U nas zapłacisz kartą
Czy Egzema Jest Zaraźliwa? Wszystko, Co Powinieneś Wiedzieć
Przyczyny i czynniki ryzyka egzemy
Egzema, szczególnie atopowe zapalenie skóry, jest wynikiem złożonej interakcji czynników genetycznych, immunologicznych i środowiskowych. Zrozumienie tych przyczyn i czynników ryzyka jest kluczowe dla zarządzania chorobą i minimalizowania jej wpływu na życie codzienne.
- Czynniki genetyczne : Badania wykazały, że egzema często występuje w rodzinach z historią atopowych chorób, takich jak astma, alergiczny nieżyt nosa i sama egzema. Mutacje w genach odpowiedzialnych za funkcjonowanie bariery skórnej mogą zwiększać podatność na atopowe zapalenie skóry, co prowadzi do łatwiejszego przenikania alergenów i drażniących substancji.
- Czynniki immunologiczne : Nieprawidłowa reakcja układu odpornościowego jest centralnym elementem egzemy. U osób z egzemą, układ odpornościowy może reagować zbyt silnie na łagodne alergeny lub substancje drażniące, co prowadzi do stanu zapalnego skóry.
- Czynniki środowiskowe : Różne czynniki środowiskowe mogą wywoływać lub zaostrzać objawy egzemy. Należą do nich alergeny (takie jak roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt, pleśnie, pyłki), drażniące substancje (takie jak detergenty, mydła, perfumy), zmiany temperatury i wilgotności, a także stres emocjonalny.
- Czy egzema jest zaraźliwa? Mimo złożoności czynników prowadzących do rozwoju egzemy, ważne jest, aby pamiętać, że egzema nie jest zaraźliwa. Nie można się nią zarazić poprzez dotyk, współdzielenie przedmiotów czy bliski kontakt z osobą chorą.
Objawy egzemy
W początkowym etapie choroby pojawia się zmiany na skórze w postaci:
- zaczerwienienia,
- grudek,
- pęcherzyków,
- niekiedy sączących się ranek.
Wraz z przebiegiem schorzenia skóra staje się sucha i pogrubiała. Egzema na dłoniach powoduje widoczne zaznaczenie bruzd. Z kolei egzema na powiekach może pogorszyć widzenie z powodu zmian zapalnych powiek i struktur budujących gałkę oczną. Obraz atopowego zapalenia skóry zmienia się w zależności od wieku. Wyprysk atopowy u dzieci do 2 roku życia przybiera formę pęcherzyków, grudek lub strupów z sączącą się wydzieliną. Zmiany pojawiają się najczęściej na policzkach, czole i głowie, a także plecach i ramionach. Starsze dzieci (pomiędzy 2. a 12. rokiem życia) mają suche, łuszczące się grudki czy „blaszki” na wewnętrznych częściach nadgarstków, łokci i kolan. Egzema u dorosłych pojawia się zazwyczaj na twarzy, karku, dłoniach i stopach.
Dieta i domowe sposoby w walce z egzemą
Odpowiednia dieta w walce z egzemą jest kluczowa w łagodzeniu dolegliwości i zapobieganiu nawrotom. Jej podstawa powinna opierać się na wyeliminowaniu składników, których działanie predysponuje do alergii lub nadwrażliwości. Bardzo często za powstanie zmian odpowiada mleko krowie, jajka czy tłuszcze zwierzęce. Warto również ograniczyć spożycie kofeiny, herbaty oraz alkoholu, gdyż zaostrzają objawy egzemy. W ciągu dnia poleca się picie naparów z pokrzywy oraz korzenia łopianu. Należy pamiętać o odpowiednim nawodnieniu organizmu. Domowe sposoby w leczeniu egzemy polegają na kąpielach i stosowaniu okładów. W przypadku egzemy pojawiającej się między innymi na dłoniach bardzo dobrze sprawdzi się smarowanie zmian maścią nagietkową i żywokostową. Składniki w nich zawarte przyspieszają gojenie podrażnionych miejsc. Można również zastosować okłady z aloesu – skutecznie łagodzą zmiany zapalne. Jeśli egzema dotknęła całe ciało, szczególnie pomocne jest stosowanie ciepłych kąpieli z dodatkiem nadmanganianu potasu lub z dwiema łyżeczkami sody oczyszczonej.
Odpowiednia pielęgnacja skóry jest podstawą w leczeniu atopowego zapalenia skóry – musi być stosowana zarówno w trakcie zaostrzenia objawów, jak i remisji. Osoby cierpiące na AZS powinny sięgać po preparaty przeznaczone dla skóry atopowej. Zawarte w nich składniki łagodzą stan zapalny i wspomagają odbudowę naturalnej bariery hydrolipidowej skóry. Skóra atopowa jest wymagająca i w wielu przypadkach reaguje podrażnieniem, swędzeniem oraz zaostrzeniem przebiegu. Ważne jest, aby wychodząc na zewnątrz stosować filtry ochronne o wysokim SPF i zakrywać możliwie duże powierzchnie ciała najlepiej jasnymi, przewiewnymi tkaninami. Nadmierna potliwość powoduje szybsze przesuszanie skóry, stąd konieczne jest odpowiednie dbanie o higienę.
Umów wizytę u dermatologa
Egzema nie jest schorzeniem wywołanym przez bakterie lub wirusy, dlatego nie można się nią zarazić poprzez kontakt z osobą chorą (tak samo, jak AZS i łuszczycą). Wiele osób, które nie miały wcześnie styczności z egzemą, w obawie przed zarażeniem się unika kontaktu z osobami chorymi. Wykluczenie i alienacja osób chorych na egzemę to poważny problem, który w sposób znaczący wpływa na ich stan psychiczny i relacje z otoczeniem.
Przebieg egzemy można podzielić na trzy fazy, które różnią się między sobą charakterem zmian i ich nasileniem:
- faza ostra - widoczny rumień pojawia się na skórze po kilku godzinach od kontaktu z alergenem. Zmiany mają postać ropiejących pęcherzyków, które mogą pojawić się na całym ciele,
- faza podostra - charakteryzuje się lekkim złuszczaniem skóry oraz licznymi strupkami na powstałym rumieniu,
- faza przewlekła - następuje, gdy stan zapalny skóry utrzymuje się przez dłuższy czas. Efektem jest nasilone złuszczanie i widoczny przerost naskórka.
Objawy egzemy mogą być różne i zależą od typu wyprysku. Najczęściej diagnozowanym typem egzemy jest wyprysk kontaktowy. Objawy występują po kontakcie z substancją drażniącą i mogą mieć charakter alergiczny lub niealergiczny. Po kilku godzinach w miejscu, w którym skóra zetknęła się z alergenem, pojawia się rumień z czerwonymi grudkami. Grudki te z biegiem czasu przekształcają się w pęcherzyki. Gdy pękają, pojawia się nadżerka pokrywająca się nieestetycznym strupem.
Jeżeli skóra wydziela zbyt dużo łoju, może to doprowadzić do wyprysku łojotokowego. Charakterystyczne przy tym typie egzemy są zaczerwienienia oraz żółto-brązowe, łuszczące się przebarwienia. Zmiany te występują przede wszystkim na owłosionej skórze głowy oraz na twarzy.
Innym typem wyprysku jest egzema dłoni, traktowana jako choroba zawodowa (wyprysk zawodowy). Najczęściej borykają się z nim osoby mające częsty kontakt z drażniącymi substancjami np. fryzjerzy, kosmetyczki, pracownicy opieki medycznej, osoby sprzątające.
