U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i Rozpoznawanie Guzków na Twarzy - Przegląd ze Zdjęciami
Jak usunąć guzki dnawe?
Usuwanie guzków dnawych uważane jest za ostateczną formę leczenia. Zabiegi chirurgiczne stanowią niekiedy jedyną szansę na poprawę funkcjonowania układu ruchu i odzyskanie sprawności poruszania się przez chorych z dużymi zniekształceniami. Operacji wymagają zwłaszcza twarde guzki zlokalizowane w stawach i ścięgnach oraz te z miejsc bardzo widocznych – na rękach lub na twarzy.
W większości przypadków przy usuwaniu guzków dnawych stosuje się tzw. chirurgię jednego dnia. Bardziej problematyczne są duże zmiany, których likwidacja może wymagać krótkotrwałego pobytu w szpitalu. Miękkie guzki dnawe można nakłuć i usunąć pod ciśnieniem. Z kolei usuwanie tych twardych i dużych może pozostawić po sobie trudno gojące się rany i blizny.
Polecamy wam zapoznać się z prostymi zasadami wstawania z łóżka. Dzięki nim pozbędziecie się bólu kręgosłupa:
Bibliografia
- A. Gierlotka i wsp., Przypadek olbrzymiego tłuszczaka szyi , „Forum Medycyny Rodzinnej” 2014, t. 8, nr 2, s. 84–87.
- T.S. Gaździk, T. Bielecki, Ortopedia i traumatologia , t. 2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008.
- T.F. Mroczkowski, Choroby przenoszone drogą płciową: dla studentów i lekarzy , Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1998.
Oceń artykuł
Kaszaki - czym są?
Kaszaki występują na tych samych częściach ciała, co prosaki, choć najczęstsze są kaszaki na twarzy oraz kaszaki pod oczami. Kształtują się przy mieszkach włosowych lub przy ujściu gruczołu łojowego. To torbiele o średnicy większej niż prosaki. Są gładkie, bywają twarde lub miękkie, niekiedy widać też ciemną kropkę - ujście zatkanego gruczołu łojowego. Czasami kaszaki rozrastają się, osiągając nawet średnicę kilku centymetrów. Początkowo nie sprawiają bólu, jednak wewnątrz torbieli może dojść do nadkażenia. Występuje wtedy zaczerwienienie oraz ból. Kaszaki, w przeciwieństwie do prosaków, bardzo rzadko tworzą się u małych dzieci.
Większe lub małe kaszaki na twarzy zawsze bezpośrednio świadczą o zatkaniu ujścia gruczołu łojowego. Gdy występują w okresie dojrzewania, mogą też świadczyć o zmianach w gospodarce hormonalnej - pojedyncze kaszaki w tym wieku zwykle znikają samoistnie i nie trzeba konsultować ich z lekarzem. Dopiero duże, rozrastające się i pojawiające często powinny zaniepokoić, ponieważ towarzyszą często zespołowi Gardnera - rzadkiej chorobie genetycznej podwyższającej ryzyko nowotworów skóry.
Kaszaki na twarzy mogą też występować w przebiegu zakażenia wirusem HPV, choć same w sobie nie są chorobą i na pewno nie są zaraźliwe. Zaniedbane kaszaki rozrastają się czasem do bardzo dużych rozmiarów. Zatkany gruczoł łojowy może też zostać objęty stanem zapalnym, powodującym zaczerwienienie i ból, a po usunięciu - blizny.
Kaszaki a prosaki - czym się różnią?
Słowa „kaszaki" oraz „prosaki" często używane są zamiennie. Tymczasem obie te zmiany skórne mają nieco inny charakter i wygląd. Grudki na twarzy mogą być większe lub mniejsze, bardziej lub mniej twarde. Zarówno kaszaki, jak i prosaki pojawiają się w podobnych miejscach — na powiekach, pod oczami, na innych obszarach twarzy, skórze tułowia, głowy oraz w okolicach intymnych (na wargach sromowych lub mosznie).
Prosaki na twarzy i innych częściach ciała przypominają twarde, małe, zbite kuleczki o białym lub żółtawym kolorze. Bardzo często są mylone z pryszczami. Białe krostki na twarzy, których nie da się wycisnąć, to zrogowaciałe mieszki włosowe. Nie zawierają ropy i często powstają po kilka, blisko siebie. Prosaki nie swędzą ani nie bolą. Przypominają nieco białe kropki, które pojawiają się pod oczami. Prosaki nie świadczą o chorobie. Bardzo często pojawiają się u niemowląt i znikają w ciągu kilku tygodni. Mogą jednak pojawić się w dowolnym momencie życia. W zależności od lokalizacji prosaki można podzielić na:
- Pierwotne (wokół powiek, czoło, narządy płciowe).
- Wtórne (powstają po powierzchniowym uszkodzeniu skóry, w miejscu, w którym została uszkodzona).
- Wysiewowe (powieki, policzki, żuchwa, górna część tułowia).
Zmiany grudkowe powiek - leczenie
Rogowacenie łojotokowe (brodawka łojotokowa) można leczyć przez jego złuszczenie lub wycięcie skalpelem.
Leczenie brodawek pospolitych polega na ich krioterapii. W ten sposób zmiany ulegają zniszczeniu i przestają się rozprzestrzeniać. Możliwe jest również chirurgiczne wycięcie.
W przypadku pojawienia się rogu skórnego zawsze konieczne jest jego wycięcie wraz z podstawą zmiany, aby ostatecznie rozpoznać przyczynę jego rozwoju.
W leczeniu mięczaka zakaźnego zaleca się obserwację, laseroterapię, krioterapię ciekłym azotem (gdy wykwity są nieliczne, możliwe powikłania – pęcherze i blizny, niekiedy konieczne powtarzanie zabiegu co 2–4 tyg., łyżeczkowanie lub ekstrakcję igłą, gdy wykwity są nieliczne. Leczenie farmakologiczne: imikwimod (Aldara 5% krem) miejscowo – 3 ×/tydz. przez 4–16 tyg., nakładać na wykwity na noc (6–10 h), zmyć rano
Prosaki z reguły zanikają samoistnie i nie wymagają leczenia. W niektórych wypadkach można je otworzyć igłą lub skalpelem i oczyścić z zawartości.
Naskórkowe torbiele wtrętowe (torbiele łojowe, kaszaki) leczy się za pomocą przecięcia ściany torbieli w celu usunięcia jej zawartości, a następnie wszycia ściany torbieli w skórę, aby się ponownie nie zamknęła (marsupializacja) lub całkowicie wycina je chirurgicznie.
Leczenie kępek żółtych polega na chirurgicznym usunięciu zmian. Trzeba jednak pamiętać, że mogą one nawracać. Operując kępki żółte, należy zachować ostrożność z powodu niebezpieczeństwa bliznowacenia i możliwego pooperacyjnego odwinięcia powiek. Inną opcją są zabiegi z użyciem lasera CO2. Zaletą takiego postępowania jest brak krwawienia, brak konieczności zakładania szwów skórnych oraz krótki czas trwania procedury. Należy jednak pamiętać, że także w przypadku tej metody leczenia istnieje ryzyko powstania blizn i odbarwienia skóry.
Guzy pochodzące z gruczołów potowych i z mieszków włosowych poddaje się wycięciu chirurgicznemu.
