U nas zapłacisz kartą
Czy trądzik różowaty jest zaraźliwy? Mit czy rzeczywistość
Czym jest trądzik różowaty?
Jego nazwa doskonale nawiązuje do tego, jak wygląda skóra – zaczerwieniona, zwłaszcza w miejscach, gdzie naturalnie się rumienimy. Niestety jest to choroba, która potrafi uprzykrzyć życie. Osoby, które się z nią zmagają, muszą zwracać szczególną uwagę nie tylko na to, jakie kosmetyki aplikują, ale także co jedzą i jaki styl życia prowadzą. Trądzik różowaty występuje w środkowej części twarzy. Co prawda mogą pojawić się grudki oraz krosty, ale nie są to takie zaskórniki, jak przy popularnym i często występującym u młodzieży trądziku pospolitym.
Powyższa choroba może przyjmować aż trzy formy: rumieniową, przerostową i grudkowo-krostkową. W przypadku tej ostatniej objawy mogą przypominać standardowe problemy z cerą, które często widywane są u nastolatków. Z tą właśnie różnicą, że zaskórniki nie występują. Najcięższa w leczeniu jest jednak forma naciekowa (czyli przerostowa), która występuje przede wszystkim u panów. Jeżeli choroba znacząco się rozwinie, to najpewniej właśnie operacja będzie w stanie pomóc pacjentowi w najlepszy sposób.
Trądzik różowaty – czy można się nim zarazić?
Taka choroba jak trądzik różowaty nie jest zaraźliwa, dlatego nie należy się obawiać kontaktu z drugą osobą. Warto jednak pamiętać, żeby w miarę możliwości dbać o higienę i starać się, aby na naszych dłoniach było jak najmniej bakterii i aby nie przenosić ich dalej – m.in. na twarz. Nasza cera posiada co prawda odpowiednią i naturalną barierę ochronną, ale często bywa ona naruszona. W ten sposób możemy nabawić się różnego rodzaju chorób skórnych.
Trądzik różowaty - diagnoza
Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie wywiadu oraz badania pacjenta. Charakterystyczne dla trądziku różowatego jest występowanie wykwitów rumieniowych i grudkowo-krostkowych umiejscowionych głównie w środkowej części twarzy, tzw. wzmożonej reakcji naczynioruchowej (zaczerwienienie pod wpływem bodźców fizycznych i psychicznych), współistnienia objawów łojotoku. Decydujący w rozpoznaniu choroby jest rumień utrzymujący się w centralnej części twarzy. Biopsja skóry rzadko jest konieczna.
Istnieje wiele metod leczenia trądziku różowatego. Leczenie jest dobierane przez lekarza dermatologa dla konkretnego pacjenta, w zależności od objawów trądziku różowatego, jego przebiegu, stanu skóry, czynników zaostrzających, chorób towarzyszących, przyjmowanych leków i odpowiedzi na leczenie.
Trądzik różowaty – leczenie niefarmakologiczne
Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
W leczeniu miejscowym stosuje się metronidazol w postaci żelu lub kremu.
Ponadto stosuje się kwas azelainowy, iwermektynę oraz nadtlenek benzoilu.
Lekami redukującymi zaczerwienie twarzy są brymonidyna i oksymetazolina.
Do stosowanych miejscowo antybiotyków należą: iwermektyna, erytromycyna, klindamycyna.
Trądzik różowaty – leczenie laserem
Leczenie jest zawsze zlecane przez lekarza, istnieje szereg przeciwwskazań, m.in. ciąża i laktacja, bielactwo, niewyrównana cukrzyca, poważne przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym rozrusznik serca), choroby autoimmunologiczne, padaczka, tendencja do powstawania bliznowców. Zabiegi naświetlania są bezbolesne, ale mogą powodować działania niepożądane, takie jak rumień lub uczucie ściągnięcia skóry.
Trądzik różowaty – leczenie ogólne
W nasilonych postaciach trądziku różowatego lekarz może zlecić – oprócz leczenia miejscowego – także leczenie ogólne, czyli doustne.
