U nas zapłacisz kartą
Zaparcia a trądzik - Jak dieta może wpływać na Twoją skórę?
Szybki sposób na zaparcia – jak pokonać wzdęcia?
Sposób trzeci – suszone owoce na trawienie
Zaprzyjaźnij się z suszonymi śliwkami! Warto wieczorem wrzucić je do szklanki ciepłej wody, a rano wypić wodę powstałą w połączeniu jej z suszoną śliwką. Pamiętaj, że śliwki bogate są w drogocenny błonnik! Warto więc oprócz wypijania takiego „lekarstwa domowego” zajadać suszone śliwki saute, aby napędzić perystaltykę jelit.
Sięgnij również po winogron lub rodzynki, które wykazują działanie przeczyszczające. Co powiesz na kiść tych pysznych owoców zmieszanych z jogurtem naturalnym? A może garść rodzynek dosypana do jogurtu? To skuteczne sposoby, dzięki którym wizyta w toalecie na pewno znacznie się… skróci.
Sposób czwarty – siemię lniane i olej na zaparcia
Domowe sposoby na zaparcia dotyczą zazwyczaj produktów, jakie mamy pod ręką – warto więc wyposażyć swoją kuchnię w siemię lniane i… olej! Są to naturalne metody na zaparcia, które ułatwią problem wypróżniania się.
- Wsyp 3 łyżki siemienia lnianego do szklanki.
- Zalej całość ciepłą wodą i pozostaw na ok. 3 godziny.
- Zjedz powstały kleik z siemienia i… ciesz się lekkością wypróżniania!
Zobacz również
Soda na przeczyszczenie - porady, skuteczność, sposób stosowania 4 najlepsze sposoby na czkawkę - zobacz, jak szybko się pozbyć dolegliwościWarto sięgnąć również po olej na zaparcia, który polepsza trawienie. To domowe sposoby na zatwardzenie, przy których szczególnie skuteczny będzie olej słonecznikowy, rzepakowy, sojowy albo z innych nasion roślin. Wystarczy wypić 2 łyżeczki do każdego posiłku! Olej będzie świetny nie tylko na przeczyszczenie jelit – domowe sposoby na hemoroidy z jego wykorzystaniem również mogą zakończysz się bowiem naprawdę doskonałym… rezultatem finalnym!
Dieta w trądziku - dieta z niskim indeksem glikemicznym
Jednym z dwóch podstawowych założeń diety w trądziku, które zalecam jest dieta o niskim indeksie glikemicznym. Wpływa ona na unormowanie gospodarki węglowodanowej, obniża poziom insuliny, a tym zmniejsza wydzielanie androgenów i produkcję łoju. W pierwszym odczuciu dieta z niskim indeksem glikemicznym może wydawać się skomplikowana, ale wbrew pozorom nie oznacza codziennego ogromu wyrzeczeń. Oczywiście na początku trzeba poświęcić czas na zgłębienie tematu, zdobycie podstawowej wiedzy, poznanie zasad komponowania posiłków. Jednak, gdy już przejdziemy przez ten proces okazuje się, że możemy zaplanować w diecie większość produktów i posiłków, które jadaliśmy do tej pory. Kluczowe jest tutaj ich zbilansowanie oraz przygotowanie.
Założenia diety z niskim indeksem glikemicznym
Podstawą diety z niskim indeksem glikemicznym jest kierowanie się indeksem glikemicznym produktów. Planując posiłki opieramy się na produktach z niskim lub średnim indekem. Jednocześnie dążymy do ograniczenia produktów o wysokim indeksie glikemicznym.
Indeks glikemiczny (IG) określa jak wzrośnie poziom glukozy (cukru) we krwi po spożyciu 50 g węglowodanów danego produktu.
- niski (poniżej 55)
- średni (55-70)
- wysoki (powyżej 70)
Jednak indeks glikemiczny nie jest parametrem idealnym. Nie można postrzegać go zerojedynkowo, ponieważ na indeks glikemiczny całego posiłku wpływa wiele innych czynników.
Od czego zależy indeks glikemiczny?
- wielkości porcji danego produktu
- poziomu rozdrobnienia produktu (jabłko w całości ma niższy indeks niż sok lub mus jabłkowy)
- stopnia obróbki termicznej (niższy IG mają produkty surowe lub ugotowane al dente od tych rozgotowanych)
- fazy dojrzałości produktu
- obecności innych produktów i składników – dodatek błonnika (warzywa, produkty pełnoziarniste), tłuszczu (oliwa, orzechy, awokado), białka (mięso, ryby, jaja, strączki)
Z zaparciami u lekarza – przyczyny zaparć i badania do wykonania
Kiedy udać się do lekarza? Nie czekaj! To bardzo ważne, by podkreślić, że jeśli doświadczasz powracających zaparć, wizyta u lekarza jest konieczna, by wykluczyć niebezpieczne dla Twojego zdrowia choroby np. choroby zapalne jelit, nowotwory przewodu pokarmowego. Wśród niepokojących objawów towarzyszących zaparciom są: krwawienie z odbytu, podwyższona temperatura, niewyjaśniony spadek masy ciała. Do natychmiastowej wizyty u lekarza powinien skłonić także brak wypróżnienia trwający dłużej niż 7 dni. Poza tym zaparcia mogą być także związane z innymi schorzeniami, które da się skutecznie leczyć, tym samym ograniczając uciążliwość zaparć. Należą do nich:
- stwardnienie rozsiane,
- cukrzyca,
- choroba Parkinsona,
- niedoczynność tarczycy i choroba Hashimoto,
- endometrioza,
- hemoroidy,
- nieprawidłowa praca mięśni dna miednicy i mięśni odbytu,
- twardzina układowa,
- zespół jelita drażliwego, podtyp C (tzw. IBS-C), z dominującymi zaparciami.
