Najlepszy lekarz do leczenia łysienia plackowatego

Jakie są przyczyny łysienia plackowatego?

Aby dobrze zrozumieć przyczyny powstawania łysienia plackowatego, warto znać cykl życiowy włosa. Włosy znajdujące się na całym ciele znajdują się w trzech fazach wzrostu:

Przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca poznane . Badania wskazują na podłoże autoimmunologiczne choroby – układ odpornościowy rozpoznaje mieszki włosowe jako obce i zaczyna je atakować. Dochodzi wtedy do powstania stanu zapalnego, uszkodzenia mieszków włosowych i następnie wypadania włosów. Za tą przyczyną przemawia jednoczesne występowanie łysienia plackowatego z innymi chorobami o podłożu autoimmunologicznym, na przykład atopowym zapaleniem skóry, zapaleniem tarczycy Hashimoto, bielactwem, cukrzycą typu 1, reumatoidalnym zapaleniem stawów, toczniem rumieniowatym.

Choroba ta może być również dziedziczona genetycznie – takie podłoże dotyczy około 20-60% przypadków. Zazwyczaj łysienie plackowate dotyczy krewnych pierwszego stopnia lub bliźniąt jednojajowych. Łysienie plackowate dotyka także około 10% osób z zespołem Downa.

Duży wpływ na powstawanie łysienia plackowatego ma stres, nerwowość. Z tego powodu łysienie plackowate jest zaliczane do chorób psychodermatologicznych .

Za inne przyczyny łysienia plackowatego uważa się:

  • zmiany hormonalne (głównie hormony wytwarzane przez tarczycę),
  • niedobór niektórych składników mineralnych,
  • niedostateczne ukrwienie mieszków włosowych.

Czy łysienie plackowate jest uleczalne? Czy można je zatrzymać?

Leczenie łysienia plackowatego jest bardzo trudne. Zazwyczaj pacjent potrzebuje holistycznej opieki kilku specjalistów zanim zostanie poznana przyczyna występowania łysienia plackowatego. Pomimo wielu prób leczenia i stosowania różnych terapii wielu pacjentów nigdy nie udaje się wyleczyć. Nie uzyskują oni odrostu włosów lub odrost jest widoczny wyłącznie w okresie leczenia.

Badania sugerują, że leczenie może być widoczne dopiero po 3-6 miesiącach od rozpoczęcia terapii i nie należy go w tym czasie zmieniać.

Ogranicza to czasowo stosowanie innych terapii, a pacjent musi zmagać się z nieprzyjemnymi objawami przez długi czas. Jako jedną z metod leczenia, która może odnieść znaczący sukces w przyszłości wskazuje się leczenie laserowe lub stosowanie leków immunomodulujących. Jednakże do tej pory nie wskazano leczenia, które będzie skuteczne u każdego pacjenta.

Łysienie plackowate u dzieci

Wiele osób wciąż dziwi fakt, że łysienie plackowate dotyczy także młodych osób. Nawet kilkuletnie dzieci mogą tracić włosy – tak samo, jak dorośli. Jest to spowodowane np. niedoborem witamin, przechodzeniem różnych chorób czy noszeniem związanych włosów np. w kucyk. Najmłodsi mogą mieć pierwsze objawy chorób włosów, które później pozostają z nimi i trwają nawet podczas wieku dorosłego. Właśnie dlatego tak ważne jest obserwowanie pociechy i w przypadku występowania nadmiernej utraty włosów, udanie się do specjalisty.

Jakie są przyczyny łysienia plackowatego u dzieci?

Przyczyny choroby nie są do końca znane, ale uważa się, że łysienie plackowate u dzieci może wynikać m.in. z:

  • Powodów psychogennych – napięcia emocjonalnego oraz stresu. Czynniki te powodują niekorzystne zmiany np. w układzie immunologicznym, a w konsekwencji osłabiają mieszki włosowe. W wyniku nieustannego napięcia emocjonalnego dochodzi także do zaburzeń w produkcji czy wydzielaniu neuropeptydów powodujących wzrost reaktywności układu immunologicznego. U dzieci predysponowanych może to być początkiem nacieków wokół mieszków włosowych. Zwykle sytuacje takie jak początek nowej szkoły, przedszkola, egzaminy czy zmiana otoczenia są poważnymi sytuacjami stresowymi.
  • Powodów autoimmunologicznych – a także różnego typu współistniejące choroby immunologiczne – szczególnie schorzenia tarczycy.
  • Powodów genetycznych – szacuje się, że około 20% chorych dzieci z łysieniem plackowatym ma dodatni wywiad rodzinny (czyli najbliżsi również borykają się z tym schorzeniem).

Przewlekłe choroby zapalne związane z mieszkami włosowymi również są częstą przyczyną łysienia plackowatego u dzieci. Do utraty włosów dochodzi w wyniku toczącego się w bezpośrednim otoczeniu mieszków nieswoistego procesu zapalnego. Ten typ łysienia prowadzi do powstawania ognisk na skórze głowy, a nawet powoduje całkowite wyłysienie – łącznie z brwiami, rzęsami i całym owłosieniem na ciele.

