U nas zapłacisz kartą
"Przyczyny Występowania Egzemy - Pogłębione Zrozumienie"
Co to jest egzema? Objawy, przyczyny i leczenie. Egzema w ciąży i u niemowląt
Skóra jest największym narządem naszego ciała, a jej powierzchnia wynosi od 1,5 do 2m2. Pełni ona bardzo liczne funkcje, a jedną z najważniejszych jest stanowienie bariery chroniącej wnętrze naszego ciała przed działaniem szkodliwych czynników zewnętrznych. Skóra, spełniając rolę powłoki ochronnej, nieustannie narażona jest na kontakt z różnego rodzaju czynnikami chemicznymi, fizycznymi oraz biologicznymi, które mogą ją uszkadzać i powodować powstawanie zmian skórnych. Jednym ze schorzeń dermatologicznych, powstających na skutek działania na skórę czynników drażniących lub alergicznych jest egzema. Jak objawia się to schorzenie oraz na czym polega leczenie egzemy?
Egzema, czyli inaczej wyprysk kontaktowy lub kontaktowe zapalenie skóry (są to synonimy) jest to schorzenie dermatologiczne powstające na skutek bezpośredniego działania na skórę substancji toksycznych lub alergicznych, pochodzących ze środowiska zewnętrznego.
Wiele osób mylnie utożsamia pojęcie egzemy z atopowym zapaleniem skóry (AZS), podczas gdy w rzeczywistości AZS jest chorobą, do której wystąpienia predysponują czynniki genetyczne, a jej podłoże, w przeciwieństwie do egzemy, jest wyłącznie alergiczne. Niejasności te wynikają prawdopodobnie częściowo z faktu, że w terminologii medycznej nie używa się z reguły pojęcia “egzema”, lecz wyprysk kontaktowy, które jest pojęciem szerszym niż atopowe zapalenie skóry. Termin “egzema” pochodzi od angielskiego słowa eczema, oznaczającego właśnie “wyprysk”.
Pojęcie “wyprysk kontaktowy” wskazuje, że czynnik chorobotwórczy prowokuje powstawanie zmian chorobowych poprzez bezpośredni kontakt ze skórą. Pod wpływem tych czynników dochodzi w skórze do wystąpienia reakcji zapalnej, objawiającej się różnego rodzaju zmianami skórnymi.
Wyróżniamy dwa główne rodzaje kontaktowego zapalenia skóry:
- wyprysk kontaktowy z podrażnienia – ten rodzaj egzemy wywołany jest drażniącym działaniem czynników zewnętrznych np. detergentów,
- wyprysk kontaktowy alergiczny – ta postać egzemy związana jest z rozwojem reakcji alergicznej, która została omówiona w dalszej części artykułu.
Egzema na dłoniach – przyczyny, leczenie i domowe sposoby
Egzema dłoni pojawia się u osób w różnym wieku. Jest dość często diagnozowana zarówno u małych dzieci, jak i osób dorosłych. Egzema rąk zaliczana jest do grupy najczęstszych chorób alergicznych skóry, jednak może mieć również podłoże niealergiczne np. egzemę wywołuje nasilony łojotok. Zdarza się, że egzema na dłoniach jest skutkiem kontaktu z różnymi mikrobami np. grzybami pleśniowymi – do powodującego stan zapalny kontaktu z patogenami może dochodzić m.in. podczas wykonywanej pracy. Egzemę na dłoniach może również wywołać nadwrażliwość np. na promieniowanie słoneczne, substancje obecne w detergentach lub materiały, z których wykonane są różne przedmioty. Niekiedy egzema jest skutkiem reakcji fototoksycznej.
Egzema na dłoniach stanowi dość częsty problem dermatologiczny, dlatego warto dowiedzieć się więcej na temat tej dolegliwości, co pozwoli nie tylko odróżnić egzemę od innych zmian skórnych, ale także wyeliminować często wywołujące wyprysk czynniki zewnętrzne i czynniki wewnętrzne.
Objawy egzemy
Newsletter Medovita - przydatne informacje, dostęp do nowych e-booków przed premierą.Obraz kliniczny egzemy jest taki sam niezależnie od czynnika przyczynowego i patomechanizmu leżącego u podstaw reakcji zapalnej. Wykwitem pierwotnym, czyli pierwszą pojawiającą się w przebiegu choroby zmianą skórną jest grudka wysiękowa (wykwit wyniosły ponad powierzchnię skóry) na podłożu rumieniowym (otoczona zaczerwienionym obszarem skóry). Na skutek gromadzenia się płynu w naskórku, grudka wysiękowa przekształca się w pęcherzyk, który pęka, wytwarzając drobną nadżerkę, czyli powierzchowny ubytek naskórka. Zasychająca na powierzchni nadżerek wydzielina tworzy strupy. Jeżeli działanie czynnika prowokującego występowanie zmian skórnych jest długotrwałe, wówczas stan zapalny staje się mniej nasilony, a skóra w danym obszarze zaczyna przejawiać cechy lichenizacji, czyli staje się pogrubiała, szorstka, z pogłębionymi fałdami skórnymi. Ogniska egzemy stają się nieostro odgraniczone od otoczenia. Cechą charakterystyczną egzemy jest to, że zmiany skórne ustępują bez pozostawiania po sobie blizn. Szczególnie często zmiany skórne o typie wyprysku kontaktowego powstają na dłoniach, co wynika z faktu, że ta część naszego ciała ma największy kontakt ze środowiskiem zewnętrznym i jest potencjalnie najbardziej narażona na działanie czynników drażniących. Objawem, na który najbardziej skarżą się pacjenci z egzemą jest bardzo nasilony świąd w obszarze zmian chorobowych. Przy nasilonym stanie zapalnym, obejmującym większą powierzchnię skóry może pojawić się także bolesność zmian.