Bardzo często przyczyny zaparć są związane ze stylem życia i sposobem żywienia. Do ich wystąpienia przyczynia się:
- dieta uboga w błonnik pokarmowy,
- niedostateczna ilość wypijanych płynów,
- pośpiech w trakcie wypróżnienia,
- siedzący tryb życia.
Zaparcia bywają także konsekwencją stresu i mogą pojawiać się „z nerwów”, nawet pomimo zdrowej diety. Dlatego tak ważne jest, by spojrzeć na problem zaparć jak na sygnał z ciała i spróbować zastanowić się, co doprowadziło do ich wystąpienia. Najczęściej nie jest to jeden czynnik, a zespół czynników.
Z tego powodu najważniejszym zadaniem lekarza jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu lekarskiego, który pozwoli stworzyć plan dalszego postępowania. W pierwszej kolejności zostaną Ci zlecone podstawowe badania laboratoryjne – morfologia i CRP. Ich wyniki pozwalają ocenić, czy w ciele toczy się proces zapalny i czy istnieje ryzyko, że w przewodzie pokarmowym doszło do krwawienia. Dzięki tym badaniom można wstępnie wykluczyć najniebezpieczniejsze przyczyny zaparć. Na podstawie wyników lekarz będzie w stanie zdecydować, czy potrzebna jest dalsza diagnostyka (np. kolonoskopia, badania tarczycy), jakie inne badania wykonać, do jakiego specjalisty się udać. Lekarz przy pomocy dłoni zbada także Twój brzuch i wykona proste badanie per-rectum – przez odbyt. Nie są to badania bolesne, jednak ze względów higienicznych i dla poczucia komfortu warto wiedzieć, że takie badanie będzie miało miejsce, by móc się do niego przygotować.
Rumianek – pomaga w zaparciach i na trądzik, dodaje blasku włosom
Rumianek to nie tylko piękny kwiatek, ale przed wszystkim – to roślina lecznicza. Kiedyś uznawana była za jedną z najlepszych metod regenerowania siły u osób po ciężkich chorobach, znachorzy wykorzystywali ją także w przypadkach rozstrojów emocjonalnych, głównie w celu uspokojenia pacjenta. W dzisiejszych czasach niewiele osób zdaje sobie sprawę z jego właściwości i szerokich zastosowań, a przy jego pomocy można wprowadzić do swojego życia wiele korzystnych zmian. Dlatego też warto przyjrzeć się tej roślinie bliżej i zastanowić się, jak wykorzystać ją we współczesnym świecie.
Rumianek zawdzięcza swoją leczniczą moc zadziwiającemu składowi, który zawiera sporo korzystnie działających na organizm pierwiastków chemicznych. Żadna inna roślina nie ma aż tak bogatego składu, to właśnie czyni ją wyjątkową i niepowtarzalną. Trzeba ją docenić, by znów mogła pomagać ludziom. W jakich konkretnych celach wykorzystywać rumianek?
Picie rumianku jest zalecane:
- przy chorobach gastrycznych, dysfunkcjach wątroby oraz żołądka,
- przy zaparciach,
- przy procesach zapalnych dróg oddechowych i organów wewnętrznych,
- podczas wysokiej gorączki i stanów podgorączkowych (w celu obniżenie temperatury ciała),
- podczas bolesnych miesiączek,
- przy ostrych zapaleniach płuc,
- przy bezsenności i problemach z zasypianiem,
- przy problemach emocjonalnych i psychicznych,
- podczas okresu podwyższonego rozdrażnienia,
- przy utracie apetytu.
Zewnętrzne stosowanie rumianku poleca się w następujących sytuacjach:
- występowanie stanów zapalnych w jamie ustnej i gardle, podczas anginy itp. (rumianek w formie płukanek),
- pojawienie się problemów skórnych, takich jak oparzenia, otarcia, odmrożenia, stanów zapalnych, niegojących się lub źle gojących się ran (w formie kompresów i okładów na problematyczną strefę),
- pojawienie się stanów zapalnych rogówki (dla przemywania i przecierania oka),
- w celu pozbycia się hemoroidów, obniżenia stanów zapalnych w okolicach odbytu (w formie nasiadówek lub miejscowych kompresów),
- występowanie trądziku i wągrów (rumianek stosowany jako tonik),
- w celu złagodzenia objawów reumatyzmu, zwichnięć, naciągnięć mięśni (w formie miejscowych okładów),
- występowanie nadmiernej potliwości dłoni i stóp (w formie roztworu do przecierania).
