U nas zapłacisz kartą
Zaparcia a trądzik - Jak dieta może wpływać na Twoją skórę?
Jak sobie radzić z zaparciami? Domowe sposoby na zaparcia
Chcę, żeby to było jasne – jeśli doświadczasz zaparć to sposoby, triki nie są rozwiązaniem długoterminowym. Owszem mogą pomóc doraźnie, ale to, czego naprawdę potrzebujesz to zmian, które uregulują wypróżnienia długofalowo.
Często przyczyną zaparć jest powtarzalne ignorowanie potrzeby wypróżnienia się. To zrozumiałe, że wolisz korzystać ze swojej domowej toalety, każdy czuje się w niej najbardziej komfortowo. Jednak, jeśli czujesz parcie i często powstrzymujesz je, to może dojść do sytuacji, w której Twoje zwieracze odbytu przestaną wysyłać adekwatne sygnały i rozwiną się zaparcia. Dlatego zacznij od uszanowania potrzeb swojego organizmu i kiedy poczujesz, że chcesz się wypróżnić, znajdź na to czas, idąc czasem na kompromis w kwestii miejsca.
Dodatkowo zadbaj o to, by w czasie wypróżnienia podłożyć pod nogi niewielki stołeczek, który sprawi, że Twoje kolana uniosą się do góry. Dzięki temu przyjmujesz pozycję, która ułatwia wypróżnienie i ogranicza konieczność parcia. Gdy o tym pomyślisz, to wydaje się logiczne. Człowiek, naturalnie wypróżnia się w kucki, gdzie kolana naciskają na jamę brzuszną, a więzadła mięśniowe wokół jelita grubego rozluźniają się. Z czasem wymyśliliśmy „tron”, który choć wygodny, to utrudnia wypróżnienie.
Co jeszcze możesz zrobić, by ograniczyć występowanie zaparć? Poznaj najskuteczniejsze domowe sposoby.
Gdy pijesz za mało, Twoje masy kałowe są twarde i zbite, bo organizm próbuje odzyskać każdą kropelkę płynów, wchłaniając je z przewodu pokarmowego. Odpowiednio nawilżone masy kałowe są znacznie łatwiejsze do wydalenia.
- Zadbaj, by w każdym posiłku pojawiły się warzywa i owoce. Postaw na produkty zbożowe pełnoziarniste. Wprowadź do diety więcej ziaren oraz produktów strączkowych.
Produkty te zawierają błonnik pokarmowy, który nie jest trawiony przez układ pokarmowy. Błonnik pokarmowy zwiększa ilość mas kałowych i stymuluje jelito grube, co przyspiesza perystaltykę. Uwaga! Warzywa skrobiowe, takie jak marchew, ziemniaki, kukurydza mogą nasilać zaparcie, jeśli już masz problem z wypróżnieniem. Nie musisz ich jednak unikać, gdy Twoje wypróżnienia są regularne.
Dieta w trądziku - dieta z niskim indeksem glikemicznym
Jednym z dwóch podstawowych założeń diety w trądziku, które zalecam jest dieta o niskim indeksie glikemicznym. Wpływa ona na unormowanie gospodarki węglowodanowej, obniża poziom insuliny, a tym zmniejsza wydzielanie androgenów i produkcję łoju. W pierwszym odczuciu dieta z niskim indeksem glikemicznym może wydawać się skomplikowana, ale wbrew pozorom nie oznacza codziennego ogromu wyrzeczeń. Oczywiście na początku trzeba poświęcić czas na zgłębienie tematu, zdobycie podstawowej wiedzy, poznanie zasad komponowania posiłków. Jednak, gdy już przejdziemy przez ten proces okazuje się, że możemy zaplanować w diecie większość produktów i posiłków, które jadaliśmy do tej pory. Kluczowe jest tutaj ich zbilansowanie oraz przygotowanie.
Założenia diety z niskim indeksem glikemicznym
Podstawą diety z niskim indeksem glikemicznym jest kierowanie się indeksem glikemicznym produktów. Planując posiłki opieramy się na produktach z niskim lub średnim indekem. Jednocześnie dążymy do ograniczenia produktów o wysokim indeksie glikemicznym.
