U nas zapłacisz kartą
Czy trądzik można złapać od innej osoby
Trądzik odwrócony – objawy
Newsletter Medovita - przydatne informacje, dostęp do nowych e-booków przed premierą.Pierwotne zmiany skórne w trądziku odwróconym mają charakter bolesnych, zaczerwienionych guzków podskórnych. Występują one w otoczeniu mieszków włosowych, w okolicach o dużym zagęszczeniu gruczołów potowych apokrynowych, czyli:
- pod pachami,
- w okolicy pachwin,
- w sąsiedztwie narządów płciowych,
- w okolicy okołoodbytniczej,
- u kobiet w okolicy podpiersiowej.
Obszary te w terminologii medycznej nazywane są okolicami wyprzeniowymi, czyli miejscami, gdzie na skutek pocierania o siebie fałdów skórnych występuje większa tendencja do powstawania stanów zapalnych.
Początkowo choroba zajmuje mieszki włosowe- dochodzi w nich do hiperkeratozy (nadmiernego złuszczania się naskórka), co prowadzi do niedrożności, zastoju i namnażania bakterii. Następnie mieszki włosowe rozszerzają się i mają tendencję do pękania, co sprzyja formowaniu się podskórnych guzków zapalnych. Guzki te również mogą pękać, co nasila stan zapalny i powoduje tworzenie się bolesnych, głębokich ropni, czyli ograniczonych ognisk ropy w obrębie skóry i tkanki podskórnej. Tworzą się także przetoki, z których wydobywa się ropna treść. Bardzo często może ona ulegać nadkażeniom bakteryjnym, które są odpowiedzialne za nieprzyjemny zapach wydzieliny. Po wygojeniu ostrego stanu zapalnego, w zmienionej chorobowo okolicy powstają bardzo rozległe obszary mostkowatych blizn, które są szpecące i mogą prowadzić do zaciągnięć skóry.
Zapamiętaj: Etiologia trądziku odwróconego jest niejasna, a precyzyjne ustalenie czynników mogących wywoływać to schorzenie wymaga dalszych badań.
Zmiany zapalne są dla pacjenta bardzo bolesne, nierzadko uniemożliwiając mu podstawowe codziennie czynności, takie jak chodzenie czy pracę w pozycji siedzącej. Trądzik odwrócony nie jest dla chorego jedynie problemem dermatologicznym, lecz schorzenie to wpływa na wiele aspektów jego życia. Pacjent staje się wycofany i lękliwy, wstydzi się przykrych zmian ze względu na ich nietypową lokalizację i przykry zapach, który może im towarzyszyć. Spotyka się z niezrozumieniem i stygmatyzacją przez otoczenie, a czasem nawet posądzany jest o zaniedbania higieniczne. Wszystkie te czynniki sprawiają, że jest on szczególnie podatny na rozwój zaburzeń depresyjnych i lękowych, a jego jakość życia jest znacznie obniżona.
Trądzik różowaty - diagnoza
Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie wywiadu oraz badania pacjenta. Charakterystyczne dla trądziku różowatego jest występowanie wykwitów rumieniowych i grudkowo-krostkowych umiejscowionych głównie w środkowej części twarzy, tzw. wzmożonej reakcji naczynioruchowej (zaczerwienienie pod wpływem bodźców fizycznych i psychicznych), współistnienia objawów łojotoku. Decydujący w rozpoznaniu choroby jest rumień utrzymujący się w centralnej części twarzy. Biopsja skóry rzadko jest konieczna.
Istnieje wiele metod leczenia trądziku różowatego. Leczenie jest dobierane przez lekarza dermatologa dla konkretnego pacjenta, w zależności od objawów trądziku różowatego, jego przebiegu, stanu skóry, czynników zaostrzających, chorób towarzyszących, przyjmowanych leków i odpowiedzi na leczenie.
Trądzik różowaty – leczenie niefarmakologiczne
Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
W leczeniu miejscowym stosuje się metronidazol w postaci żelu lub kremu.
Ponadto stosuje się kwas azelainowy, iwermektynę oraz nadtlenek benzoilu.
Lekami redukującymi zaczerwienie twarzy są brymonidyna i oksymetazolina.
Do stosowanych miejscowo antybiotyków należą: iwermektyna, erytromycyna, klindamycyna.
Trądzik różowaty – leczenie laserem
Leczenie jest zawsze zlecane przez lekarza, istnieje szereg przeciwwskazań, m.in. ciąża i laktacja, bielactwo, niewyrównana cukrzyca, poważne przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym rozrusznik serca), choroby autoimmunologiczne, padaczka, tendencja do powstawania bliznowców. Zabiegi naświetlania są bezbolesne, ale mogą powodować działania niepożądane, takie jak rumień lub uczucie ściągnięcia skóry.
Trądzik różowaty – leczenie ogólne
W nasilonych postaciach trądziku różowatego lekarz może zlecić – oprócz leczenia miejscowego – także leczenie ogólne, czyli doustne.
Do leków stosowanych ogólnie (doustnie) należą antybiotyki, głównie doksycyklina, a także limecyklina, chlorowodorek tetracykliny, oksytetracyklina, azytromycyna.
Leczenie trądziku różowatego
Jak leczyć trądzik różowaty? Cóż, terapia ma w tym przypadku indywidualny charakter i zależy od nasilenia objawów oraz stadium choroby. To długotrwały proces, który wymaga cierpliwości, zaangażowania i sumienności. Leczenie obejmuje stosowanie środków farmakologicznych, pielęgnację oraz zmianę stylu życia i pewnych nawyków na zdrowsze. Skuteczny lek na trądzik to antybiotyk, najczęściej taki, jak:
- tetracyklina,
- klindamycyna,
- erytromycyna,
- metronidazol.
Leki te należy stosować miejscowo, bezpośrednio na skórę twarzy lub doustnie. Tabletki na trądzik współdziałają z maściami i żelami.
Maść na trądzik różowaty powinna zawierać:
- nadtlenek benzoilu,
- sulfacetamid,
- siarkę,
- kwas azelainowy.
Efekty terapii widoczne są po kilku miesiącach regularnego stosowania. Jeżeli mimo leczenia antybiotykami zmiany skórne nadal się utrzymują, lekarz może zaproponować leczenie izotretynoiną – pochodną witaminy A. Jest to wysoce skuteczny lek, jednak ma liczne skutki uboczne.
Osoby, które borykają się z uciążliwymi i dużymi zmianami, mogą zdecydować się na laserowe usuwanie trądziku różowatego. Wiązka światła obkurcza, zamyka i uszczelnia naczynka, dzięki czemu znika zaczerwienienie twarzy. Kliniki medycyny estetycznej mają w ofercie kilka typów laserów, które różnią się działaniem, jednak każdy z nich jest bezpieczny dla zdrowia, nie powoduje uszkodzenia zdrowych tkanek. Stosowanie kwasów na trądzik różowaty nie jest zalecane, aby dodatkowo nie podrażnić skóry.