U nas zapłacisz kartą
Grudki na dłoniach - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Czym są piezogeniczne guzki stóp?
Piezogeniczne guzki stóp to łagodne schorzenie skóry i tkanki tłuszczowej. Występują one stosunkowo często, jednak większość przypadków to postać asymptomatyczna. Dlatego wiele osób nie zdaje sobie sprawy z ich obecności.
Piezogeniczne guzki stóp to liczne przepukliny tłuszczowe. Mają postać małych, spoistych, wypukłych grudek. Przyjmują barwę od cielistej do żółtej. Ich rozmiar waha się w granicach od 0,5 centymetra do 1,5 centymetra. Guzki piezogeniczne są najczęściej zlokalizowane wzdłuż powierzchni podeszwowej stóp. Zdarza się, że są obecne również na dłoniach – w okolicy nadgarstka i kłębu kciuka.
Guzki piezogeniczne pojawiają się w pozycji stojącej lub w czasie wymuszonego ucisku na podeszwę stopy. W pozycji horyzontalnej grudki znikają. Zmiany mogą być obecne tylko na jednej stopie lub na obu jednocześnie. Częściej obserwuje się guzki piezogeniczne na obu stopach.
Podczas stawiania rozpoznania piezogeniczne guzki stóp różnicuje się z:
- tłuszczakami,
- znamionami łącznotkankowymi,
- nerwiakowłókniakami zwojowymi.
Egzema na dłoniach: przyczyny
Ogólnie wyróżniane są dwa rodzaje egzemy: endogenna oraz egzogenna.
Egzema endogenna
O egzemie endogennej można mówić wtedy, gdy zmiany skórne u pacjenta pojawiają się w związku z zaburzeniami czynności układu odpornościowego. Ta postać problemu związana jest z uwarunkowaniami genetycznymi i jej objawy mogą występować np. po dostaniu się do organizmu pacjenta jakiejś wywołującej reakcję alergiczną substancji.
Egzema egzogenna
Zupełnie inne są natomiast przyczyny egzemy egzogennej. Dochodzi do niej wskutek kontaktu skóry z jakimiś substancjami o działaniu drażniącym, np. detergenty, ale i różne stosowane na co dzień kosmetyki czy… biżuteria (szczególnie ta, która wykonana jest z niklu).
Egzema na dłoniach może pojawiać się również po kontakcie z pestycydami, materiałami budowlanymi, różnymi olejami czy niektórymi roślinami.
Diagnostyka choroby Dupuytrena
Proces diagnostyki polega na przeprowadzeniu wywiadu oraz precyzyjnego badania funkcji stawów i mięśni w obrębie przedramienia oraz dłoni. Zawsze należy zbadać lewą i prawą dłoń. Do rozpoznania choroby wystarczy badanie kliniczne. Zazwyczaj nie ma potrzeby wykonywania dodatkowych badań obrazowych. W badaniu klinicznym widać przykurcz palców. Dodatni będzie też test stołu, czyli ograniczenie przy próbie położenie ręki płasko na stole. Możliwy jest też przeprost w stawie międzypaliczkowym dalszym.
Diagnostyka może zostać poszerzona o badanie dodatkowe takie jak USG (ultrasonografia) czy MR (rezonans magnetyczny) w sytuacjach wątpliwych oraz u pacjentów z wywiadem nowotworowym.
Diagnostyka różnicowa
Podstawowymi schorzeniami przypominającymi przykurcz Dupuytrena mogą być zniekształcenia palców związane z: reumatoidalnym zapaleniem stawów, palcem trzaskającym, urazowymi uszkodzeniami ścięgien zginaczy palców. Objawy podobne do przykurczu Dupuytrena mają również wady wrodzone takie jak: kamptodaktylia oraz wrodzone skrócenie ścięgien prostowników.
