U nas zapłacisz kartą
Depilacja siarczanem baru - Metoda, Zalety i Zagrożenia
Przeciwwskazania
Proszek jest przeciwwskazany do stosowania ze swoją indywidualną nietolerancją. Lek nie jest stosowany w takich przypadkach:
- Wybrzuszenie jelita grubego
- Przebicie przewodu żołądkowo-jelitowego
- Astma oskrzelowa w historii
- Odwodnienie organizmu
- Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (postać ostra)
- Reakcje alergiczne
- Dysfunkcje połknięcia
- Przetoki Esophagotracheal
- Krwawienie w przewodzie pokarmowym
- Ciąża
Oprócz powyższych przeciwwskazań, siarczan baru jest zabroniony w przypadku zapalenia uchyłków w ostrej postaci i mukowiscydozy.
[12]
Właściwości chemiczne barytu
| Klasyfikacja chemiczna | Minerał siarczanowy z grupy barytów |
| Skład chemiczny | BaSO4 |
| Kolor | Bezbarwne, białe, jasne odcienie niebieskiego, żółtego, szarego, brązowego |
| Smuga | Biały |
| Połysk | Szklisty, perłowy |
| Łupliwość | Idealny dekolt równolegle do powierzchni podstawy i pryzmatu |
| Przeźroczystość | Przezroczysty do nieprzezroczystego |
| Twardość Mohsa | 3-3.5 |
| Środek ciężkości | 4.3-5 |
| Właściwości diagnostyczne | biały kolor, wysoki ciężar właściwy, charakterystyczny dekolt i kryształki |
| System krystaliczny | Rombowy |
| Wytrwałość | Kruchy |
| Złamanie | Nieregularne/nierówne |
| Gęstość | 4.50 g/cm3 (zmierzone) 4.50 g/cm3 (obliczone) |
Dawkowanie i administracja
Ponieważ lek stosowany jest w diagnostyce chorób przewodu pokarmowego, jego sposób podawania i dawka jest zalecana przez lekarza prowadzącego. Proszek jest rozcieńczany do zawiesiny i pobierany wewnętrznie. Siarczan barowy miesza się z ciepłą wodą w proporcji 2: 1 lub 4: 1 i dokładnie miesza, aż do uzyskania jednorodnej konsystencji. Dawka dorosła 300 ml, dla dzieci do 100 ml.
Kleik barowy jest wstrzykiwany przez jamę ustną lub sondę bezpośrednio do żołądka. Jeśli występuje podwójne kontrastowanie górnego przewodu pokarmowego, lek dodaje się cytrynianem sodu lub sorbitolem. Podczas diagnozowania jelita grubego zawiesinę podaje się w lewatywach. W tym celu 750 g proszku rozcieńcza się w 1 litrze 0,5% roztworu Taniny. Przed zabiegiem można jeść miękkie pokarmy i należy wprowadzić czopek Bisacodyl.
[14], [15]
Możliwe efekty uboczne
Podczas gdy miedź jest pierwiastkiem śladowym, który występuje naturalnie w roślinach i zwierzętach, siarczan miedzi nie jest i może działać drażniąco, gdy ktoś jest na niego narażony. Uprawy i rolnictwo są czyszczone po obróbce siarczanem miedzi i istnieje minimalne ryzyko spożycia go z traktowanej uprawy, ponieważ wiąże się głównie z osadami glebowymi.
Możliwe jest narażenie na siarczan miedzi, jeśli używasz go do celów rolniczych lub ogrodniczych. Wchłaniany przez skórę lub oczy siarczan miedzi może powodować pieczenie i pieczenie. Może to spowodować swędzenie, egzemę, zapalenie spojówek, stan zapalny, gromadzenie się płynu lub podrażnienie rogówki w przypadku kontaktu z oczami.
W przypadku spożycia siarczanu miedzi jest on tylko nieznacznie toksyczny, ponieważ najczęściej stosunkowo szybko wymiotuje z powodu skrajnego podrażnienia przewodu pokarmowego. Jeśli ktoś spożywa siarczan miedzi i nie wymiotuje, może być narażony na zatrucie siarczanem miedzi.
Oznaki zatrucia siarczanem miedzi obejmują:
- Pieczenie w klatce piersiowej lub brzuchu
- Metaliczny posmak w ustach
- Mdłości
- Bóle głowy
- Biegunka (która może mieć niebieski lub zielony kolor od odcienia związku)
- Nadmierne pocenie
Niezależnie od tego, czy wystąpiły wymioty, czy nie, każdy, kto spożywa siarczan miedzi, powinien udać się na pogotowie ratunkowe, aby wykluczyć zatrucie, a także upewnić się, że nie doszło do uszkodzenia mózgu, wątroby, nerek lub wyściółki jelitowej żołądka. Chociaż niezwykle rzadko, jeśli nie jest leczone, narażenie na wysokie dawki siarczanu miedzi w niektórych sytuacjach może spowodować śmierć.
Długoterminowe skutki uboczne
EPA nie wydała oceny raka dla siarczanu miedzi, ponieważ nie ma wystarczających dowodów na powiązanie siarczanu miedzi z rozwojem raka u ludzi, którzy mogą regulować miedź w swoich ciałach. Jest to normalna funkcja, ponieważ miedź dostaje się do krwiobiegu i jest gromadzona głównie w wątrobie, zanim zostanie wydalona z kałem. Potrzebne są dalsze badania, aby ustalić, czy długotrwałe narażenie na siarczan miedzi może powodować raka u ludzi i zwierząt.
