U nas zapłacisz kartą
"Przyczyny Występowania Egzemy - Pogłębione Zrozumienie"
Jak leczyć egzemę?
Egzema dłoni wymaga doboru odpowiednich farmaceutyków. W jej leczeniu stosowane są leki antyhistaminowe i leki o działaniu przeciwzapalnym np. inhibitory kalcyneuryny. Nowoczesne metody leczenia uwzględniają również terapię światłem UV. Efekt terapeutyczny w dużej mierze zależy od współpracy pacjenta, który musi bezwzględnie przestrzegać zaleceń lekarza oraz unikać czynników, które wywołują zmiany skórne.
Chcąc wyleczyć egzemę na dłoniach, powinniśmy pamiętać o prowadzeniu zdrowego stylu życia. Konieczne jest unikanie wywołujących egzemę na dłoniach czynników oraz redukowanie ryzyka związanego z podrażnieniem objętej stanem zapalnym skóry. Ogromną rolę w procesie leczenia odgrywa także odpowiednia dieta oraz higiena i pielęgnacja skóry, która powinna uwzględniać specjalistyczne kosmetyki z neutralnym pH. Trzeba także zadbać o dobór odpowiednich detergentów do prania.
W przypadku egzemy możemy stosować domowe sposoby na świąd, stan zapalny i zaczerwienienie skóry oraz nadkażenia bakteryjne. Jednym z nich jest moczenie dłoni w wodzie z dodatkiem nadmanganianu potasu. Kąpiel z nadmanganianem potasu jest także tradycyjnie stosowanym sposobem na egzemę dziecięcą. Suchą, łuszczącą się skórę możemy pielęgnować naturalnymi kosmetykami, które zawierają np. masło shea o właściwościach odżywczych, głęboko nawilżających i regenerujących. Masło shea łagodzi świąd i pieczenie oraz pomaga redukować uczucie ściągnięcia. Kojąco na skórę wpływa także aloes.
Egzema, czyli wyprysk alergiczny. Rodzaje, przyczyny, leczenie
Mianem egzemy można określić wiele zmian skórnych zlokalizowanych w różnych obszarach ciała. Istnieje siedem rodzajów egzemy, a najczęstszym z nich jest AZS. Nie wszystkie jednak mają charakter atopowy. Niektóre w ogóle nie wiążą się z alergią. Jakie objawy występują przy egzemie i czym różnią się jej poszczególne typy? Wyjaśniamy.
Egzema to nazwa używana na określenie całej grupy zapalnych schorzeń skóry. Schorzenia te powodują swędzenie (najczęstszy objaw) i suchość skóry. W ich przebiegu powstają: wysypka, pęcherze, łuszczące się plamy i infekcje skóry [1].
Egzemę diagnozuje się już u niemowląt – w pierwszych miesiącach lub nawet tygodniach życia [1,3]. Dotyczy ona nawet 30% dzieci [3]. Często rozpoczyna marsz alergiczny [3]. Egzema może jednak wystąpić nie tylko w dzieciństwie, ale również w wieku nastoletnim lub dorosłym. U dorosłych obserwuje się dwa okresy wzmożonych zachorowań – przypadają one na w wiek 20 lat i powyżej 50 lat [1].
Egzema miewa różny przebieg – od łagodnego po ciężki [1]. Czasem jest mylona z innymi chorobami skóry, np. łuszczycą. W fazie „zaostrzenia” chorzy doświadczają jednego lub więcej skutków długotrwałego swędzenia [1]. W przypadku ciężkiego wyprysku „zaostrzenie” może trwać wiele dni, a nawet kilka tygodni [1]. Taka egzema może wymagać leczenia w szpitalu.
Osoby cierpiące na ciężki wyprysk są szczególnie narażone na alergię pokarmową i astmę [1].
Jak leczyć ezgemę?
Ścieżka leczenia zależy od rodzaju egzemy, dlatego kluczowe znaczenie w planowaniu skutecznej terapii ma właściwie przeprowadzona diagnostyka. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie. Powinna też uwzględniać badania alergologiczne [6].
Egzemę przeważnie leczy się objawowo, z miejscowym zastosowaniem glikokortykosteroidów, np. w postaci kremów. Jeśli wysypka jest rozległa, dermatolog może zalecić krótkotrwałą terapię doustną lub w zastrzykach [1]. Alternatywną metodę leczenia stanowią inhibitory kalcyneuryny, a w przypadku podłoża alergicznego – leki przeciwhistaminowe. W niektórych postaciach choroby zastosowanie mają też fototerapia i zabiegi okluzyjne, np. plastry lecznicze [1].
Jeżeli zmiany są nadkażone, należy zastosować także odpowiednią terapię przeciwdrobnoustrojową, np. antybiotyk lub lek przeciwgrzybiczy. W leczeniu długotrwałym i profilaktycznym decydujące znaczenie ma stosowanie środków do pielęgnacji, ochrony i nawilżania skóry, np. emolientów z ceramidami. Pomagają one wzmocnić lub odbudować barierę skórną [1,6].
Czasem konieczne jest równoległe leczenie zaburzeń lękowych i innych problemów emocjonalnych przyczyniających się do cyklu swędzenia i drapania [1].
