U nas zapłacisz kartą
Dlaczego Dorośli Mają Pryszcze i Jak Sobie z Tym Radzić?
Spis treści:
Wysypka na szyi może przybierać różne formy, manifestując się jako pojedyncze lub liczne zmiany skórne. Może wystąpić u osób w różnym wieku i płci, a zazwyczaj wiąże się z odczuwalnym dyskomfortem – nie tylko z powodu odczuwalnych dolegliwości, ale również ze względu na widoczność tych zmian. Ten czynnik dodatkowo wpływa na pogorszenie samopoczucia osoby dotkniętej wysypką na szyi, wobec czego bardzo ważne jest możliwie szybkie odkrycie przyczyny i podjęcie odpowiednich kroków zaradczych, w tym leczenia.
Wysypka u dzieci, zarówno u niemowląt, jak i u troszkę starszych dzieci, może przybierać różne formy. Należą do nich plamki, krostki lub grudki, które czasem łączą się w większe zmiany na skórze.
Istnieje wiele różnych przyczyn wystąpienia wysypki u dzieci. Może to być wynikiem alergii, choroby zakaźnej lub problemów dermatologicznych. Jeśli dziecko ma wysypkę, ale nie towarzyszą jej żadne ogólne objawy, nie jest konieczna wizyta u lekarza. W takim przypadku wystarczy obserwować zmiany na skórze. Jeśli jednak krostki nie znikną lub się nasilą, warto umówić się z dzieckiem na wizytę u dermatologa.
Wysypka często jest pierwszym sygnałem, że coś jest nie tak w organizmie dziecka. Dlatego rodzice powinni być świadomi różnych wyglądów krostek, które mogą wystąpić w różnych schorzeniach, takich jak ospa czy różyczka. Jednym z często występujących rodzajów wysypki u dzieci i niemowląt jest pokrzywka alergiczna, która pojawia się w odpowiedzi na kontakt z alergenem.
Rodzaje wysypki u dziecka
W zależności od wyglądu, przyczyny i miejsca występowania zmian na skórze dziecka, można wyróżnić różne rodzaje wysypek. Te wysypki przybierają formę:
- grudek,
- plam,
- pęcherzy,
- drobnych pęcherzyków,
- krost.
Mogą one obejmować całe ciało dziecka lub tylko jego część. Wysypki można podzielić na dwie główne kategorie: alergiczne i zakaźne. W sieci znajduje się bardzo wiele zdjęć, które ukazują różne rodzaje zmian skórnych u dzieci.
Trądzik młodzieńczy a trądzik u dorosłych
Trądzik to przewlekła choroba, która objawia się przede wszystkim niedoskonałościami o najróżniejszej postaci: grudek, krost, torbieli ropnych, zaskórników. Pojawia się w chwili, kiedy zostaje zaburzona praca gruczołów włosowo-łojowych, które zaczynają produkować nadmierną ilość sebum. Dochodzi do zatykania porów i rogowacenia mieszków, a to z kolei prowadzi do stanów zapalnych, a w konsekwencji do powstawania wyprysków.
Ponieważ trądzik bardzo często ma podłoże hormonalne, jest czymś naturalnym, że występuje wśród wielu nastolatków. W okresie pokwitania ludzki organizm przechodzi metamorfozę – dotyczy to również gospodarki hormonalnej i zwiększonej ilości hormonów płciowych. Trądzik młodzieńczy można całkiem skutecznie leczyć, a przynajmniej da się zmniejszyć zakres objawów.
Trądzik u dorosłych niestety jest bardziej uciążliwy. Podczas gdy choroba w wieku nastoletnim dotyczy przede wszystkim skóry twarzy i pleców, tak później, po 20., 30. czy 40. roku życia może zająć także linię żuchwy, policzki, szyję i brodę. W zależności od odmiany, trądzik może dotknąć również innych partii ciała. Dodatkowo u dorosłych leczenie trwa zdecydowanie dłużej i wymaga często bardziej zaawansowanych środków, w tym przyjmowania leków doustnych.