Indeks glikemiczny (IG) określa jak wzrośnie poziom glukozy (cukru) we krwi po spożyciu 50 g węglowodanów danego produktu.
- niski (poniżej 55)
- średni (55-70)
- wysoki (powyżej 70)
Jednak indeks glikemiczny nie jest parametrem idealnym. Nie można postrzegać go zerojedynkowo, ponieważ na indeks glikemiczny całego posiłku wpływa wiele innych czynników.
Od czego zależy indeks glikemiczny?
- wielkości porcji danego produktu
- poziomu rozdrobnienia produktu (jabłko w całości ma niższy indeks niż sok lub mus jabłkowy)
- stopnia obróbki termicznej (niższy IG mają produkty surowe lub ugotowane al dente od tych rozgotowanych)
- fazy dojrzałości produktu
- obecności innych produktów i składników – dodatek błonnika (warzywa, produkty pełnoziarniste), tłuszczu (oliwa, orzechy, awokado), białka (mięso, ryby, jaja, strączki)
Rumianek – pomaga w zaparciach i na trądzik, dodaje blasku włosom
Rumianek to nie tylko piękny kwiatek, ale przed wszystkim – to roślina lecznicza. Kiedyś uznawana była za jedną z najlepszych metod regenerowania siły u osób po ciężkich chorobach, znachorzy wykorzystywali ją także w przypadkach rozstrojów emocjonalnych, głównie w celu uspokojenia pacjenta. W dzisiejszych czasach niewiele osób zdaje sobie sprawę z jego właściwości i szerokich zastosowań, a przy jego pomocy można wprowadzić do swojego życia wiele korzystnych zmian. Dlatego też warto przyjrzeć się tej roślinie bliżej i zastanowić się, jak wykorzystać ją we współczesnym świecie.
Rumianek zawdzięcza swoją leczniczą moc zadziwiającemu składowi, który zawiera sporo korzystnie działających na organizm pierwiastków chemicznych. Żadna inna roślina nie ma aż tak bogatego składu, to właśnie czyni ją wyjątkową i niepowtarzalną. Trzeba ją docenić, by znów mogła pomagać ludziom. W jakich konkretnych celach wykorzystywać rumianek?
Picie rumianku jest zalecane:
- przy chorobach gastrycznych, dysfunkcjach wątroby oraz żołądka,
- przy zaparciach,
- przy procesach zapalnych dróg oddechowych i organów wewnętrznych,
- podczas wysokiej gorączki i stanów podgorączkowych (w celu obniżenie temperatury ciała),
- podczas bolesnych miesiączek,
- przy ostrych zapaleniach płuc,
- przy bezsenności i problemach z zasypianiem,
- przy problemach emocjonalnych i psychicznych,
- podczas okresu podwyższonego rozdrażnienia,
- przy utracie apetytu.
Zewnętrzne stosowanie rumianku poleca się w następujących sytuacjach:
- występowanie stanów zapalnych w jamie ustnej i gardle, podczas anginy itp. (rumianek w formie płukanek),
- pojawienie się problemów skórnych, takich jak oparzenia, otarcia, odmrożenia, stanów zapalnych, niegojących się lub źle gojących się ran (w formie kompresów i okładów na problematyczną strefę),
- pojawienie się stanów zapalnych rogówki (dla przemywania i przecierania oka),
- w celu pozbycia się hemoroidów, obniżenia stanów zapalnych w okolicach odbytu (w formie nasiadówek lub miejscowych kompresów),
- występowanie trądziku i wągrów (rumianek stosowany jako tonik),
- w celu złagodzenia objawów reumatyzmu, zwichnięć, naciągnięć mięśni (w formie miejscowych okładów),
- występowanie nadmiernej potliwości dłoni i stóp (w formie roztworu do przecierania).
Domowe sposoby na zaparcia
Zaparcie – jak rozpoznać nieprawidłowe wypróżnianie?
Zaparcia mogą pojawić się z różnych przyczyn – najczęściej przez zmianę sposobu odżywiania się. Problemy z zaparciami mogą jednak wystąpić również przez inne czynniki, jak podróżowanie albo… stres. Wyróżnia się trzy rodzaje zaparcia:
- krótkotrwałe – miesza się z etapem prawidłowego wypróżniania się.