Leczenie zachowawcze choroby Dupuytrena
1 Ostrzyknięcia
Leczenie polegające na ostrzyknięciach kortykosteroidami (blokadą) nie przynosi poprawy, jednak od kilku lat wykorzystuje się kolagenazy w iniekcjach. Enzym kolagenaza jest podawany przez wyspecjalizowanego lekarza. Lekarz wstrzykuje enzym w miejscu największych zwłóknień dłoni. W kilka dni po iniekcji enzym zaczyna rozpuszczać przykurczone tkanki. Wtedy Następuje 2 etap leczenia w znieczuleniu miejscowym. Lekarz wtedy biernie prostuje palce, tak by przerwać zrosty. Tego typu strategia pozwala zmniejszyć przykurcze i poprawić swobodę palców. Ta strategia może być skuteczna w mniej zaawansowanych przypadkach i ma rzadsze powikłania w stosunku do standardowego leczenia chirurgicznego
Wskazaniami do leczenia operacyjnego jest brak rezultatów leczenia zachowawczego oraz występowanie objawów nie pozwalających na wykonywanie podstawowych czynności codziennych. O konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego zadecyduje lekarz po ocenie funkcji ręki i diagnostyki obrazowej. Istnieje kilka metod leczenia operacyjnego:
– Fasciotomia: polega na wykonaniu nacięcia ręki i palców oraz usunięciu chorej tkanki.
– Dermofasciotomia: najbardziej skomplikowany zabieg polegający na usunięciu zgrubiałej tkanki podskórnej oraz skóry. W miejsce usuniętej skóry wstawia się skórę pobraną z kończyny górnej lub z pachwiny. Zabieg ten wykonuje gdy przykurcz wystąpił przed 50 rokiem życia lub powrócił po wcześniejszych zabiegach chirurgicznych.
W przypadku każdego zabiegu, istnieje pewne ryzyko powikłań, które wzrasta w kilku przypadkach:
– przykurcz III i IV stopnia
– duża ilość uszkodzeń tkanki skórnej
Po zabiegu może dojść do kilku powikłań leczenia:
Trochę o anatomii dłoni i lokalnych uszkodzeniach
Ręka ma bardzo skomplikowaną budowę. Składa się z 27 kości, do których przyczepia się wiele ścięgien mięśni przedramienia. Ścięgna te odpowiadają za przenoszenie ruchu z brzuśców mięśniowych (część mięśnia odpowiedzialna za skurcz i rozkurcz), dzięki czemu możemy zginać, prostować, odwodzić i przywodzić palce oraz zamykać i otwierać dłoń. Jednym z mięśni przedramienia jest mięsień dłoniowy długi, który odpowiada za zginanie ręki oraz wspomaga zgięcie w stawie łokciowym. Jednak głównym jego zadaniem jest napinanie rozcięgna dłoniowego.
Rozcięgno dłoniowe, którego bezpośrednio dotyczy przykurcz Dupuytrena, to struktura znajdująca się po dłoniowej stronie ręki, która jest zrośnięta ze skórą. Jest to włóknista trójkątna „płytka”, która chroni przed naciskiem z zewnątrz. Rozcięgno zbudowane jest z dwóch warstw: głębokiej i powierzchownej. Warstwa powierzchowna przebiega podłużnie i jest przedłużeniem mięśnia dłoniowego długiego, warstwa głęboka przebiega poprzecznie w stosunku do ręki. Rozcięgno dłoniowe kończy się na skórze palców, w okolicy stawów śródręczno-paliczkowych. Rozcięgno jest ważną strukturą, która odpowiada za ochronę innych tkanek przed uciskiem (mięśni, nerwów i naczyń krwionośnych).
Choroba Dupuytrena jest chorobą rozrostową rozcięgna dłoniowego gdzie dochodzi do nadmiernego tworzenia (efekt produkcji kolagenu typu III) różnej wielkości i rodzaju guzków i pasm na dłoni. Konsekwencją tego są charakterystyczne przykurcze palców, najczęściej serdecznego i małego oraz sklejenia licznych tkanek miękkich.
Fot. 1 Wczesny etap choroby
Postęp przykurczu można podzielić na trzy fazy:
1 Faza proliferacji. Jest to faza tworzenia, kolagenu typu III czyli namnażania dodatkowych form tkanki łącznej
