U nas zapłacisz kartą
Depilacja Laserowa w Tarnowie Podgórnym - Skuteczność i Bezpieczeństwo
Jakie są przeciwwskazania do zabiegu?
- świeża opalenizna
- ciąża
- rany na skórze
- padaczka
- leki, zioła fotouczulające
- terapia retinoidami
- przyjmowanie leków obniżających krzepliwość krwi
- łuszczyca, bielactwo
- cukrzyca
- rozrusznik serca
Istnieją 3 fazy wzrostu włosa:
Urządzenia laserowe usuwają trwale tylko włosy znajdujące się we wczesnym okresie anagenu, dlatego podczas jednego zabiegu usuwamy około 20-30% owłosienia. Ważna jest także moc użyta podczas depilacji, oczywiście im wyższa, tym lepsza, jednak czasami nie można pracować na najwyższych możliwych parametrach, chociażby ze względu na ciemniejszą karnację.
To wszystko powoduje, że zabieg jest wykonywany kilka razy, aby uzyskać zadowalający efekt.
Dodatkowo w ciągu życia pojawiają się nowe włosy, np. w okolicy brody. Z tego powodu często wykonuje się cykl zabiegów, aby zniszczyć nadmierne owłosienie, a później, w związku z pojawianiem się nowych włosów, pacjenci robią sobie zabiegi przypominające, np. po roku.
Laserowe usuwanie zmian skórnych
Do usuwania zmian skórnych stosowany jest laser CO2. Jest to laser chirurgiczny używany w takich dziedzinach jak chirurgia, stomatologia, laryngologia, ginekologia czy dermatologia. Emituje on wiązkę światła o długości 10 600 nm, która pochłaniana jest przez cząsteczki wody znajdujące się w tkankach. Absorbowana energia lasera przekształcana jest następnie w ciepło, które powoduje podgrzanie wody powyżej 100ºC, co w konsekwencji powoduje odparowanie uwodnionej tkanki. Otaczające cząsteczki białka, ulegają denaturacji tworząc tak zwaną strefę koagulacji i zapobiegają krwawieniu podczas zabiegu.
Laserem CO2 można usunąć zmiany i defekty skóry, takie jak:
- brodawki wirusowe (tzw. kurzajki dłoni i stóp)
- kłykciny kończyste (brodawki okolic narządów płciowych, HPV)
- brodawki łojotokowe
- włókniaki miekkie
- włókniaki twarde
- znamiona naskórkowe
- kępki żółte
Zabiegi laserem CO2 wykonywane są najczęściej w znieczuleniu miejscowym roztworem lignokainy techniką nasiękową. Niekiedy przy licznych, powierzchownych zmianach (np. drobne włókniaki) stosuje się bardzo krótkie impulsy, więc zabieg jest niebolesny i nie ma wówczas potrzeby dodatkowego znieczulenia.
Po zabiegu, w domu należy myć daną okolicę wodą z mydłem i 2-3 razy zdezynfekować preparatem odkażającym. W niektórych przypadkach zaleca się noszenie opatrunku, aby zapobiec zanieczyszczenia rany. Po kilku dniach ranka pokrywa się strupem, nie należy go „zdrapywać” , ale czekać aż sam odpadnie. Okres gojenia zależy od umiejscowienia i wielkości poddanej zabiegowi okolicy i może wynieść od 2 do 4 tygodni. W tym okresie świeżą ranę należy chronić przed promieniowaniem UV, aby zapobiec przebarwieniom.
Zaletami stosowania lasera CO2 są:
Laseroterapia
W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost zastosowania laserów w medycynie. Laseroterapia jest obecnie uważana za metodę z wyboru w leczeniu wielu chorób.
Nazwa LASER jest akronimem utworzonym z pierwszych liter angielskiej nazwy: light amplification by stimulated emission of radiation, co oznacza: wzmocnienie światła poprzez stymulowanie emisji promieniowania. Historia laserów sięga 1917 roku, kiedy to Einstein dając początki teorii kwantowej, wysunął koncepcję stymulowanej emisji promieniowania. Teoria ta znalazła praktyczne zastosowanie w latach 50-tych podczas produkcji urządzeń wzmacniających i przetwarzających energię świetlną na drodze wymuszonej emisji. Pierwszy laser (rubinowy) został zbudowany 1960 roku.
Lasery znajdują zastosowanie w dermatologii, ponieważ energia świetlna emitowana przez laser jest pochłaniana przez chromofory skóry. Chromofory stanowią grupę atomów nadających barwę określonej substancji pochłaniającej falę świetlną o określonej długości. Głównymi chromoforami skóry są hemoglobina, melanina, woda i porfiryny. Energia świetlna absorbowana przez nie powoduje wytworzenie dużych ilości ciepła, co powoduje zniszczenie tkanek absorbujących światło. To specyficzne zniszczenie docelowych tkanek nazywa się selektywną fototermolizą. Twórcami teorii selektywnej fototermolizy są Anderson i Parish. Teoria zakłada, że selektywna absorpcja światła laserowego przez tkanki powoduje ich wybiórcze zniszczenie, oszczędzając jednocześnie otaczające tkanki. Zatem zmiany skórne mogą być leczone laserem emitującym fale o długości najlepiej pochłanianej przez docelową tkankę.
Długość fali emitowanej przez laser zależy od jego ośrodka czynnego. Dlatego też, lasery różniące się między sobą długością fali, mają różne zastosowania.