U nas zapłacisz kartą
Czy Czekolada Powoduje Powstawanie Pryszczy? Mit czy Fakty?
Pryszcze na plecach – kto jest najbardziej narażony?
Opisywane zmiany dotykają najczęściej młodzież. Zdecydowana większość nastolatków zmaga się z problemem zmian skórnych w mniejszym lub większym stopniu. Zmiany dotyczą nie tylko pleców – mogą być zlokalizowane w wielu miejscach ciała (głównie na twarzy i klatce piersiowej). Zwykle pojawiają się tam, gdzie najwięcej jest gruczołów łojowych. Nieco rzadziej mamy do czynienia z występowaniem zmian skórnych w innym wieku. W grupie osób od 35. do 44. roku życia mówimy tutaj o 8% populacji, natomiast w przypadku noworodków zmiany mogą dotykać co piąte urodzone dziecko [1, 2].
By zmniejszyć ryzyko powstawania wykwitów, należy skupić się na higienie. Dokładne i częste mycie stref dotkniętych zmianami jest konieczne, by stale zwalczać drobnoustroje gromadzące się w tych miejscach. Odpowiednia higiena jest szczególnie istotna w okresie letnim, gdy skóra wystawiona jest na działanie wysokich temperatur, co sprzyja intensywnemu poceniu się. Dodatkowo należy zadbać o prawidłowo zbilansowaną dietę. Pomocne będą także preparaty dostępne w aptece, takie jak witaminy z grupy B o działaniu przeciwłojotokowym. Warto także zadbać o prawidłowy poziom witamin C, A, E. Pomocny może okazać się także cynk, który pomaga utrzymać prawidłową kondycję skóry. Alternatywnie można zaopatrzyć się w preparaty złożone zawierające najczęściej witaminy oraz wyciągi roślinne o działaniu antyseptycznym, antyoksydacyjnym i oczyszczającym. W aptece znajdziemy również szeroki wybór kosmetyków przeciwtrądzikowych. Działają one nawilżająco, łagodząco i przeciwbakteryjnie, a jednocześnie regulują wydzielanie sebum. Warto rozważyć także kąpiele ziołowe, do których można użyć np.:
- fiołka trójbarwnego,
- lipy,
- rumianku,
- szałwii [2].
Xanax – skutki uboczne
Na to pytanie odpowiedź jest w zasadzie krótka – uzależnienie. To właśnie najgorszy z możliwych skutków ubocznych zażywania xanaxu. Ten lek uzależnia fizycznie w piorunująco szybkim czasie, w niektórych przypadkach można się uzależnić po przyjęciu kilku-kilkunastu dawek leku. Stosowanie alprazolamu może prowadzić do rozwinięcia się tolerancji na lek, co oznacza, że do uzyskania tego samego efektu konieczna jest stale coraz większa dawka.
Długoterminowe skutki uboczne xanaxu mogą obejmować:
- Napady padaczkowe – intensywne zaburzenia pracy mózgu, które powodują skurcze organizmu. Powtarzające się napady lub ich występowanie przez dłuższy czas mogą powodować uszkodzenie mózgu, a nawet śmierć.
- Przedawkowanie – zbyt duża ilość Xanaxu w krótkim czasie może spowodować przedawkowanie, które może prowadzić do śmierci. Xanax jest magazynowany w tkance tłuszczowej organizmu i kumuluje się przez dłuższy czas, nawet jeśli jest przyjmowany w małych ilościach. Kumulacja ta może również prowadzić do przedawkowania.
- Upośledzenie funkcji poznawczych – u osób przewlekle nadużywających xanaxu może wystąpić upośledzenie pamięci długotrwałej i choroba Alzheimera, która charakteryzuje się słabą pamięcią i niemożnością myślenia.
Uzależnienie od Xanaxu
Najczęstszym jednak skutkiem długotrwałego zażywania xanaxu jest silne uzależnienie. Towarzyszy mu przede wszystkim pojawianie się objawów odstawiennych, które mogą wystąpić już kilka godzin po przyjęciu ostatniej dawki. Symptomy, które możesz zaobserwować, obejmują:
Jeśli alprazolam przyjmowany jest doraźnie, raz na kilka dni lub rzadziej, nie rozwinie się uzależnienie fizyczne od leku. Zwykle w takich sytuacjach można bez konsekwencji samodzielnie odstawić lek – i jest to bezpieczne. Z pewnością inaczej wygląda sytuacja, gdy xanax przyjmujesz długo, a dawki były stale zwiększane aż do poziomu, który przekracza (często wielokrotnie) maksymalną zalecaną ilość.
