U nas zapłacisz kartą
Kropki na dłoniach - Tajemnicze Ślady na Mapie Naszego Losu
Egzema na dłoniach: diagnostyka
Egzema na dłoniach to schorzenie, które da się leczyć. Przed przystąpieniem do leczenia konieczne jest przeprowadzenie odpowiedniej diagnostyki. W zależności od tego, jaka jest przyczyna problemu, różne mogą być przekazywane pacjentom zalecenia.
Początkowo najlepiej udać się do dermatologa, który – w dalszej kolejności – może pokierować pacjenta m.in. do alergologa.
Wstępnie w diagnostyce egzemy na dłoniach istotne jest zebranie z pacjentem wywiadu lekarskiego oraz dokonanie oceny istniejących u niego zmian skórnych.
Czasami już wtedy możliwe jest stwierdzenie przyczyny występowania egzemy na dłoniach. Może mieć to miejsce, gdy pacjent ma egzemę egzogenną wynikającą z narażenia na środki czystości podczas wykonywania zawodowych obowiązków.
W przeciwnym wypadku zlecane są dodatkowe badania, takie jak:
Wyprysk rąk musi być różnicowany z innymi jednostkami, w których przebiegu pojawiać się mogą podobne objawy. W diagnostyce różnicowej pod uwagę należy wziąć m.in.:
- łuszczycę,
- zakażenia grzybicze
- oraz świerzb.
Egzema na dłoniach: objawy
Początkowo skóra staje się zaczerwieniona, możliwy jest również jej obrzęk. Później dochodzi do pojawiania się coraz to kolejnych zmian, którymi mogą być:
- pęcherzyki,
- grudki
- czy nadżerki.
Nadżerki rozwijają się zazwyczaj wtedy, gdy dochodzi do pękania pęcherzyków. Mogą pojawiać się również z powodu rozdrapywania zmian skórnych przez pacjentów.
Nadżerki są nie tylko nieestetyczne, ale ich obecność może być związana z silnymi nawet dolegliwościami bólowymi.
Z biegiem czasu skóra pacjentów może stawać się przesuszona. Czasami obserwuje się jej łuszczenie czy nadmierne ściągnięcie.
Dłonie pacjenta, który ma egzemę, wyglądać mogą naprawdę niepokojąco. Warto jednak podkreślić, że nie ma żadnej konieczności unikania kontaktów z taką osobą, gdyż egzema na dłoniach nie jest zaraźliwa.
Spis treści:
- Co powoduje plamy na dłoniach? Objawy towarzyszące
- Jak pozbyć się przebarwień na skórze dłoni?
- Jak zapobiegać występowaniu plam na dłoniach? Pielęgnacja skóry dłoni
- Plamy starcze i wątrobowe. Czym są przebarwienia na skórze dłoni?
- O czym mogą świadczyć czerwone plamy na dłoniach?
- Jakie mogą być przyczyny brązowych plam na dłoniach?
Istnieje wiele mniej lub bardziej poważnych przyczyn pojawiania się niepożądanych plam na dłoniach. Biorąc pod uwagę kolor zmian, wyróżniamy:
- Czerwone plamy na dłoniach – jeśli towarzyszy im świąd i pieczenie, mogą świadczyć o uczuleniu na silne detergenty, używane podczas codziennych porządków w domu. W wielu przypadkach uczulać może też składnik zapachowy lub barwnik kosmetyków pielęgnacyjnych, takich jak np. mydło lub krem do rąk. Przyczyną podrażnień, uszkodzeń i zmiany kolorytu skóry dłoni bywają też środki dezynfekujące, np. z alkoholem, a także niekorzystne warunki atmosferyczne typu mróz i wiatr. Czerwone plamy na dłoniach obserwują u siebie również osoby chorujące na atopowe zapalenie skóry (AZS). Inna, możliwa przyczyna to reumatoidalne zapalenie stawów lub oparzenie słoneczne,
- Pomarańczowe i brązowe plamy na dłoniach – to często tzw. plamy starcze (inaczej plamy wątrobowe), które zwykle pojawiają się w starszym wieku. Są skutkiem nadmiernego gromadzenia melaniny, czyli barwnika skóry. Hiperpigmentację mogą sprowokować zioła i leki fotouczulające, nadmierna i długotrwała ekspozycja na wiązki światła, a także zaburzenia hormonalne, szczególnie w przypadku kobiet,
- Żółte plamy na dłoniach – mogą sygnalizować rozwój wielu chorób. Często świadczą o obecności łuszczycy, szczególnie jeśli występują również inne objawy, takie jak bruzdy, zgrubienia i pękająca skóra na palcach,
- Białe plamy na dłoniach – często są oznaką niedoboru melaniny. Mogą być objawem bielactwa nabytego, łupieżu pstrego, wywołanego drożdżakami. Zdarza się, że obecność jasnych plam na dłoniach jest wynikiem niedoboru witaminy D i wapnia.
Jak pozbyć się przebarwień na skórze dłoni?
