U nas zapłacisz kartą
Zaparcia a trądzik - Jak dieta może wpływać na Twoją skórę?
Rumianek – pomaga w zaparciach i na trądzik, dodaje blasku włosom
Rumianek to nie tylko piękny kwiatek, ale przed wszystkim – to roślina lecznicza. Kiedyś uznawana była za jedną z najlepszych metod regenerowania siły u osób po ciężkich chorobach, znachorzy wykorzystywali ją także w przypadkach rozstrojów emocjonalnych, głównie w celu uspokojenia pacjenta. W dzisiejszych czasach niewiele osób zdaje sobie sprawę z jego właściwości i szerokich zastosowań, a przy jego pomocy można wprowadzić do swojego życia wiele korzystnych zmian. Dlatego też warto przyjrzeć się tej roślinie bliżej i zastanowić się, jak wykorzystać ją we współczesnym świecie.
Rumianek zawdzięcza swoją leczniczą moc zadziwiającemu składowi, który zawiera sporo korzystnie działających na organizm pierwiastków chemicznych. Żadna inna roślina nie ma aż tak bogatego składu, to właśnie czyni ją wyjątkową i niepowtarzalną. Trzeba ją docenić, by znów mogła pomagać ludziom. W jakich konkretnych celach wykorzystywać rumianek?
Picie rumianku jest zalecane:
- przy chorobach gastrycznych, dysfunkcjach wątroby oraz żołądka,
- przy zaparciach,
- przy procesach zapalnych dróg oddechowych i organów wewnętrznych,
- podczas wysokiej gorączki i stanów podgorączkowych (w celu obniżenie temperatury ciała),
- podczas bolesnych miesiączek,
- przy ostrych zapaleniach płuc,
- przy bezsenności i problemach z zasypianiem,
- przy problemach emocjonalnych i psychicznych,
- podczas okresu podwyższonego rozdrażnienia,
- przy utracie apetytu.
Zewnętrzne stosowanie rumianku poleca się w następujących sytuacjach:
- występowanie stanów zapalnych w jamie ustnej i gardle, podczas anginy itp. (rumianek w formie płukanek),
- pojawienie się problemów skórnych, takich jak oparzenia, otarcia, odmrożenia, stanów zapalnych, niegojących się lub źle gojących się ran (w formie kompresów i okładów na problematyczną strefę),
- pojawienie się stanów zapalnych rogówki (dla przemywania i przecierania oka),
- w celu pozbycia się hemoroidów, obniżenia stanów zapalnych w okolicach odbytu (w formie nasiadówek lub miejscowych kompresów),
- występowanie trądziku i wągrów (rumianek stosowany jako tonik),
- w celu złagodzenia objawów reumatyzmu, zwichnięć, naciągnięć mięśni (w formie miejscowych okładów),
- występowanie nadmiernej potliwości dłoni i stóp (w formie roztworu do przecierania).
Insulinooporność w trądziku
Kolejna kwestia, która może mieć wpływ na nasilenie zmian trądzikowych to zaburzenia gospodarki węglowodanowej. Często (ale nie zawsze!) towarzyszy im również nadmierna masa ciała. Insulinooporność często idzie w parze z podwyższonym poziomem androgenów (jednocześnie wzmagając problem) i z PCOS.
Objawami, które mogą świadczyć o zaburzeniach gospodarki węglowodanowej są m.in.:
- charakterystyczne uczucie senności po posiłku
- chęć na słodkie
- szybkie uczucie głodu po posiłku
- pojawiający się nagle, “ssący” głód
- pogorszenie samopoczucia, zmęczenie
- zaburzenia koncentracji, trudności z zebraniem myśli
Tak jak wspomniałam, insulinooporność najczęściej związana jest z występowaniem nadwagi i otyłości. W takiej sytuacji sama już redukcja masy ciała będzie poprawiała wrażliwość insulinową. Obniżenie poziomu insuliny wpłynie na zmniejszenie wydzielania androgenów i poprawę stanu skóry. Dlatego bardzo często dieta w trądziku jest jednocześnie dietą odchudzającą.
Jednak wysokie poziomy insuliny i cała kaskada procesów z tym związanych może dotyczyć także osób z prawidłową masą ciała lub zbyt niską masą ciała. Niski poziom tkanki tłuszczowej również stanowi problem dla gospodarki hormonalnej. W takiej sytuacji trzeba zadbać o nadwyżkę kaloryczną i dążyć do prawidłowej masy ciała. Niezależnie od masy ciała, w każdym z tych przypadków dieta w trądziku powinna charakteryzować się niskim indeksem glikemicznym.
Dieta w trądziku - dieta z niskim indeksem glikemicznym
Jednym z dwóch podstawowych założeń diety w trądziku, które zalecam jest dieta o niskim indeksie glikemicznym. Wpływa ona na unormowanie gospodarki węglowodanowej, obniża poziom insuliny, a tym zmniejsza wydzielanie androgenów i produkcję łoju. W pierwszym odczuciu dieta z niskim indeksem glikemicznym może wydawać się skomplikowana, ale wbrew pozorom nie oznacza codziennego ogromu wyrzeczeń. Oczywiście na początku trzeba poświęcić czas na zgłębienie tematu, zdobycie podstawowej wiedzy, poznanie zasad komponowania posiłków. Jednak, gdy już przejdziemy przez ten proces okazuje się, że możemy zaplanować w diecie większość produktów i posiłków, które jadaliśmy do tej pory. Kluczowe jest tutaj ich zbilansowanie oraz przygotowanie.
Założenia diety z niskim indeksem glikemicznym
Podstawą diety z niskim indeksem glikemicznym jest kierowanie się indeksem glikemicznym produktów. Planując posiłki opieramy się na produktach z niskim lub średnim indekem. Jednocześnie dążymy do ograniczenia produktów o wysokim indeksie glikemicznym.
Indeks glikemiczny (IG) określa jak wzrośnie poziom glukozy (cukru) we krwi po spożyciu 50 g węglowodanów danego produktu.
- niski (poniżej 55)
- średni (55-70)
- wysoki (powyżej 70)
Jednak indeks glikemiczny nie jest parametrem idealnym. Nie można postrzegać go zerojedynkowo, ponieważ na indeks glikemiczny całego posiłku wpływa wiele innych czynników.
Od czego zależy indeks glikemiczny?
- wielkości porcji danego produktu
- poziomu rozdrobnienia produktu (jabłko w całości ma niższy indeks niż sok lub mus jabłkowy)
- stopnia obróbki termicznej (niższy IG mają produkty surowe lub ugotowane al dente od tych rozgotowanych)
- fazy dojrzałości produktu
- obecności innych produktów i składników – dodatek błonnika (warzywa, produkty pełnoziarniste), tłuszczu (oliwa, orzechy, awokado), białka (mięso, ryby, jaja, strączki)