Podstawowa zasada jest taka jak przy wszystkich benzodiazepinach – w przypadku wieloletniego stosowania wysokich dawek, najbezpieczniej xanax odstawiać na szpitalnym oddziale detoksykacyjnym. Tylko wówczas w razie wystąpienia silnego zespołu abstynencyjnego będzie możliwość udzielenia Ci pomocy i zniwelowania trudnych do zniesienia objawów. Jednak nawet jeśli nie zdecydujesz się na detoks, nigdy nie odstawiaj xanaxu nagle. Nagła redukcja dawki lub całkowite odstawienie leku z dnia na dzień może pociągnąć za sobą taką reakcję organizmu, jak opisana w akapicie wyżej. Nigdy nie jesteś w stanie przewidzieć, jak zareaguje właśnie Twój organizm, z jakimi objawami przyjdzie Ci się mierzyć i jakie zagrożenie będą one stanowiły dla Twojego zdrowia, a nawet życia.
Czy wyciskanie pryszczy jest dobre?
“ W pogoni za piękną cerą musisz pożegnać się z wyciskaniem niedoskonałości na własną rękę. Ich kompulsywne usuwanie w niebezpiecznych częściach Twojej twarzy tzw. trójkącie śmierci (umiejscowionym między kącikami ust górnej wargi i szczytem piramidy nosa) niesie ze sobą niebezpieczeństwo dla Twojego zdrowia. Poprzez nieumiejętne wygniatanie zmian możesz doprowadzić nawet do zakrzepowego zapalenia naczyń żylnych w obrębie twarzy. “
Dermokonsultantka
La Roche-Posay
Karina Kowalczyk
Tak jak wspomniano, pryszcze to zmiany skórne, które pojawiają się nie tylko u nastolatków. Mogą wystąpić u osób w każdym wieku, niezależnie od płci. Co więcej, mogą pojawić się nie tylko u osób, które na co dzień zmagają się z trądzikiem. Okresowe pojawianie się pryszczy u wielu kobiet ma miejsce np. tuż przed miesiączką.
Niezależnie od tego, jaka jest przyczyna powstawania wyprysków na brodzie i pozostałych częściach twarzy, ich obecność potrafi przysporzyć wielu zmartwień. Wiele osób właśnie ze względu na widoczne niedoskonałości czuje się źle i ma trudności z zaakceptowaniem swojego wyglądu. To właśnie jeden z powodów, dla którego takie osoby mogą zdecydować się na wyciskanie pryszczy.
Poza tym wyciskanie pryszczy na twarzy to dla wielu osób najlepszy i najszybszy sposób na to, jak szybko pozbyć się pryszczy. Z pewnością nie brakuje kobiet czy mężczyzn, którzy znaleźli się w sytuacji, gdy samodzielnie postanowili pozbyć się pryszcza właśnie poprzez jego wyciśnięcie – na przykład niedoskonałość pojawiła się przed ważną uroczystością lub wyjściem i jej samodzielne pozbycie się wydawało się najlepszym rozwiązaniem. Czy jednak rzeczywiście tak jest?
Czynniki ryzyka
Wciąż nie jest jasne, dlaczego jedne osoby mają więcej pryszczy, a niektóre prawie wcale. Oczywiście sporą rolę odgrywają hormony oraz czynniki genetyczne. Są jednak i inne czynniki.
Dobre i złe bakterie
Delikatne mycie skóry może pomóc w zapobieganiu infekcji, ale z kolei nadmierne szorowanie może pogorszyć stan zainfekowanej skóry. Podobnie, jak w jelitach, tak i na skórze mamy "dobre" bakterie, które nas chronią przed chorobami, oraz te "złe", które mogą wywołać choroby i różne dolegliwości.
Naukowcy z Washington University School of Medicine zidentyfikowali dwa unikalne szczepy bakterii P. acnes w skórze u 20% osób zmagających się z pryszczami. Osoby ze zdrową skórą nie miały tych szczepów. Inny szczep z kolei występował u osób ze zdrową skórą, a brakowało go osobom z pryszczami. Może to wskazywać, że poszczególne rodzaje bakterii determinują nasilenie i częstotliwość wyprysków. Naukowcy sugerują, że bakterie te mogą również oddziaływać z różnymi innymi czynnikami, takimi jak poziom hormonów i sebum. Kwestie te jednak wymagają szerszych badań.
Zakażenia drożdżakowe
Wypryski mogą być także powiązane z infekcjami drożdżakowymi Pityrosporum (inaczej malassezia lub folliculutis). Gdy dostaną się one do mieszków włosowych i zaczną rozmnażać, wówczas mogą się pojawić drobne, ale za to dość swędzące małe, okrągłe krostki. Najczęściej występują one w górnej części klatki piersiowej, ramionach, górnej części pleców, czasami także na twarzy.
Większość ludzi posiada te drożdże na swojej skórze i nic się nie dzieje. Krostki powstają, kiedy drożdży robi się za dużo. Może to się zdarzyć zarówno kobietom, jak i mężczyznom, w różnym wieku. Stan skóry pogarsza noszenie przepoconych ubrań z włókien syntetycznych.
Co ważne, wypryski spowodowane drożdżakami są podobne do trądziku, a leczenie ich tymi samymi metodami co trądzik, m.in. antybiotykiem, może pogorszyć stan skóry. Antybiotyk będzie zwalczać bakterie, które mogłyby kontrolować drożdże i ich rozmnażanie. W przypadku malassezia konieczne jest leczenie przeciwgrzybiczne.