Przebieg choroby ma charakter przewlekły i nawrotowy. Pod względem klinicznym egzemę dzieli się na:
- ostrą – obecne są zmiany skórne, z których sączy się wydzielina,
- podostrą – faza pośrednia,
- przewlekłą – przewaga procesów złuszczania i lichenizacji.
Leczenie egzemy
Jeśli stosowanie wyłącznie domowych sposobów nie przynosi efektu, należy zgłosić się do dermatologa. W medycynie nie istnieje jedna skuteczna metoda na zwalczenie egzemy. Leczenie może zatem być połączeniem wielu kuracji. Pierwszym krokiem do ustalenia przyczyny egzemy jest przeprowadzenie testów alergicznych. Jednym ze sposobów na łagodzenie objawów egzemy jest także zamiana mydła na hipoalergiczne płyny do mycia. Z kolei najskuteczniejszymi sposobami na samą skórę są kremy lub maści ze steroidami. Jeżeli zmiany skórne doprowadziły do pękania skóry i tworzenia się ran na dłoniach, konieczne może okazać się stosowanie opatrunków zawierających sole srebra. W poważniejszych przypadkach (infekcja skóry) lekarz może zalecić przyjmowanie antybiotyków. W leczeniu egzemy stosuje się także miejscowe leki immunosupresyjne oraz ultrafiolet, którym naświetla się skórę. Egzema jest przewlekłym schorzeniem, jednak rzadko przyjmuje ciężką postać wymagającą podania doustnie silnych steroidów.
Zmiana diety przy egzemie
Oprócz właściwej pielęgnacji istotna jest także odpowiednio dobrana dieta z wykluczeniem produktów uczulających. Osoby z egzemą powinny wspomagać swój układ odpornościowy, spożywając probiotyki. Są to produkty zawierające drobnoustroje, które stanowią naturalną florę ludzkiego układu pokarmowego.
Egzema u niemowląt
Najczęstszą postacią egzemy u dzieci jest wyprysk z podrażnienia. Może on powstawać na skutek kontaktu skóry ze śliną, moczem, kałem, pieluchami, środkami czystości czy też produktami stosowanymi do pielęgnacji skóry niemowląt. Szczególną postacią egzemy, typową dla wieku niemowlęcego jest pieluszkowe zapalenie skóry. Jest to stan zapalny skóry, w przebiegu którego występują typowe dla wyprysku zmiany skórne (grudki, pęcherzyki, nadżerki) zlokalizowane w miejscach przylegania pieluszki do skóry niemowlęcia. Najczęściej schorzenie to rozwija się między 7, a 12 miesiącem życia dziecka.
Przyczyną pieluszkowego zapalenia skóry może być:
- nadmierna wilgotność w pieluszce,
- mechaniczne otarcie naskórka,
- kontakt skóry z moczem lub enzymami zawartymi w kale
Czynniki te prowadzą do uszkodzenia naturalnej bariery ochronnej skóry, podrażnienia i rozwoju kontaktowego zapalenia skóry (egzemy).
Czy wiesz że: g rupami zawodowymi najbardziej narażonymi na wystąpienie wyprysku kontaktowego na podłożu narażenia zawodowego są fryzjerzy, kosmetyczki, pracownicy personelu sprzątającego, pracownicy ochrony zdrowia oraz pracownicy sektora budowlanego?
Wyprysk kontaktowy, potocznie określany jako egzema, jest to częste schorzenie dermatologiczne dotykające osób w różnym wieku. W zależności od mechanizmu w jakim dochodzi do powstania choroby, wyróżniamy egzemę z podrażnienia oraz o podłożu alergicznym. Kontaktowe zapalenie skóry jest najczęstszą skórną chorobą zawodową, powstałą na skutek działania różnorodnych czynników o działaniu drażniącym bądź uczulającym, na które pacjent narażony jest w miejscu pracy. Kluczowym elementem terapii egzemy, decydującym o jej skuteczności, jest unikanie kontaktu z czynnikiem drażniącym bądź alergenem odpowiedzialnym za powstawanie zmian skórnych. W leczeniu stosuje się miejscowe preparaty glikokortykosteroidowe, a w przypadku nasilonego świądu także doustne leki przeciwhistaminowe.
