U nas zapłacisz kartą
Czy osoby z rude włosy mają rude włosy łonowe?
Judasz miał rude włosy
Skojarzenie rudości z Żydami i z występnym, zdradzieckim charakterem sprawiło, że już od średniowiecza z taką czupryną malowano biblijnego Judasza. W przypisywaniu mu ognistej czupryny celowali zwłaszcza Niemcy. Obdarzali go także piegami, które dzięki niemu zaczęto określać jako Judasdreck (co oznacza dosłownie: „judaszowe gówno”).
Późniejsze losy tego przekonania są równie ciekawe. Bo skoro Judasz otrzymał rude włosy, to skąd pewność, że nie został wampirem? Harvey w książce Rudzi. Wybrańcy czy przeklęci wyjaśnia, że taka tradycja rzeczywiście istniała. Według niej, „Judasz stał się wampirem i przemierzał świat jako jeden z nieumarłych”.
„To doskonały przykład tego, jak folklor narasta, warstwa po warstwie” – komentuje badaczka. Czekamy więc na przyszłe opowieści, w których Judasz okaże się potomkiem Traków. Albo czarownicą.
Rudy kolor to wyzwanie
Pozostaje jeszcze jedna sprawa. Wszelkie rudości – nawet te najjaśniejsze – są odważne, pełne energii i wyraziste (oczywiście, jeśli nie są wypłowiałe, smętne i matowe). Decydując się na ten kolor musisz być gotowa, że będziesz przyciągać spojrzenia. I z pewnością wyróżnisz się z tłumu.
Pomyśl sama, kogo często widzisz w tłumie w pierwszej chwili? Pewnie wśród blondynek i szatynek na plan pierwszy wysuwają się rude dziewczyny? No właśnie.
Z tego powodu rudy kolor włosów polecany jest osobom odważnym, lubiącym się wyróżniać, o mocnym charakterze. Jeśli nie lubisz brylować w towarzystwie i zwracać na siebie uwagi, w rudym możesz po prostu nie czuć się komfortowo.
Do tej listy chciałabym dodać jeszcze jedną kwestię – według mnie niezwykle istotną. Rudy kolor włosów pasuje osobom, które… są gotowe poświęcić mu należytą uwagę i trochę czasu. Sama uwielbiam rudości i miedziane włosy, ale tylko, jeśli kolor jest zadbany. Wypłowiały rudy, wypłukana barwa, matowe włosy i kilkucentymetrowe odrosty to nie jest coś, czym będę się zachwycać.
Rude włosy są naprawdę wymagające. Kolor – w porównaniu z blondem czy czernią albo brązem – dość szybko się wypłukuje, włosy mają tendencję do matowienia. Kolejnym problemem są pomarańczowe refleksy. Oczywiście wszystkim tym bolączkom można zaradzić. Ale trzeba mieć na to czas. I trzeba wyrazić chęci.
Jeśli nie jesteś gotowa na odświeżanie koloru (np. maską koloryzującą w miedzianym odcieniu Inebrya Kromask), częste wizyty u fryzjera w celu farbowania chociażby odrostu i nie masz ochoty codziennie poświęcać kilku chwil więcej na pielęgnację włosów, to rudy nie jest dla Ciebie.
Zbrodnia sprzed tysiącleci
Zawsze przyciągały odważnych i nieustraszonych, a gdy w 1994 roku na dnie jednej z nich, wśród rumoszu i mułu, odkryto dwie ludzkie kości szczękowe, ze względu na bardzo dobry stan za-chowania przypuszczano, że są tragiczną pozostałością jakiegoś nieszczęśliwego wydarzenia z lat 1936–1939, szczątkami jakiejś zapomnianej ofiary wojny domowej.
Kości faktycznie były świadectwem okrucieństwa, ale o wiele, wiele starszego. To szczątki dwunastu osobników – trzech mężczyzn, trzech kobiet, trojga nastolatków i trojga dzieci, w tym niemowlęcia – tworzących dużą grupę rodzinną neandertalczyków, którzy przypuszczalnie zostali osaczeni w jaskini, zabici, rozczłonkowani i zjedzeni, ciało oddzielono od kości za pomocą ostrych krzemiennych noży, a kości długie rozłupano, by wydobyć z nich szpik.
Przypuszcza się, że mogli wkroczyć na terytorium łowieckie innej, rywalizującej z nimi grupy neandertalczyków i zapłacili za to straszną cenę. Lub być może warunki stały się tak trudne, że był to prosty wybór: my albo oni.
Po ich śmierci jakieś nieznane nam wydarzenia, burza lub gwałtowna powódź, spowodowało, że strop jaskini, w której znaleziono ich kości, zawalił się, spychając szczątki w głąb kawern, gdzie spoczywały przez kolejne 50 tysięcy lat.
DNA nie kłamie
Każde odkrycie tak dużej ilości materiału w jednym miejscu jest oczywiście niezwykle ważne dla archeologów, ale tym, co czyni grupę z El Sidrón tak istotną, jest to, że najprawdopodobniej wszystkie te osobniki były ze sobą spokrewnione. Dzielą nie więcej niż trzy grupy mitochondrialnego DNA, typu, który jest przekazywany z matki na dziecko w niezmienionej formie.
Faktycznie u wszystkich trzech dorosłych mężczyzn było tego samego typu. A stan zachowania szczątków był tak dobry, że naukowcy sądowi mogli nie tylko wydobyć z nich sporo fragmentów DNA, lecz także dopasować pojedyncze zęby do szczęk.
Uzębienie i szczęki różnych członków grupy noszą podobne cechy indywidualne, a dwóch mężczyzn miało ten sam wariant genów, który, jak się przypuszcza, dał im bladą skórę, piegi i rude włosy.
Każdy z nas ma nieco DNA (około 1–4 procent) wspólnego z neandertalczykami, i, przypuszczalnie, z pierwotnym wspólnym przodkiem sprzed tysięcy lat. Wygląda na to, że w miarę cofania się w czasie procent neandertalskiego DNA u ludzi współczesnych danemu okresowi wzrasta. Ötzi, lodowy człowiek, którego zmumifikowane ciało, zamrożone w alpejskim lodowcu, znaleziono w 1991 roku na granicy austriacko-włoskiej, a który zmarł około 3300 roku p.n.e., miał więcej neandertalskiego DNA niż współcześni ludzie.
Nie była to duża ilość (szacuje się, że około 5,5 procent), ale statystycznie znacząca. Byłoby wygodnie założyć, że ów gen rudych włosów w formie, w jakiej niesie go większość rudowłosych obecnie, ma cechy neandertalskie i że gdy te dwa gatunki, neandertalczycy i wcześni ludzie współcześni, spotkali się i zaczęli się krzyżować (nauka waha się co do tego, ale załóżmy, że zwyczajne rzeczy zwyczajnie się zdarzają), gen został przeniesiony.
