U nas zapłacisz kartą
Czy Czekolada Powoduje Powstawanie Pryszczy? Mit czy Fakty?
Wykonaj pierwszy krok
Jeśli chcesz odstawić xanax, potrzebujesz na początek szczerej rozmowy z psychiatrą. Tylko specjalista, który będzie znał pełną prawdę o tym, ile tabletek dziennie i od jak dawna przyjmujesz, może opracować bezpieczny sposób stopniowej redukcji dawek aż do całkowitego odstawienia. Zwykle lekarzy przyjmują jedną z dwóch strategii odstawienia leku: 1) redukcja dawki obejmująca 25% co 7–14 dni, 2) redukcja dawki na podstawie występowania objawów abstynencyjnych. W tym drugim przypadku redukujemy dawkę o 25% i jeśli nie występują objawy pogorszenia, redukujemy ją ponownie po 7–14 dniach. Jeżeli pojawiają się objawy odstawienne, lekarz zaleca powrót do poprzedniej dawki i po pewnym czasie próbuje po raz kolejny zmniejszyć dawkę.
Benzodiazepiny, w tym xanax, można bezpiecznie odstawić i uwolnić się od konieczności ich zażywania. Ale fizyczne oczyszczenie organizmu z substancji to konieczny, ale dopiero pierwszy krok w drodze do wolności. Prócz uzależnienia fizycznego xanax silnie uzależnia psychicznie. Emocjonalnej potrzeby sięgania po tabletki nie zniweluje ani detoks, ani „silna wola”. Jedyną drogą do wolności jest terapia uzależnień. Bez wykonania pracy terapeutycznej ryzyko powrotu do nałogu nawet po najlepiej przeprowadzonym detoksie i całkowitym odstawieniu xanaxu jest ogromne. To nie jest ryzyko, które warto podejmować.
Jeśli jesteś uzależniony od xanaxu i chcesz odzyskać wolność, skontaktuj się z nami: 531 432 011. Nasi terapeuci pomogli już setkom osób w takiej sytuacji jak Twoja. Tu nie ma czasu do stracenia – dobre, trzeźwe życie to najpilniejsza sprawa, jaką masz teraz do załatwienia. Zadzwoń do nas. Zrobimy wszystko, by Ci pomóc.
Niedostateczne regulacje prawne
Niestety, efekt zażycia już jednej tabletki może być tak spektakularny, że u wielu pacjentów pojawia się pokusa sięgnięcia po dodatkowe dawki, które w piorunującym tempie rosną – bo mechanizm uzależniający xanaxu jest wyjątkowo silny. Prawda jest taka, że cały proceder może odbywać się bez jakiejkolwiek kontroli systemowej. Co prawda xanax jest lekiem na receptę, ale tę zdobyć nietrudno. W Polsce może ją wystawić każdy lekarz, również internista, a nawet… weterynarz.
Lekarz nie zawsze zna dokładną historię leczenia pacjenta, bywa, że wierzy mu na słowo i wypisuje leki celem kontynuacji leczenia wprowadzonego przez innego specjalistę. Osoba już uzależniona takich lekarzy może odwiedzić nawet kilka razy dziennie. W ten sposób potrafi zgromadzić zapasy xanaxu niemal dla pułku wojska. System informatyczny nie informuje lekarza, jakie recepty w ostatnim czasie otrzymał pacjent na przykład od innego specjalisty. Zero kontroli – jedynie słowa pacjenta, który, jeśli już jest silnie uzależniony, prawdy na temat przyjmowanych dawek raczej nie wyjawi. A bywa ona wstrząsająca. Rekordziści potrafią przyjmować już nawet nie kilka, a kilkadziesiąt tabletek dziennie.
Xanax – skutki uboczne
Na to pytanie odpowiedź jest w zasadzie krótka – uzależnienie. To właśnie najgorszy z możliwych skutków ubocznych zażywania xanaxu. Ten lek uzależnia fizycznie w piorunująco szybkim czasie, w niektórych przypadkach można się uzależnić po przyjęciu kilku-kilkunastu dawek leku. Stosowanie alprazolamu może prowadzić do rozwinięcia się tolerancji na lek, co oznacza, że do uzyskania tego samego efektu konieczna jest stale coraz większa dawka.
Długoterminowe skutki uboczne xanaxu mogą obejmować:
- Napady padaczkowe – intensywne zaburzenia pracy mózgu, które powodują skurcze organizmu. Powtarzające się napady lub ich występowanie przez dłuższy czas mogą powodować uszkodzenie mózgu, a nawet śmierć.
- Przedawkowanie – zbyt duża ilość Xanaxu w krótkim czasie może spowodować przedawkowanie, które może prowadzić do śmierci. Xanax jest magazynowany w tkance tłuszczowej organizmu i kumuluje się przez dłuższy czas, nawet jeśli jest przyjmowany w małych ilościach. Kumulacja ta może również prowadzić do przedawkowania.
- Upośledzenie funkcji poznawczych – u osób przewlekle nadużywających xanaxu może wystąpić upośledzenie pamięci długotrwałej i choroba Alzheimera, która charakteryzuje się słabą pamięcią i niemożnością myślenia.
Czynniki ryzyka
Wciąż nie jest jasne, dlaczego jedne osoby mają więcej pryszczy, a niektóre prawie wcale. Oczywiście sporą rolę odgrywają hormony oraz czynniki genetyczne. Są jednak i inne czynniki.
Dobre i złe bakterie
Delikatne mycie skóry może pomóc w zapobieganiu infekcji, ale z kolei nadmierne szorowanie może pogorszyć stan zainfekowanej skóry. Podobnie, jak w jelitach, tak i na skórze mamy "dobre" bakterie, które nas chronią przed chorobami, oraz te "złe", które mogą wywołać choroby i różne dolegliwości.
Naukowcy z Washington University School of Medicine zidentyfikowali dwa unikalne szczepy bakterii P. acnes w skórze u 20% osób zmagających się z pryszczami. Osoby ze zdrową skórą nie miały tych szczepów. Inny szczep z kolei występował u osób ze zdrową skórą, a brakowało go osobom z pryszczami. Może to wskazywać, że poszczególne rodzaje bakterii determinują nasilenie i częstotliwość wyprysków. Naukowcy sugerują, że bakterie te mogą również oddziaływać z różnymi innymi czynnikami, takimi jak poziom hormonów i sebum. Kwestie te jednak wymagają szerszych badań.
Zakażenia drożdżakowe
Wypryski mogą być także powiązane z infekcjami drożdżakowymi Pityrosporum (inaczej malassezia lub folliculutis). Gdy dostaną się one do mieszków włosowych i zaczną rozmnażać, wówczas mogą się pojawić drobne, ale za to dość swędzące małe, okrągłe krostki. Najczęściej występują one w górnej części klatki piersiowej, ramionach, górnej części pleców, czasami także na twarzy.
Większość ludzi posiada te drożdże na swojej skórze i nic się nie dzieje. Krostki powstają, kiedy drożdży robi się za dużo. Może to się zdarzyć zarówno kobietom, jak i mężczyznom, w różnym wieku. Stan skóry pogarsza noszenie przepoconych ubrań z włókien syntetycznych.
Co ważne, wypryski spowodowane drożdżakami są podobne do trądziku, a leczenie ich tymi samymi metodami co trądzik, m.in. antybiotykiem, może pogorszyć stan skóry. Antybiotyk będzie zwalczać bakterie, które mogłyby kontrolować drożdże i ich rozmnażanie. W przypadku malassezia konieczne jest leczenie przeciwgrzybiczne.
