U nas zapłacisz kartą
Czy Czekolada Powoduje Powstawanie Pryszczy? Mit czy Fakty?
Jakie są przyczyny powstawania pryszczy? Skąd się biorą pryszcze?
Pryszcz to mała krostka lub grudka, która pojawiając się na naszej twarzy lub innej części ciała, powoduje pogorszenie humoru i panikę, jak to ukryć czy zagoić. Pryszcze rozwijają się, gdy gruczoły łojowe lub tłuszczowe ulegają zatkaniu i zakażeniu. Prowadzi to do obrzęku, zaczerwienienia i często zmian wypełnionych ropą.
Pryszcze i trądzik właściwie kojarzą nam się z tym samym. Najczęściej występują w okresie dojrzewania, ale tak naprawdę to mogą się pojawić u osoby w każdym wieku. W okresie dojrzewania bardzo zmienia się nasz układ hormonalny. Może to powodować nadmierną aktywność gruczołów łojowych znajdujących się u podstaw mieszków włosowych. Łatwo się domyślić, że pryszcze występują u kobiet najczęściej w wieku młodzieńczym i w okresie menstruacji, kiedy zachodzą zmiany w ilości wydzielanych hormonów. Pryszcze najczęściej pojawiają się na twarzy, plecach, klatce piersiowej i ramionach. Wynika to z faktu, że w tych obszarach znajduje się najwięcej gruczołów łojowych. Trądzik pospolity, główna przyczyny powstawania pryszczy, dotyka ponad 80% nastolatków. Po 25 roku życia trochę się to zmienia - według statystyk dotyczy 3% mężczyzn i 12% kobiet.
Podsumowanie
Trądzik nie jest przyjemnym zjawiskiem i pewnie każdy, kto ma lub miał z nim styczność, powie, że jest to dość krępujące zjawisko. Przyczyn jest wiele, tak samo, jak i czynników, które mogą go powodować. Zwykle jednak istnieje kilka czynników, które są powiązane z rozwojem trądziku. Jeżeli wpływa on znacząco na pogorszenie się jakości życia, pogorszenie poczucia własnej wartości, wówczas warto wybrać się do dermatologa i rozpocząć odpowiednie leczenie.
Źródła: https://www.jidonline.org/article/S0022-202X(15)36405-8/fulltext https://www.medicalnewstoday.com/articles/276013.php https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2836431/
Treści prezentowane na naszej stronie mają charakter edukacyjny i informacyjny. Dokładamy wszelkich starań, aby były one merytorycznie poprawne. Pamiętaj jednak, że nie zastąpią one indywidualnej konsultacji ze specjalistą, która jest dostosowana do Twojej konkretnej sytuacji.
Wykonaj pierwszy krok
Jeśli chcesz odstawić xanax, potrzebujesz na początek szczerej rozmowy z psychiatrą. Tylko specjalista, który będzie znał pełną prawdę o tym, ile tabletek dziennie i od jak dawna przyjmujesz, może opracować bezpieczny sposób stopniowej redukcji dawek aż do całkowitego odstawienia. Zwykle lekarzy przyjmują jedną z dwóch strategii odstawienia leku: 1) redukcja dawki obejmująca 25% co 7–14 dni, 2) redukcja dawki na podstawie występowania objawów abstynencyjnych. W tym drugim przypadku redukujemy dawkę o 25% i jeśli nie występują objawy pogorszenia, redukujemy ją ponownie po 7–14 dniach. Jeżeli pojawiają się objawy odstawienne, lekarz zaleca powrót do poprzedniej dawki i po pewnym czasie próbuje po raz kolejny zmniejszyć dawkę.
Benzodiazepiny, w tym xanax, można bezpiecznie odstawić i uwolnić się od konieczności ich zażywania. Ale fizyczne oczyszczenie organizmu z substancji to konieczny, ale dopiero pierwszy krok w drodze do wolności. Prócz uzależnienia fizycznego xanax silnie uzależnia psychicznie. Emocjonalnej potrzeby sięgania po tabletki nie zniweluje ani detoks, ani „silna wola”. Jedyną drogą do wolności jest terapia uzależnień. Bez wykonania pracy terapeutycznej ryzyko powrotu do nałogu nawet po najlepiej przeprowadzonym detoksie i całkowitym odstawieniu xanaxu jest ogromne. To nie jest ryzyko, które warto podejmować.
Jeśli jesteś uzależniony od xanaxu i chcesz odzyskać wolność, skontaktuj się z nami: 531 432 011. Nasi terapeuci pomogli już setkom osób w takiej sytuacji jak Twoja. Tu nie ma czasu do stracenia – dobre, trzeźwe życie to najpilniejsza sprawa, jaką masz teraz do załatwienia. Zadzwoń do nas. Zrobimy wszystko, by Ci pomóc.
Tak powstaje pryszcz
Bakterie uwalniają enzymy (lipazy) rozkładające obojętne tłuszcze łoju na mniejsze cząstki (wolne kwasy tłuszczowe). Właśnie te kwasy tłuszczowe powodują powstawanie stanów zapalnych. Wzrasta liczba zakażonych komórek i wydzieliny wypełnającej woreczek. Jest tam coraz mniej miejsca, przez co nasila się nacisk na ścianki mieszka włosowego zablokowanego czopem rogowym. W pewnym momencie ścianki nie wytrzymują nacisku, pękają, a zawartość rozlewa się na otaczającą tkankę. Powstaje ostry stan zapalny, tworzą się krosty.
Trądzik pospolity może mieć różne etapy. Pierwsza odmiana trądziku charakteryzuje się zaskórnikami utrzymującymi się przez miesiące, a nawet lata, w okresie dojrzewania. Rozróżnia się zaskórniki otwarte i zamknięte. W zaskórnikach zamkniętych ujście mieszka jest zatkane, spod skóry prześwituje biaława grudka, czop łojowo-rogowy. Często dochodzi do zakażeń i nagromadzenia się ropy, ponieważ zawartość mieszka nie może się wydostać na zewnątrz. W zaskórnikach otwartych ujście się nie domyka, widoczny jest czarny punkt. Nie ma on nic wspólnego z brudem, jak się powszechnie uważa. Czarny kolor spowodowany jest utlenianiem się czopu rogowo-tłuszczowego. Kolejnym etapem trądziku jest jest acne papulopustolosa. W zaskórniku powstały już zmiany zapalne, grudki i krosty. Ten etap może ciągnąć się latami. Prawie każda krosta pozostawia wklęsłą (rzadziej także wypukłą) bliznę. Jeśli trądzik się pogarsza, rozwija się raczej rzaska forma acne conglobata. W wyniku stanu zapalnego wokół mieszka tworzą się guzkowate nacieki i ropne, a po ich ustąpieniu pozostają blizny wklęsłe i wypukłe.
