U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i Rozpoznawanie Guzków na Twarzy - Przegląd ze Zdjęciami
Tłuszczaki
Tłuszczak to łagodny nowotwór zbudowany z tkanki tłuszczowej. Uważa się go za najczęściej występujący niezłośliwy nowotwór skóry, narządów wewnętrznych, tkanki podskórnej. Zmiana rozwija się powoli. Jest wyraźnie odgraniczona od otaczających ją tkanek, łatwo przesuwa się pod palcami, pokrywa ją niezmieniona skóra. Większość tłuszczaków jest mała, jednak w piśmiennictwie można spotkać się z przypadkami zmian, które osiągnęły po kilka, a nawet po kilkanaście, centymetrów średnicy. Tłuszczaki najczęściej obserwuje się wśród osób w wieku 40–60 lat, zwłaszcza z nadmierną masą ciała. W 5% przypadków występują w formie mnogiej.
Tłuszczaki to twarde guzy pod skórą, które mogą rozwinąć się w każdej części ciała. Najczęściej jednak obserwuje się je w obrębie kończyn, głowy i szyi oraz na tułowiu. Tłuszczaki nie stanowią niebezpieczeństwa onkologicznego, bardzo rzadko dochodzi do ich transformacji w zmiany złośliwe. Jak dotąd określono, że za powstawanie tłuszczaków odpowiadać mogą predyspozycje genetyczne lub zaburzenia ze strony układu immunologicznego, polegające na rozroście adipocytów, czyli komórek tłuszczowych.
Jak się pozbyć grudek perlistych?
Białe grudki na penisie stanowią defekt kosmetyczny, który można z łatwością usunąć. Dostępne są różne metody leczenia grudek perlistych. Zastosowanie mają zabiegi chirurgicznie, ale w ostatnim czasie na popularności zyskuje znacznie mniej inwazyjna metoda leczenia laserem CO2. Jest to bezpieczny i bezbolesny zabieg wykonywany bez znieczulenia. Skutki uboczne obejmują wyłącznie przejściowy obrzęk, który utrzymuje się przez 1–2 tygodnie i niewielkie strupki, które znikają zazwyczaj po 10 dniach. W tym czasie trzeba szczególnie dbać o higienę intymną i zrezygnować z masturbacji oraz kontaktów seksualnych. Grudki na penisie można usunąć, wykonując elektrodesykację, czyli wypalanie elektryczne, lub krioterapię będącą formą zimnolecznictwa z zastosowaniem temperatur poniżej 0°C. Krioterapia polega na zamrażaniu zmian chorobowych płynnym azotem. Czasami zmiany te bledną i znikają samoistnie.
Reakcje uczuleniowe to jedne z częstszych przyczyn pojawienia się grudek na twarzy. W większości przypadków wywołane są przez wyprysk kontaktowy alergiczny określany też jako kontaktowe zapalenie skóry. Innymi chorobami, dla których typowe jest pojawienie się grudek w okolicy twarzy, są m.in.:
- liszaj płaski – przewlekła choroba zapalna skóry i błon śluzowych, której etiopatogeneza pozostaje niewyjaśniona, dotyczy przeważnie dorosłych kobiet, ale może wystąpić także u dzieci, charakterystycznym objawem są płasko-wyniosłe sinoczerwone lub sinobrunatne grudki, którym towarzyszy uczucie swędzenia,
- ospa wietrzna – choroba zakaźna wywołana pierwotnym zakażeniem wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV), wysypka początkowo przybiera formę grudek ulegających przemianie w pęcherzyki i krostki, które zasychają w strupy,
- prosaki – występują u 50% noworodków, białe, twarde grudki, niekiedy zlokalizowane także na tułowiu, kończynach, narządach płciowych czy w jamie ustnej, ustępują bez leczenia w okresie od kilku tygodni do kilku miesięcy,
- trądzik grudkow y – jedna z postaci trądziku młodzieńczego, grudki są bolesne, a skóra wokół nich jest zaczerwieniona, w większości przypadków wraz z grudkami istnieją krosty (trądzik grudkowy-krostkowy) i zaskórniki (trądzik grudkowo-zaskórnikowy), odpowiada za niego nadmierna praca gruczołów łojowych, łój zatyka pory skóry i stanowi pożywienie dla bakterii, w konsekwencji czego rozwija się stan zapalny.
Guzki dnawe – leczenie
Rozpoznanie guzków dnawych opiera się na stwierdzeniu obecności kryształów w płynie stawowym i materiale histopatologicznym pobranym ze zmiany. Mogą być mylnie uznane za raka podstawnokomórkowego lub inny nowotwór (szczególnie gdy nie są zlokalizowane w stawie). Leczenie guzków dnawych opiera się w pierwszej kolejności na leczeniu dny moczanowej, która odpowiada za ich powstanie, a także towarzyszących jej często innych przypadłości, zwłaszcza cukrzycy i nadciśnienia tętniczego.
W terapii początkowo zastosowanie ma farmakoterapia opierająca się na lekach hamujących produkcję kwasu moczowego. Najczęściej używanym preparatem jest inhibitor oksydazy ksantynowej — allopurinol, stosowany w dawce dobowej do 300––400 mg/dobę. Dawkę leku należy dopasować do funkcji nerek i stężenia kwasu moczowego w surowicy. Lekiem nowej generacji, który zyskuje na popularności, jest febuksostat. Guzki dnawe mogą zostać dzięki niemu nawet całkowicie wchłonięte.
Pozytywne efekty przynosi rehabilitacja. Chorym zaleca się oszczędzanie miejsc dotkniętych guzkiem. Pomocna jest krioterapia i domowe ochładzanie bolących miejsc. Bardzo dobre efekty lecznicze przynosi kuracja cytrynowa. Kwas cytrynowy, wiążąc się z wapniem, tworzy sól, która po rozpuszczeniu pełni funkcję regulującą tkankę kostną i wpływa na przemianę materii.
Chorym zaleca się stosowanie diety ubogopurynowej oraz unikanie czynników ryzyka, w tym zwłaszcza alkoholu i niektórych leków moczopędnych. Dieta ta polega na ograniczeniu spożycia mięsa, podrobów, ryb, roślin strączkowych i używek. Dozwolone produkty to: mleko, masło, sery, ryż, kasze, owoce, cukier i miód. Nie należy też przygotowywać potraw smażonych, pieczonych i duszonych, a spożywać wyłącznie gotowane. Trzeba pamiętać o dużej podaży płynów, wynoszącej co najmniej 1,5 l dziennie, która zwiększa wytwarzanie moczu i wydalanie kwasu moczowego.
Bibliografia
- A. Gierlotka i wsp., Przypadek olbrzymiego tłuszczaka szyi , „Forum Medycyny Rodzinnej” 2014, t. 8, nr 2, s. 84–87.
- T.S. Gaździk, T. Bielecki, Ortopedia i traumatologia , t. 2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008.
- T.F. Mroczkowski, Choroby przenoszone drogą płciową: dla studentów i lekarzy , Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1998.
Oceń artykuł
