnicy około 100 mikrometrów. Korund jest związkiem trwałym, nie wchodzi w reakcje z kosmetykami, jest obojętny i bezpieczny dla naszej skóry. Musimy oczywiście wiedzieć jak go stosować.
Korund jest dużo ostrzejszy niż peelingi z drogeryjnej półki. Nie stosujemy go z samą wodą, bo może powodować podrażnienia. Musimy połączyć korund z kosmetykami, które zapewnią odpowiedni poślizg i sprawią, że peeling będzie łagodniejszy dla naszej skóry.
1. Korund łączymy z:
- żelem hialuronowym
- żelem do mycia twarzy
- mleczkiem kosmetycznym
- ulubionym olejem naturalnym
Rubin
Czerwono zabarwiona, przezroczysta odmiana korundu. Swój intensywny kolor zawdzięcza śladowym ilościom chromu znajdującego się w sieci krystalicznej tlenku glinu, czyli właściwego minerału korundu. Odcień brązowy związany jest natomiast z obecnością żelaza. Dla rubinów charakterystyczne są wrostki (inkluzje) innych minerałów, zwłaszcza rutylu. Są one odpowiedzialne za niektóre efekty optyczne, w tym asteryzm.
Rubiny krystalizują często w postaci sześciobocznych słupów. Nie wykazują łupliwości, a przełam jest nierówny. Połyskują szkliście. Niekiedy zawierają igiełkowe wrostki minerału rutylu.
Rubin (odmiana korundu) razem z zoisytem. Okaz z Tanzanii, era neoproterozoiczna. Fot. James St. John, licencja Creative Commons.
Najbardziej cenione rubiny pochodzą z Myanmaru. Wydobywano je tam co najmniej od XVI wieku. Stamtąd znane są też największe okazy, ważące ponad tysiąc karatów. Bogatsze złoża znajdują się w sąsiedniej Tajlandii, ale ich czerwień jest mniej intensywna: wykazują one brązowe i brunatne odcienie. Rubiny znajdowane są również w Pakistanie, a także w Tanzanii (mają tam one charakterystyczny pokrój krótkosłupowy i tkwią w jaskrawozielonym tle skalnym). Inne stanowiska znane są z terytorium Afganistanu, Angoli, Australii, Brazylii, Chinach, Indii, Kenii, Rosji, Stanów Zjednoczonych (Karolina Północna i Południowa, Montana) oraz Zambii.
Rubiny pojawiają się w skałach przeobrażonych (np. w Kenii), magmowych głębinowych, a także magmowych wulkanicznych (na przykład w Tajlandii). Ich zawartość w nich jest jednak na tyle niewielka, że preferowane jest pozyskiwanie okazów ze złóż wtórnych, osadowych, czyli na przykład z osadów rzek zawierających okruchy niszczonych skał macierzystych rubinów. Ze względu na swoją twardość korund może bowiem przetrwać działanie intensywnych procesów wietrzenia oraz erozji. Rubiny na wtórnym złożu znane są przede wszystkim z Myanmaru, Sri Lanki oraz Tajlandii. Żwiry rzeczne są płukane, zagęszczane, a następnie ręcznie sortowane. W złożach z Myanmaru znajdowane są także liczne inne kamienie szlachetne, w tym beryle, chryzoberyle, cyrkony, granaty, szafiry i turmaliny. W sprzedaży znajdują się także ozdobne kawałki zielonkawej skały pochodzącej z Tanzanii, nazywanej anyolitem lub skałą zoisytową, w której tkwią duże rubiny, niemające jednak wartości jubilerskiej.