U nas zapłacisz kartą
Odkryj Przyczyny Choroby Rumień Różowaty - Wszystko, Co Powinieneś Wiedzieć
Trądzik różowaty - przyczyny, leczenie, leki, krem
Trądzik różowaty to choroba zapalna skóry, której głównym objawem jest wykwit rumieniowy - zaczerwienione zmiany skórne w okolicy twarzy, które utrzymują się przez wiele lat. Jakie są przyczyny wystąpienia trądziku różowatego? W razie wystąpienia objawów skórnych należy udać się do dermatologa, który zaproponuje właściwy typ leczenia - miejscowy, ogólny lub chirurgiczny.
- Trądzik różowaty - lokalizacja
- Trądzik różowaty - u kogo występuje?
- Trądzik różowaty - przyczyny
- Stan zapalny - jak powstaje?
- Trądzik różowaty - objawy
- Trądzik różowaty - zapobieganie
- Trądzik różowaty - diagnostyka
- Trądzik różowaty - badania
- Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
- Trądzik różowaty - leczenie ogólne
- Trądzik różowaty - leczenie chirurgiczne
- Domowe sposoby na trądzik
- Trądzik różowaty - najczęściej zadawane pytania
Trądzik różowaty jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry. Dotyczy zaburzeń funkcjonowania drobnych naczyń krwionośnych oraz gruczołów łojowych. Istotna jest też rola osobniczej predyspozycji do nadmiernej reakcji na różnorakie bodźce środowiskowe.
Charakteryzuje się obecnością wykwitów grudkowych i krostkowych na żywoczerwonym rumieniowym podłożu. Ważny jest brak zaskórników, typowych dla trądziku pospolitego. Choroba rozwija się wyłącznie u dorosłych, zwykle powyżej 40. roku życia, z przewagą kobiet. Nie obserwuje się zmian wśród dzieci.
Trądzik różowaty – co to jest?
Trądzik różowaty (acne rosacea), to przewlekła choroba zapalna skóry twarzy, której dokładne przyczyny nie są jeszcze w pełni zrozumiałe. Choć u większości pacjentów promieniowanie ultrafioletowe nasila objawy trądziku różowatego. Dolegliwość charakteryzuje się falami nawrotów i remisji, co oznacza, że objawy mogą nasilać się, a następnie ustępować, ale zwykle nie znikają całkowicie.
Trądzik różowaty dotyczy niemal wyłącznie osób dorosłych po 25. roku życia. Znacznie częściej występuje u kobiet, szczególnie o jasnej karnacji. Typowe objawy to zaczerwienienie (rumień), poszerzone naczynia krwionośne, grudki i krosty zlokalizowane na policzkach, nosie, brodzie i czole. U niektórych pacjentów mogą również wystąpić objawy oczne.
Choroba może mieć wpływ nie tylko na wygląd skóry, ale również na samopoczucie i jakość życia pacjentów. Często towarzyszy jej uczucie niepewności z powodu trudności w maskowaniu objawów oraz frustracji związanej z przewlekłych charakterem dolegliwości.
Walka z trądzikiem różowatym wymaga całkowicie innego podejścia niż zwalczanie trądziku pospolitego. Dlatego w przypadku pojawienia się objawów zalecane jest skonsultowanie się ze specjalistą, który postawi właściwą diagnozę i będzie wiedział, jak leczyć trądzik różowaty.
Trądzik różowaty - u kogo występuje?
Zaburzenia hormonalne, głównie wzrost poziomu testosteronu, obserwowane są prawie wyłącznie po okresie pokwitania, stąd niespotykane są przypadki trądziku różowatego wśród dzieci. Hormony płciowe pobudzają czynność gruczołów łojowych i zwiększają wydzielanie sebum co umożliwia rozwój drobnoustrojów, głównie Pityrosporum ovale.
Do głównych przyczyn rozwoju trądzika różowatego należą:
- zaburzenia naczynioruchowe w obrębie drobnych naczyń skóry,
- zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, szczególnie stany związane ze zmniejszonym wytwarzaniem soku żołądkowego i tym samym tzw. niedokwasotą, np. po przebytej resekcji żołądka, wagotomi (przecięciu nerwu błędnego), w przewlekłym alkoholizmie, w chorobie nowotworowej (głównie raku żołądka), w anemii z niedoboru żelaza i witaminy B12 (tu również na podłożu autoimmunologicznym, tzw. niedokrwistość złośliwa), w niedoczynności przysadki mózgowej lub nadczynności tarczycy,
- zaburzenia endokrynologiczne – głównie nadmiar hormonów płciowych (testosteronu),
- obecność bakterii Helicobacter pylori w błonie śluzowej żołądka,
- obecność Pityrosporum ovale – należy do grzybów i jest odpowiedzialny głównie za wywołanie łojotokowego zapalenia skóry oraz łupieżu pstrego, rola w patogenezie trądziku różowatego postulowana jest od niedawna,
- podatność osobnicza – nadmierna reakcja na bodźce środowiskowe.
Do najważniejszych czynników ryzyka trądzika różowatego zalicza się:
- zaburzenia naczynioruchowe,
- zaburzenia endokrynologiczne – nadmiar testosteronu, hormonów tarczycy, niedobór hormonów przysadkowych, stosowanie miejscowe silnie działających glikokotykosteroidów,
- zaburzenia czynności przewodu pokarmowego – rak żołądka, stan po resekcji żołądka, wagotomia,
- nosicielstwo Helicobacter pylori i Pityrosporum ovale,
- zaburzenia autoimmunologiczne i hematologiczne – anemia złośliwa i z niedoboru żelaza,
- przewlekły alkoholizm,
- osobnicza predyspozycja, chwiejność emocjonalna.
Trądzik różowaty - zapobieganie
Najważniejszym sposobem zapobiegania trądzikowi różowatemu jest unikanie lub modyfikowanie czynników ryzyka:
- Profilaktyka cukrzycy (odpowiednia dieta oraz utrzymywanie właściwej masy ciała, walka z otyłością) oraz jej skuteczne leczenie (modyfikacja diety, regularne przyjmowanie leków doustnych, w następnej kolejności odpowiedzialne stosowanie podskórnych iniekcji insuliny).
- Wyrównywanie zaburzeń poziomu hormonów tarczycy, rzadko hormonów płciowych.
- Bezwzględne unikanie miejscowych glikokortykosteroidów, zwłaszcza na twarzy.
- Skuteczna eradykacja Helicobacter pylorii, jeśli ustalono, że to ona jest przyczyną choroby.
- W razie stwierdzenia anemii z niedoboru żelaza lub witaminy B12 należy wprowadzić odpowiednią suplementację, zwykle doustną, wyjątkiem jest anemia złośliwa (o podłożu autoimmunologicznym, która polega na produkcji przeciwciał przeciwko witaminie B12, czynnikowi wewnętrznemu lub przeciwko kompleksowi witaminy B12 z czynnikiem wewnętrznym) w przebiegu której suplementację witaminy B12 stosuje się do końca życia w postaci iniekcji domięśniowych.
- Leczenie alkoholizmu, zapobieganie wyniszczeniu organizmu.
- Porady psychologiczne u osób szczególnie predysponowanych do nadmiernej reakcji (w tym naczyniowej) na bodźce środowiskowe, niekiedy stosowanie niskich dawek leków uspokajających.
- Stosowanie łagodnych, niedrażniących środków myjących podczas pielęgnacji zajętych okolic.
- Stosowanie kremów z filtrami przeciwsłonecznymi, unikanie wystawiania zajętych okolic na działanie promieni słonecznych.