Aleksandra Lipiec
Co to jest egzema? Objawy, przyczyny i leczenie. Egzema w ciąży i u niemowląt
Skóra jest największym narządem naszego ciała, a jej powierzchnia wynosi od 1,5 do 2m2. Pełni ona bardzo liczne funkcje, a jedną z najważniejszych jest stanowienie bariery chroniącej wnętrze naszego ciała przed działaniem szkodliwych czynników zewnętrznych. Skóra, spełniając rolę powłoki ochronnej, nieustannie narażona jest na kontakt z różnego rodzaju czynnikami chemicznymi, fizycznymi oraz biologicznymi, które mogą ją uszkadzać i powodować powstawanie zmian skórnych. Jednym ze schorzeń dermatologicznych, powstających na skutek działania na skórę czynników drażniących lub alergicznych jest egzema. Jak objawia się to schorzenie oraz na czym polega leczenie egzemy?
Egzema, czyli inaczej wyprysk kontaktowy lub kontaktowe zapalenie skóry (są to synonimy) jest to schorzenie dermatologiczne powstające na skutek bezpośredniego działania na skórę substancji toksycznych lub alergicznych, pochodzących ze środowiska zewnętrznego.
Wiele osób mylnie utożsamia pojęcie egzemy z atopowym zapaleniem skóry (AZS), podczas gdy w rzeczywistości AZS jest chorobą, do której wystąpienia predysponują czynniki genetyczne, a jej podłoże, w przeciwieństwie do egzemy, jest wyłącznie alergiczne. Niejasności te wynikają prawdopodobnie częściowo z faktu, że w terminologii medycznej nie używa się z reguły pojęcia “egzema”, lecz wyprysk kontaktowy, które jest pojęciem szerszym niż atopowe zapalenie skóry. Termin “egzema” pochodzi od angielskiego słowa eczema, oznaczającego właśnie “wyprysk”.
Pojęcie “wyprysk kontaktowy” wskazuje, że czynnik chorobotwórczy prowokuje powstawanie zmian chorobowych poprzez bezpośredni kontakt ze skórą. Pod wpływem tych czynników dochodzi w skórze do wystąpienia reakcji zapalnej, objawiającej się różnego rodzaju zmianami skórnymi.
Wyróżniamy dwa główne rodzaje kontaktowego zapalenia skóry:
- wyprysk kontaktowy z podrażnienia – ten rodzaj egzemy wywołany jest drażniącym działaniem czynników zewnętrznych np. detergentów,
- wyprysk kontaktowy alergiczny – ta postać egzemy związana jest z rozwojem reakcji alergicznej, która została omówiona w dalszej części artykułu.
Egzema w ciąży
Jak już wspomniano, egzema jest bardzo częstym problemem dermatologicznym i może ona dotyczyć także kobiet w ciąży. Nie wykazano bezpośredniego związku pomiędzy rozwojem kontaktowego zapalenia skóry a ciążą, co oznacza, że ciąża nie predysponuje do rozwoju tego schorzenia. Egzema może jednak po raz pierwszy pojawić się podczas ciąży, jak również może istnieć wcześniej, a w czasie ciąży ze względu na zachodzące w organizmie kobiety zmiany hormonalne i immunologiczne, stan skóry może ulec polepszeniu bądź też pogorszeniu- jest to indywidualna kwestia, niemożliwa z góry do przewidzenia.
Kobieta będąca w ciąży powinna unikać kontaktu z substancjami silnie drażniącymi skórę np. detergentami, substancjami zapachowymi oraz tworzywami sztucznymi. Powinna także powstrzymać się od noszenia biżuterii niewykonanej z metali szlachetnych, gdyż może ona zawierać nikiel, który jest jednym z najczęstszych alergenów predysponujących do rozwoju wyprysku kontaktowego o podłożu alergicznym. Bardzo ważna jest również dbałość o odpowiednie nawilżenie skóry, która podczas ciąży ma szczególną tendencję do przesuszania się. U kobiet ciężarnych świetnie sprawdzają się emolienty, które działają nawilżająco, natłuszczająco oraz uelastyczniają skórę.
Warto podkreślić, że egzema nie zagraża życiu i zdrowiu przyszłej mamy ani jej dziecka, lecz może pogarszać komfort życia ze względu na świąd towarzyszący zmianom wypryskowym. Lekiem o działaniu przeciwświądowym preferowanym w 1 trymestrze ciąży (ze względu na największą ilość badań potwierdzających bezpieczeństwo jego stosowania) jest chlorfeniramina. W 2 i 3 trymestrze ciąży zaleca się stosowanie loratadyny i cetyryzyny. W czasie ciąży dopuszczalne jest także krótkotrwałe stosowanie miejscowe glikokortykosteroidów, na niewielkie powierzchnie ciała. Dostępne badania nie potwierdziły zwiększonego ryzyka powikłań u płodu w wyniku miejscowego stosowania preparatów zawierających glikokortykosteroidy. Także glikokortykosteroidy przyjmowane doustnie w umiarkowanych dawkach przez cały okres ciąży są uważane za względnie bezpieczne u ciężarnych, a lekiem z wyboru jest prednizon. W przeszłości ich stosowanie wiązano ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia rozszczepu podniebienia u płodu, ale w kolejnych badaniach ten związek nie został potwierdzony. Należy jednak ograniczyć stosowanie doustnych glikokortykosteroidów do bezwzględnie tego wymagających przypadków choroby o dużym nasileniu, niereagujących na leczenie miejscowe. Podczas ciąży nie zaleca się stosowania azatiopryny, gdyż zwiększa ona ryzyko wystąpienia wcześniactwa oraz niskiej masy urodzeniowej dziecka.
