U nas zapłacisz kartą
Czy trądzik można złapać od innej osoby
Trądzik różowaty – dieta
Dieta w trądziku różowatym polega na wyeliminowaniu składników przyczyniających się do zaostrzenia dolegliwości:
- mocnej kawy,
- czekolady,
- ostrych przypraw,
- tłustych i smażonych potraw,
- fast foodów,
- przetworzonej żywności.
Jakie witaminy na trądzik różowaty będą najlepsze? Świetnie sprawdzą się tu przede wszystkim:
- witamina A – pomaga regenerować się komórkom skóry, obecna jest np. w czerwonej papryce, brokułach, marchwi, dyni, morelach, śliwkach, awokado,
- witamina E – pomaga zachować optymalne nawilżenie skóry, niweluje też pojawiające się na niej zmiany oraz blizny, można ją znaleźć np. w orzechach, pestkach, olejach roślinnych, kiełkach zarodkach zbóż, żółtkach jaj,
- witamina C – przeciwdziała starzeniu się oraz uszkodzeniom skóry, bogate jej źródło stanowią cytrusy, czarna porzeczka, dzika róża, czerwona papryka, rokitnik, truskawki.
Warto je wprowadzić do swojej diety wraz z beta-karotenem, selenem i cynkiem. Koniecznie należy uwzględnić w jadłospisie także nienasycone kwasy tłuszczowe.
Czy jęczmień jest zaraźliwy? – rozwianie mitów i przedstawienie faktów
Pierwszym i najważniejszym pytaniem, które często pojawia się w kontekście jęczmienia, jest "Czy jęczmień jest zaraźliwy?" . Na to pytanie odpowiedź jest negatywna. Jęczmień na oku nie jest chorobą zakaźną i nie można go przenosić na innych ludzi. Powstaje on w wyniku zakażenia bakteryjnego, które najczęściej dotyka gruczoły łojowe przy brzegu powiek.
Wielu ludzi mylnie wierzy, że jęczmień może być przenoszony poprzez bezpośredni kontakt, tak jak to ma miejsce w przypadku różnych typów infekcji oczu. To jest jednak mit. Jęczmień powstaje w wyniku zakażenia bakteryjnego, które do organizmu dostaje się z zewnątrz, np. przez brudne ręce, ale nie jest przenoszony z osoby na osobę.
Mimo że jęczmień na oku nie jest zaraźliwy, to warto zwracać uwagę na higienę oczu, szczególnie jeśli mamy skłonność do częstych infekcji oczu. Regularne mycie rąk, unikanie tarzania oczu oraz używanie osobistych ręczników i kosmetyków do oczu mogą zdecydowanie pomóc w zapobieganiu wystąpienia jęczmienia.
Trądzik odwrócony – przyczyny
Gdy po raz pierwszy opisano tę jednostkę chorobową, uważano, że trądzik odwrócony jest schorzeniem gruczołów potowych apokrynowych, ponieważ zmiany skórne lokalizują się w obszarach skóry o dużej liczbie tych gruczołów. Ostatnie badania wykazały jednak, że trądzik odwrócony jest schorzeniem, które dotyczy głównie mieszków włosowych, w obrębie których dochodzi do hiperkeratozy (nadmiernego rogowacenia naskórka), powodując zniszczenie mieszków włosowych. Zajęcie gruczołów apokrynowych i rozwój stanu zapalnego są zjawiskami wtórnymi do zniszczenia mieszków włosowych.
Etiologia trądziku odwróconego jest niejasna, a precyzyjne ustalenie czynników mogących wywoływać to schorzenie wymaga dalszych badań. W jego powstawaniu postuluje się udział następujących czynników:
- genetycznych – potwierdzono rodzinne występowanie tej choroby, ale wzór dziedziczenia nie jest poznany i wymaga dalszych badań,
- palenie papierosów – wykazano, że ponad 90% chorych ze zdiagnozowanym trądzikiem odwróconym paliło w przeszłości ponad 20 papierosów dziennie. Uważa się, że nikotyna nasila hiperkeratozę w mieszkach włosowych, co sprzyja ich okluzji (zatykaniu) i w następstwie tego powstawaniu stanu zapalnego w otoczeniu mieszków włosowych,
- zmieniona mikroflora skóry – zmieniony skład gatunkowy mikroorganizmów bytujących na skórze,
- nadwaga i otyłość – ocena związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy nadmiarem tkanki tłuszczowej a rozwojem trądziku odwróconego jest niejasna. Prawdopodobnie nadwaga sprzyja ocieraniu się fałdów skóry, gdzie dochodzi do nasilenia rogowacenia w obrębie mieszków włosowych. Sprzyja to ich okluzji i powstawaniu zmian zapalnych,
- czynniki hormonalne – jak dotąd nie wykazano, jakie konkretnie zaburzenia hormonalne mogłyby sprzyjać rozwojowi trądziku odwróconego. Na wpływ hormonów wskazuje fakt, że schorzenie to rozpoczyna się dopiero po okresie dojrzewania, a po menopauzie całkowicie lub częściowo ustępuje.
Trądzik odwrócony – diagnostyka
Do rozpoznania trądziku odwróconego konieczne jest spełnienie trzech pierwszorzędowych kryteriów diagnostycznych:
- obecność typowych dla trądziku odwróconego zmian skórnych tj. głębokich, bolesnych guzków podskórnych, ropni, drenujących przetok oraz mostkowatych blizn. Najczęściej wszystkie te zmiany występują u pacjenta jednocześnie,
zmiany muszą znajdować się przynajmniej w jednym z typowych dla trądziku odwróconego obszarów tj. pod pachami, w pachwinach, w okolicy - okołoodbytniczej, na pośladkach i u kobiet pod piersiami,
- stwierdzenie przewlekłego i nawrotowego przebiegu – wystąpienie przynajmniej dwóch zaostrzeń (nawrotów) w ciągu ostatnich 6 miesięcy.
Do klasyfikacji i nasilenia objawów trądziku odwróconego powszechnie stosowany jest system oceny zaawansowania wg Hurley, według którego wyróżniamy:
- stadium I: tworzenie się ropni, bez przetok i tworzenia blizn,
- stadium II: jeden ropień lub większa liczba nawracających ropni z tworzeniem przetok i bliznowaceniem,
- stadium III: liczne ropnie, połączone między sobą przetokami, zajmujący cały obszar określonej lokalizacji np. pachwin.
Najczęściej u pacjentów obserwowane jest stadium I choroby, które dotyczy około 60% chorych z tym rozpoznaniem. Stadium III ze względu na zaawansowanie zmian i ciężki przebieg najgorzej rokuje co do trwałego wyleczenia i wymaga pilnej interwencji chirurgicznej. Wiele osób nie poszukuje pomocy lekarskiej na początku trwania choroby, gdy zmiany skórne są niewielkie, co może wynikać z jednej strony z niedostatecznej świadomości społecznej na temat choroby jaką jest trądzik odwrócony, a z drugiej strony z lokalizacji zmian (okołoodbytniczo, w okolicy narządów płciowych), która wiele osób wprawia w zakłopotanie i sprawia, że odwlekają one wizytę u dermatologa.
