U nas zapłacisz kartą
Czarna maść na raka - Mit czy Medycyna? Odkrywamy Prawdę
Rak podstawnokomórkowy (carcinoma basocellulare)
Rak podstawnokomórkowy (carcinoma basocellulare) jest jednym z najczęstszych nowotworów skóry. To rak o miejscowej złośliwości, tzn. cechuje go powolny przebieg – rozrasta się miejscowo, naciekając podłoże i może wywołać zniszczenie tkanek otoczenia. Rak podstawnokomórkowy niezwykle rzadko powoduje przerzuty (jeden przerzut na 4000 raków). Częściej występuje u osób w starszym wieku. Objawem raka podstawnokomórkowego jest perełkowaty guzek o błyszczącej i gładkiej powierzchni. Guzek taki może się rozrastać odśrodkowo, tworząc większą zmianę. Raki podstawnokomórkowe zwykle są umiejscowione na twarzy – głównie na czole, w okolicach oczodołów i nosa, na plecach, rzadziej na kończynach górnych i dolnych. Wyróżnia się kilka odmian raków podstawnokomórkowych.
Fot. Rak podstawnokomórkowy (owrzodzenie w okolicy ciemieniowej skóry owłosionej głowy)
Maść na rany ropne
Na rany ropne, trudno gojące się, poza maścią z antybiotykiem, należy nakładać środki, które przyspieszają proces ich oczyszczania. W ten sposób działa wyciąg z kłącza pięciornika, a także maść ichtiolowa, która dodatkowo lekko ściąga skórę. Ułatwia to odciąganie ropy. Preparat ma działanie przeciwzapalne. Tego typu środki stosuje się także na owrzodzenia i czyraki. Maść można nakładać 2-3 razy dziennie. Warto wiedzieć, że może ona wywołać podrażnienie skóry, które samoistnie zniknie po pewnym czasie. Na rany ropne skuteczne są też preparaty zawierające takie substancje, jak tlenek cynku, tetraboran sodu oraz sulfobituminian amonu.
Maść na gojenie ran bez recepty powinna zawierać składniki odżywiające naskórek od zewnątrz i nawilżające go. Są to bezpieczne środki przeznaczone do stosowania także u dzieci. Mają w swoim składzie witaminy (najczęściej grupy A lub E), dekspantenol oraz alantoinę.
Jakie efekty zapewnia stosowanie maści na łuszczycę?
Stosowanie maści na łuszczycę może przynieść szereg korzyści we wsparciu leczenia tej choroby. Efekty jednak mogą różnić się w zależności od rodzaju maści, składników aktywnych i indywidualnych predyspozycji. Do najczęstszych efektów stosowania maści na łuszczycę należą:
Złagodzenie objawów łuszczycy: Jednym z głównych celów stosowania maści na łuszczycę jest złagodzenie objawów tej choroby, takich jak zaczerwienienie, łuszczenie się skóry, swędzenie i ból.
Redukcja stanu zapalnego: Maści przeciwzapalne, takie jak te zawierające kortykosteroidy, mogą pomóc w zmniejszeniu stanu zapalnego skóry, co przyczynia się do zmniejszenia obrzęków i zaczerwienień.
Spowolnienie wzrostu komórek skóry: Niektóre maści na łuszczycę, zawierające np. witaminę D, mogą pomóc w kontrolowaniu nadmiernego wzrostu komórek skóry odpowiedzialnych za powstawanie łuszczycy.
Łagodzenie swędzenia: Maści na łuszczycę pomagają w złagodzeniu uciążliwego swędzenia skóry, które często towarzyszy łuszczycy.
Zmniejszenie ryzyka infekcji: Popękana, sucha i zaczerwieniona skóra łuszczycowa jest bardziej podatna na infekcje. Leczenie maściami może pomóc w zmniejszeniu ryzyka ich wystąpienia.
Efekty stosowania maści na łuszczycę mogą być krótkotrwałe, a choroba może nawracać. Dlatego ważne jest monitorowanie stanu skóry przez dermatologa. Niektóre maści mogą również wywoływać skutki uboczne, dlatego istotne jest przestrzeganie zaleceń lekarza i regularne badania kontrolne.
Raki skóry - objawy
Rozpoznanie raka kolczystokomórkowego można ustalić na podstawie obecności rozwijającego się powoli pojedynczego guza lub owrzodzenia o nacieczonej podstawie i wyniosłych brzegach. Może też być wykwitem przypominającym bliznę. Owrzodzenie i krwawienie zmiany to objawy późne, które występują w zmianach nowotworowych o znacznym zaawansowaniu. Objawem świadczącym o zaawansowaniu choroby mogą być również stwierdzone przerzuty w węzłach chłonnych regionalnych (w okolicy pachowej – przy zmianach na kończynach górnych, w okolicy pachwinowej – przy zmianach na kończynach dolnych, w węzłach chłonnych szyjnych – przy zmianach w obrębie głowy i szyi).
W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy się zgłosić do lekarza rodzinnego, dermatologa w miejscu zamieszkania lub do Regionalnego Centrum Onkologicznego w mieście wojewódzkim.
Czy raki skóry występują często?
Przyjmuje się, że raki skóry stanowią 8–10% wszystkich nowotworów złośliwych, z czego 70–80% to raki podstawnokomórkowe, a ok. 20% raki kolczystokomórkowe. Nowotwory te są częstsze w krajach słonecznych, np. w Australii czy południowych regionach Stanów Zjednoczonych. Wielu autorów podkreśla stały wzrost liczby zachorowań na raki skóry (raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego) w krajach europejskich.
Raki skóry powstają pod wpływem czynników fizycznych, chemicznych, mechanicznych i biologicznych. Z czynników osobniczych należy wymienić: fototyp skóry (bardziej narażone są osoby z I lub II fototypem, tzn. osoby o włosach blond lub rudych, licznych piegach i niebieskich oczach), typ barwnika, wiek (w starszym wieku częściej występują nowotwory skóry łagodne i złośliwe), stan immunologiczny (u osób poddawanych immunosupresji częściej obserwowano raki skóry).
Wyróżnia się dwa rodzaje barwnika: eumelaninę – barwnik brązowoczarny, zmniejszający wrażliwość skóry na ekspozycję słoneczną (występuje u osób o ciemnej karnacji, ciemnych włosach i oczach), oraz feomelaninę – barwnik żółtoczerwonobrązowy, o działaniu prokancerogennym (sprzyjającym rozwojowi nowotworów), tzn. pod wpływem UV powstają wolne rodniki odpowiedzialne za uszkodzenia genetyczne komórek (charakterystyczny dla osób rudych, z blond włosami i jasną skórą). Zwiększona ilość feomelaniny i mała ilość eumelaniny predysponują do rozwoju nowotworów skóry.
- UVA – o długości fali 320–400 nm
- UVB – o długości fali 280–320 nm
- UVC – o długości fali 200–280 nm.
Najbardziej mutagenna frakcja UVB jest pochłaniana przez DNA keratynocytów, powodując zaburzenia regulacji genów tkankowych, liczne mutacje i w konsekwencji transformację nowotworową komórek. Badania wskazują, że frakcja UVA ma również udział w fotokancerogenezie, prawdopodobnie jednak odgrywa znacznie mniejszą rolę niż UVB. Korzystanie z urządzeń emitujących UVA, ze sztucznych źródeł promieniowania ultrafioletowego (np. solaria) powoduje sytuację, w której UVA działa synergistycznie z UVB i nasila jego szkodliwe działanie na skórę.