Skuteczne leczenie plam na skórze zależy od rozpoznania źródła problemu. Niestety, nie wystarczą tu proste, domowe sposoby. Z pewnością warto skonsultować się z lekarzem dermatologiem, który za pomocą wywiadu medycznego i badania przedmiotowego określi najlepszą ścieżkę terapii lub skieruje Cię do innego specjalisty, np. medycyny estetycznej (jeśli przyczyny zmian są inne niż dermatologiczne). Przykładowo, plamy wątrobowe na dłoniach można usuwać laserowo, za pomocą krioterapii lub profesjonalnych peelingów chemicznych. Z kolei leczenie łupieżu pstrego opiera się na stosowaniu leków przeciwgrzybiczych czy używaniu mydeł z kwasem salicylowym. W przypadku plam na dłoniach wywołanych bielactwem, elementem terapii są:
- maści i kremy sterydowe,
- leki immunomodulujące,
- terapia cząsteczkami światła ultrafioletowego.
W razie stwierdzenia AZS należy stosować profesjonalne kosmetyki o naturalnym składzie, dedykowane skórze atopowej, np. z ceramidami i lipidami. Warto sięgnąć po hipoalergiczną maść SWEDERM® HUDSALVA SENSITIVE przeznaczoną do łagodzenia tego typu schorzeń. Przynosi ukojenie nawet przy ekstremalnie suchej skórze dłoni - koi, wygładza naskórek i wspiera odbudowę warstwy hydrolipidowej. Wszystko to zasługa alantoiny, gliceryny oraz witaminy E w składzie. Zaletą maści jest również brak substancji zapachowych i barwników, które mogłyby potencjalnie podrażniać czy uczulać.
Jeśli przyczyną plam na dłoniach jest podrażnienie wywołane detergentami, należy znaleźć dla nich zamienniki o bardziej przyjaznym, naturalnym składzie. Na rynku istnieje mnóstwo ekologicznych środków czyszczących, które nie szkodzą skórze i są równie skuteczne w czyszczeniu zabrudzeń, co chemiczne produkty. Jeżeli podłożem zmian jest alergia na kosmetyki, usuń je ze swojej kosmetyczki. Postaw na hipoalergiczne żele, mydła i kremy do rąk pozbawione alkoholu, sztucznych barwników, konserwantów czy substancji zapachowych, które szkodzą Twojej skórze. Staraj się też nie narażać skóry na szkodliwy wpływ czynników zewnętrznych. Pamiętaj, aby w mroźne dni zawsze zakładać rękawiczki. Z kolei latem smaruj dłonie ochronnym kremem z filtrem SPF.
Plamy starcze i wątrobowe. Czym są przebarwienia na skórze dłoni?
Naturalny koloryt skóry jest uwarunkowany genetycznie, jednak w ciągu życia może wielokrotnie ulegać zmianom pod wpływem wielu czynników, takich jak:
- aktywność komórek barwnikowych skóry (melanocytów),
- poziom dotlenienia tkanek,
- stężenie związków pigmentacyjnych,
- grubość naskórka.
O plamach mówimy, gdy występują obszary ciemniejsze lub jaśniejsze od kolorytu naszej skóry. Część osób ma genetycznie uwarunkowane zaburzenia funkcji melanocytów, w związku z tym proces syntezy melaniny, odpowiadającej za ciemne zabarwienie skóry, przebiega nieprawidłowo, przez co skóra traci równomierne zabarwienie. Wiele zmian skóry zachodzi również wraz z wiekiem i jest elementem procesu starzenia się skóry. Miejscowe skupiska melaniny są widoczne jako ciemniejsze plamy, które ze względu na głębokość występowania dzieli się na plamy:
- naskórkowe – tworzą się w zewnętrznej warstwie skóry w wyniku nagromadzenia komórek barwnikowych lub nadprodukcji melaniny,
- skórne – powstają w warstwie brodawkowej skóry właściwej w wyniku punktowego nagromadzenia melaniny,
- mieszane – powstają przez nagromadzenie się melaniny w wierzchniej, jak i głębszej warstwie skóry.
Jako najczęściej spotykane plamy na dłoniach wymienia się te wynikające z zaburzeń funkcji melanocytów. Na skutek nierównomiernie rozłożonej melaniny mogą powstawać żółte, pomarańczowe, brązowe, beżowe lub nawet brunatne plamy na dłoniach.
Częstym problemem estetycznym są plamy soczewicowate. Określa się je również jako starcze lub wątrobowe. Kluczowy wpływ na ich powstawanie ma częstotliwość ekspozycji na słońce, dlatego występują także u osób w młodym wieku. Ten rodzaj plam nie ma też nic wspólnego z chorobami wątroby – nazwa nawiązuje tylko do ciemnej barwy tego narządu.
Brązowe plamy na dłoniach najczęściej mają postać drobnych zmian, niekiedy rozsianych po całym ciele. Występują w różnych odcieniach brązu. Zmiany powstałe po ekspozycji na słońce mogą stopniowo zaniknąć, jednak te powstałe w starszym wieku zwykle mają charakter stały.