Do leków stosowanych ogólnie (doustnie) należą antybiotyki, głównie doksycyklina, a także limecyklina, chlorowodorek tetracykliny, oksytetracyklina, azytromycyna.
Jak walczyć z trądzikiem różowatym?
Ta skórna choroba bywa równie trudna w leczeniu, co trądzik pospolity. Tam jednak występują głównie zaskórniki, które z czasem przeradzają się w stany zapalne. Tutaj natomiast może występować bardzo widoczne zaczerwienienie. Skóra staje się niezwykle wrażliwa, a chociaż rumień ustępuje, to stale nawraca. Należy wystrzegać się wielu czynników zewnętrznych, które dla innych osób pozostają zazwyczaj neutralne lub nie powodują tak dużego dyskomfortu – są to nawet ostre przyprawy.
Po pomoc możemy udać się zarówno do kosmetologa, jak i lekarza. Lekkie formy choroby zwalcza się zazwyczaj poprzez eliminację czynników drażniących, ale także zabiegi kosmetyczne – jak choćby naświetlania przy użyciu IPL. Najpewniej konieczna będzie również zmiana dotychczasowej pielęgnacji – kosmetyki muszą być właściwie dobrane do potrzeb cery. Dermatolog może przepisać produkty, które stosuje się miejscowo na obszar objęty zaczerwienieniem. Jeżeli przerost jest zbyt duży, to konieczna może okazać się nawet operacja.
Trądzik różowaty – odmiany
Trądzik różowaty jest przypadłością, której przyczyny nie są w stu procentach znane. Zwykło się uznawać, że występuje on u osób z tak zwaną predyspozycją do zachorowania na trądzik różowaty. Jest to skłonność do silnych reakcji na zewnętrzne bodźce, objawiająca się nagłym, silnym zaczerwienieniem twarzy. Jednocześnie wyróżnia się najbardziej prawdopodobne przyczyny trądziku:
- Predyspozycje genetyczne – nie da się dokładnie ocenić prawdopodobieństwa pojawienia się trądziku różowatego, jednak uważa się, że ryzyko wystąpienia objawów wzrasta, gdy rodzice lub dziadkowie zmagali się z tą przypadłością. Nie oznacza to jednak, że trądzik różowaty nie może pojawić się u osoby nieobciążonej genetycznie. I przeciwnie – gdy u rodziców dziecka pojawiło się to schorzenie, nie ma pewności, że pojawi się również u dziecka.
- Zaburzenia pracy naczyń krwionośnych przy jednoczesnym nadmiernym ukrwieniu – gdy ściany naczyń krwionośnych są kruche i nieelastyczne, nie wytrzymują naporu krwi i rozszerzają się, a potem nie powracają do pierwotnych rozmiarów (lub trwa to długo). To przyczynia się do powstania rumienia (zwłaszcza w centralnej części twarzy, czyli tam, gdzie występuje najwięcej gruczołów łojowych). Nadmierne ukrwienie może doprowadzić do stałych zmian w skórze twarzy.
- Zaburzenia hormonalne – nadprodukcja estrogenów, czyli hormonów płciowych, wpływa na rozluźnianie mięśni naczyń krwionośnych. Prowadzi to zwiększenia rumienia i pojawiania się na powierzchni skóry widocznych, rozszerzonych naczyń.
- Stany zapalne gruczołów łojowych i nadprodukcja łoju – w obrębie gruczołów łojowych powstają stany zapalne, które mają charakter nawrotowy. Wpływa to na przyrost tkanki łącznej i widoczne zgrubienie skóry, które mogą prowadzić do nieodwracalnej guzowatości. Dodatkowo pojawiają się wypryski i rozszerzone pory, a skóra jest przetłuszczona.
- Rumień może pojawiać się na twarzy w wyniku stresu, zmiennych warunków atmosferycznych, skoków temperatury, gorących kąpieli, sauny, spożywania alkoholu, gorących lub pikantnych potraw, promieniowania UV, drażniących lub rozgrzewających kosmetyków czy przegrzania w wyniku wysiłku fizycznego.