Łysienie plackowate – przyczyny, odmiany, metody leczenia

Łysienie plackowate (alopecia areata) to rodzaj łysienia, który występuje nie tylko u dorosłych, ale także u dzieci. Problem ten może pojawić się w dowolnym wieku, a pierwsze objawy często występują w okresie dojrzewania lub nawet dzieciństwa. W 60 procentach przypadków łysienie plackowate rozpoznaje się przed ukończeniem 20. roku życia. Jest to najczęstsza, zaraz po łysieniu androgenowym, przyczyna utraty włosów. Problem dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Przy łysieniu plackowatym, w przeciwieństwie do łysienia androgenowego, nie można wykonać przeszczepu włosów.

Łysienie plackowate to choroba dermatologiczna, która może pojawić się w każdym wieku. Problem dotyczy głównie owłosionej skóry głowy, choć może dojść także do zajęcia innych okolic ciała, na których występuje owłosienie – zdarzają się przypadki łysienia plackowatego brwi i rzęs. Zmiany skórne najczęściej pojawiają się nagle, a przebieg choroby jest zróżnicowany u każdego pacjenta.

Łysienie plackowate może objawić się jednym ogniskiem łysienia, które utrzymuje się cały czas lub może przybrać postać ognisk, które pojawiają się ciągle. Odrastanie włosów występuje samoistnie nawet po kilkunastu miesiącach. Łysienie plackowate charakteryzuje nawracanie i okresowe zaostrzenia objawów.

Trzy odmiany łysienia plackowatego

W medycynie występują trzy podstawowe odmiany łysienia plackowatego:

  • zwykłe,
  • uogólnione,
  • całkowite.

Łysienie plackowate zwykłe obejmuje okrągłe lub owalne ogniska w obrębie skóry głowy, które często zlewają się ze sobą. W przypadku łysienia plackowatego uogólnionego objawem jest całkowity brak włosów skóry głowy, a także innych owłosionych okolic ciała. Łysienie plackowate całkowite obejmuje natomiast tylko skórę głowy. Przebieg choroby charakteryzuje tylko częściowe lub całkowite wyłysienie, nie występują żadne dodatkowe zmiany na skórze. Jedynie u około 12 procent pacjentów obserwuje się zmiany dystroficzne płytki paznokcia, czyli miejscowe zwłóknienia i rozdwajanie wolnego brzegu płytki.

Jakie są metody leczenia łysienia plackowatego?

W łysieniu plackowatym stosuje się leczenie miejscowe i leczenie ogólne. Żadna z metod nie znalazła jednoznacznego potwierdzenia skuteczności. Do leczenia miejscowego zalicza się: glikokortykosteroidy podawane śródskórnie, miejscowe glikokortykosteroidy w postaci kremów, żeli, maści, płynów i pianek, cygnolinę, minoksydyl. Do metod leczenia ogólnego zalicza się: glikokortykosteroidy i cyklosporynę. Do innych metod stosowanych w leczeniu łysienia plackowatego należą fotochemioterapia (PUVA lub PUVA-turban) i wąskopasmowa fototerapia UVB.

Ze względu na patomechanizm tej choroby trudno podjąć działania, które miałyby na celu zmniejszenie ryzyka rozwoju łysienia plackowatego. Samoistny odrost włosów następuje zwykle w ciągu 1–2 lat u 30–60% chorych. U około 10% choroba może mieć cięższy przebieg i doprowadza do łysienia całkowitego lub uogólnionego. Gorsze rokowanie dotyczy pacjentów, u których współistnieją choroby o podłożu autoimmunologicznym. Ponadto czynnikami źle rokującymi mogą być zmiany paznokci, rodzinne występowanie choroby, wczesny początek zmian chorobowych oraz intensywna utrata włosów.

Zobacz także

Łysienie androgenowe typu męskiego Utrata włosów u mężczyzn rozpoczyna się zwykle w okolicy czołowo-skroniowej, a następnie ciemieniowej. Następnie przerzedzenie włosów rozprzestrzenia się w kierunku szczytu głowy, pozostawiając koronę włosów na potylicy i częściowo w okolicach skroniowych.

Łysienie androgenowe typu żeńskiego Kobiecy typ łysienia charakteryzuje się rozlanym łysieniem w okolicy centralnej głowy owłosionej, o największym nasileniu w części czołowej z zachowaniem linii czoła.

Stąd często obecność składników, takich jak kwas glikolowy, aloes, gliceryna, alantoina, algi, rumianek, kwas hialuronowy, kwas mlekowy, oczar wirginijski, mocznik, biotyna, prowitamina B5 czy ceramidy.

Czytaj dalej...

Aby uniknąć nieprzyjemnej niespodzianki w postaci wydania pieniędzy na produkt, który nie działa, zawsze przed zakupem kremu pod oczu zrób dokładny research na temat składników aktywnych, które znajdują się w produkcie.

Czytaj dalej...

Drugą kwestią, o której warto pomyśleć wybierając krem BB jest to, jak ma on działać, czy tylko wyrównywać koloryt skóry, czy może także posiadać ochronę przeciwsłoneczną, wygładzać drobne zmarszczki czy łagodzić stany zapalne i nawilżać skórę.

Czytaj dalej...

Najczęściej jednak wybieram opcję nałożenia go rękami i wklepania wilgotną ale dokładnie odciśniętą gąbeczką, po czym utrwalam swoim ulubionym pudrem w strefie T, a na policzkach produktami do konturowania.

Czytaj dalej...