U nas zapłacisz kartą
Tajemnice długotrwałego gojenia się pryszczy - Przyczyny, Leczenie i Porady
Długie gojenie ran – z czego wynika?
Długo gojąca się rana jest określana mianem rany przewlekłej. W przypadku wystąpienia długo gojącej się rany odbudowa fizjologiczna uszkodzeń ciągłości skóry nie zachodzi prawidłowo, a długie leczenie nie daje oczekiwanych rezultatów. Długo gojącej się ranie towarzyszy zwykle znaczny ubytek naskórka, zaczerwienienie i obrzęk, co świadczy o toczącym się w organizmie stanie zapalnym. Długo niegojąca się rana współistnieje zwykle z martwicą tkanek i owrzodzeniami skóry. Gdy dojdzie do zropienia rany pojawia się wysięk i fetor, a pacjent odczuwa dotkliwe dolegliwości bólowe. Nie należy lekceważyć problemów natury psychicznej, które wywołane są oszpeceniem ciała i strachem przed skutkami trudno gojącej się rany. U pacjenta dodatkowo mogą występować zaburzenia wodno-elektrolitowe.
Niegojące się rany są dużym obciążeniem dla organizmu człowieka. Ze względu na brak podstawowej bariery, która ma za zadanie chronić ustrój przed kontaktem z patologicznymi mikroorganizmami, występuje większa podatność na zakażenia wirusowe, bakteryjne, grzybicze i pasożytnicze.
Czynniki ryzyka długiego gojenia ran:
- podeszły wiek,
- obniżona odporność,
- niedożywienie,
- obecność chorób przewlekłych np. cukrzyca,
- choroby nowotworowe,
- palenie tytoniu,
- nadużywanie alkoholu.
Na długie gojenie ran mogą mieć też wpływ czynniki bezpośrednio oddziałujące na niegojącą się ranę takie jak: urazy mechaniczne, obecność ciała obcego, zakażenie długo gojącej się rany oraz martwica tkanek. Nie należy uciskać okolic ciała zlokalizowanych nieopodal długo gojącej się rany. Niedokrwienie chorobowo zmienionego obszaru powoduje brak podaży tlenu i składników odżywczych, które będą kluczowe w procesie leczenia rany. W skrajnych sytuacjach może dojść do amputacji objętej martwicą części ciała. Zwykle dotyczy to stopy cukrzycowej.
Dlaczego powstają pryszcze na plecach?
Przyczyny powstawania pryszczy na plecach są takie same jak w przypadku pryszczy na twarzy. Najczęstszą przyczyną powstawania wyprysków są zmiany hormonalne w organizmie, które są nieodłącznym elementem okresu dojrzewania, ale mogą pojawić się również w późniejszym okresie.
Testosteron i pryszcze na plecach
W dużej mierze to testosteron wpływa na funkcjonowanie gruczołów łojowych i jest odpowiedzialny za powstawanie pryszczy. Pod wpływem tego hormonu gruczoły wydzielają nadmierną ilość sebum, które zatyka pory. Z kolei one stanowią idealne miejsce do namnażania się bakterii, co prowadzi do powstawania stanów zapalnych – bolesnych, ropnych pryszczy na plecach, ramionach, dekolcie oraz twarzy.
Inne przyczyny pryszczy na plecach u dorosłego
Zaburzenia hormonalne to nie jedyna przyczyna powstawania wyprysków. U osób dorosłych, po 30 r.ż., pryszcze na plecach mogą być wywołane przez czynniki takie jak:
- przyjmowanie niektórych leków (sterydowych, przeciwpadaczkowych),
- czynniki genetyczne ,
- silny, przewlekły stres ,
- ogólne przemęczenie ,
- nietolerancja glutenu czy nabiału,
- złe nawyki żywieniowe – zbyt częste sięganie po produkty wysoko przetworzone i zawierające duże ilości cukru,
- wysuszenie skóry m.in. przez działanie promieni UV,
- szkodzące skórze kosmetyki – m.in. niektóre kolorowe żele pod prysznic zawierające sztuczne barwniki,
- noszenie ubrań ze sztucznych tkanin nieprzepuszczających powietrza.
Przyczyny pryszczy na plecach u kobiet
Za pryszcze na plecach u kobiet często odpowiadają zaburzenia hormonalne, a dokładniej nadmiar w organizmie androgenów, męskich hormonów. Poza zmianami skórnymi symptomy, które powinny skłonić do zbadania poziomu androgenów, to nieregularne miesiączki i hirsutyzm – nadmierne owłosienie.
Tak powstaje pryszcz
Bakterie uwalniają enzymy (lipazy) rozkładające obojętne tłuszcze łoju na mniejsze cząstki (wolne kwasy tłuszczowe). Właśnie te kwasy tłuszczowe powodują powstawanie stanów zapalnych. Wzrasta liczba zakażonych komórek i wydzieliny wypełnającej woreczek. Jest tam coraz mniej miejsca, przez co nasila się nacisk na ścianki mieszka włosowego zablokowanego czopem rogowym. W pewnym momencie ścianki nie wytrzymują nacisku, pękają, a zawartość rozlewa się na otaczającą tkankę. Powstaje ostry stan zapalny, tworzą się krosty.
Trądzik pospolity może mieć różne etapy. Pierwsza odmiana trądziku charakteryzuje się zaskórnikami utrzymującymi się przez miesiące, a nawet lata, w okresie dojrzewania. Rozróżnia się zaskórniki otwarte i zamknięte. W zaskórnikach zamkniętych ujście mieszka jest zatkane, spod skóry prześwituje biaława grudka, czop łojowo-rogowy. Często dochodzi do zakażeń i nagromadzenia się ropy, ponieważ zawartość mieszka nie może się wydostać na zewnątrz. W zaskórnikach otwartych ujście się nie domyka, widoczny jest czarny punkt. Nie ma on nic wspólnego z brudem, jak się powszechnie uważa. Czarny kolor spowodowany jest utlenianiem się czopu rogowo-tłuszczowego. Kolejnym etapem trądziku jest jest acne papulopustolosa. W zaskórniku powstały już zmiany zapalne, grudki i krosty. Ten etap może ciągnąć się latami. Prawie każda krosta pozostawia wklęsłą (rzadziej także wypukłą) bliznę. Jeśli trądzik się pogarsza, rozwija się raczej rzaska forma acne conglobata. W wyniku stanu zapalnego wokół mieszka tworzą się guzkowate nacieki i ropne, a po ich ustąpieniu pozostają blizny wklęsłe i wypukłe.