- przewlekłe – są wówczas albo nawykowe, albo atoniczne.
- idiopatyczne – spowodowane zaburzeniami funkcjonowania przewodu pokarmowego. Właśnie ten ostatni rodzaj zaparcia diagnozuje się najczęściej.
Jak błyskawicznie rozpoznać, że nasze prawidłowe wypróżnianie uległo zaburzeniu? Wystarczy przyjrzeć się organizmowi, aby zweryfikować następujące objawy:
- wydalanie twardego kału (z uczuciem bólu),
- wzdęcia i brak apetytu,
- mdłości i zawroty głowy,
- odbijanie,
- uczucie sytości,
- krew w kale,
- nocne bóle brzucha.
Zdiagnozowałeś u siebie przynajmniej jedną z dolegliwości? Koniecznie sięgnij więc po domowe sposoby na zatwardzenie, które uzupełnią późniejsze leczenie się u doktora! A może zainteresuje cię także ten artykuł z domowymi sposobami na zgagę?
Sposób pierwszy – zmiana nawyków
Aby problemy z wypróżnianiem nie były już nigdy zmorą, warto zmienić swój styl życia. Należy wprowadzić do diety możliwie dużo błonnika, który występuje w otrębach czy razowym chlebie. Błonnik jest niezwykle istotny przy problemach z zaparciami, ponieważ powiększa on objętość kału i sprawia, że jelita znacznie lepiej funkcjonują. Warto także spróbować codziennie oddawać kał o… tej samej porze. Takie domowe sposoby na zaparcia powinny pomóc w uregulowaniu pracy jelit i przyzwyczaić je do codziennej pracy.
Ważne jest także, aby zacząć więcej się… ruszać! Pamiętaj, że posiłki nieregularne i zjadane w pośpiechu będą prowadziły do nielubianych zaparć. Jeśli niedokładnie pogryziesz jedzenie, to będzie ono automatycznie wolniej przetrawiane i zalegnie w jakiejś części jelita. Postaraj się więc ustalić regularne pory spożywania swoich posiłków i jedz je wówczas powoli oraz starannie. Nie zapominaj też, że siedzący tryb życia znacznie osłabia mięśnie brzucha – a to one są przecież odpowiedzialne za prawidłowe wydalanie. Postaraj się codziennie spacerować, jeździć na rowerze, uprawiać gimnastykę, biegać albo pływać. Zobaczysz, że aktywność i ćwiczenia będą doskonałym sposobem na trawienie zarówno u dorosłych, jak i u dzieci!
Insulinooporność w trądziku
Kolejna kwestia, która może mieć wpływ na nasilenie zmian trądzikowych to zaburzenia gospodarki węglowodanowej. Często (ale nie zawsze!) towarzyszy im również nadmierna masa ciała. Insulinooporność często idzie w parze z podwyższonym poziomem androgenów (jednocześnie wzmagając problem) i z PCOS.
Objawami, które mogą świadczyć o zaburzeniach gospodarki węglowodanowej są m.in.:
- charakterystyczne uczucie senności po posiłku
- chęć na słodkie
- szybkie uczucie głodu po posiłku
- pojawiający się nagle, “ssący” głód
- pogorszenie samopoczucia, zmęczenie
- zaburzenia koncentracji, trudności z zebraniem myśli
Tak jak wspomniałam, insulinooporność najczęściej związana jest z występowaniem nadwagi i otyłości. W takiej sytuacji sama już redukcja masy ciała będzie poprawiała wrażliwość insulinową. Obniżenie poziomu insuliny wpłynie na zmniejszenie wydzielania androgenów i poprawę stanu skóry. Dlatego bardzo często dieta w trądziku jest jednocześnie dietą odchudzającą.
Jednak wysokie poziomy insuliny i cała kaskada procesów z tym związanych może dotyczyć także osób z prawidłową masą ciała lub zbyt niską masą ciała. Niski poziom tkanki tłuszczowej również stanowi problem dla gospodarki hormonalnej. W takiej sytuacji trzeba zadbać o nadwyżkę kaloryczną i dążyć do prawidłowej masy ciała. Niezależnie od masy ciała, w każdym z tych przypadków dieta w trądziku powinna charakteryzować się niskim indeksem glikemicznym.