Leczenie trądziku u dorosłych bywa trudne
Problem z trądzikiem nękającym dorosłych polega na tym, że standardowa pielęgnacja antytrądzikowa nie pomaga, a antybiotykoterapia ogólna jest skuteczna jedynie podczas przyjmowania leku. Najczęściej więc stosuje się terapię skojarzoną, dostosowaną do indywidualnych potrzeb pacjenta. W trudnych przypadkach jako leki tzw. pierwszego rzutu zaleca się doustnie antybiotyki (ze względu na ich antybakteryjne działanie), ale przede wszystkim retinoidy (pochodne witaminy A), np. izotretinoinę. Jest ona bardzo skuteczna - normalizuje różnicowanie komórek naskórka, zmniejsza nagromadzenie łoju w mieszkach włosowych. Ma jednak również minusy, działa bowiem teratogennie (może uszkodzić płód) i zwiększa wrażliwość skóry. Dlatego kilkumiesięczną terapię prowadzi się pod ścisłym nadzorem lekarza. Przed jej rozpoczęciem trzeba skontrolować poziom cholesterolu (wysoki jest przeciwwskazaniem), a podczas jej stosowania nie wolno zajść w ciążę, opalać się ani poddawać inwazyjnym zabiegom kosmetycznym. Kuracja lekami doustnymi jest uzupełniana, a w miarę poprawy stanu skóry zastępowana leczeniem miejscowym. Stosuje się wówczas preparaty do smarowania zawierające antybiotyki (erytromycyne czy klindamycyne) oraz retinoidy czy nadtlenek benzoilu. Ograniczają one rozwój bakterii wywołujących zmiany zapalne i podtrzymują efekty leczenia.
To bardzo ważny element kuracji przeciwtrądzikowej i wymaga uważnego doboru kosmetyków. Powinny mieć możliwie prosty skład i silnie nawilżać. Pożądanymi ich składnikami są: retinol (zapobiega zaburzeniom keratynizacji naskórka i sprzyja jego odnowie, ale jednocześnie bardzo wysusza skórę, stąd konieczność intensywnego nawilżania), witaminy C i E (zwalczają wolne rodniki i hamują produkcję cytokin prozapalnych), wyciągi z alg czy aloesu (nawilżają). Do oczyszczania najlepsze są preparaty oparte np. na kwasie salicylowym lub glikoglikolowym (zmiękczają komórki naskórka i ułatwiają usunięcie zaskórników). Co 2-3 dni wskazane jest dodatkowe oczyszczenie skóry peelingiem (usuwa zrogowaciały naskórek i ułatwia odblokowanie porów). Wybierając kosmetyki, które mają ukryć niedoskonałości cery, należy szukać lekkich formuł, które nie zatykają porów, pozwalając skórze oddychać - to kosmetyki tzw. niekomedogenne. Warto wybierać preparaty mające jednocześnie właściwości sprzyjające leczeniu zmian trądzikowych, np. antybakteryjne, zwężające pory skóry i ograniczające wydzielanie łoju.
Niacynamid - podsumowanie
Powyższy artykuł przedstawia, jak szerokie zastosowanie posiada niacynamid. To substancja, która znajduje swoje zastosowanie w kosmetykach o działaniu przeciwzmarszczkowym, regenerującym, normalizującym czy nawilżającym. Poniżej znajdują się najważniejsze informacje podsumowujące to, jakiej skórze niacynamid jest niezbędny w pielęgnacji. Są to:
- skóra sucha i odwodniona,
- posiadająca przebarwienia wynikające z ekspozycji na słońce,
- wrażliwa, podatna na działanie szkodliwych czynników zewnętrznych (także atopowa)
- skóra posiadająca wyraźne objawy fotostarzenia
- skóra ze skłonnością do trądziku, z rozszerzonymi porami, zaskórnikami, zmianami łojotokowymi, bliznami i przebarwieniami potrądzikowymi
- skóra pozbawiona blasku i witalności, zmęczona, poszarzała
- z wyraźnymi oznakami starzenia jak zmarszczki
- narażona na działanie wolnych rodników
- skóra poddawana zabiegom medycyny estetycznej (nie uszkodzona)
