U nas zapłacisz kartą
Jak długo trwa czerwienienie się blizny?
Blizna – terapia
Podczas planowania terapii należy wziąć pod uwagę przebieg linii Langera, jest to linia napięcia skóry. Odpowiada ona naturalnej orientacji włókien kolagenowych w skórze właściwej. Wytworzenie się blizny wzdłuż włókien Langera sprzyja regeneracji i zmniejsza ryzyko poszerzenia blizny.
Blizny są w stanie generować ból, ma to związek z ograniczeniem przesuwalności tkanek, które są wynikiem urazu, przez co dochodzi do ucisku w okolicy obecnych naczyń krwionośnych, limfatycznych jak i nerwowych. Będzie to miało wpływ na podrażnienie komórek receptorowych, które wywołają bolesne odczucia, połączone z miejscową sztywnością jak i zmniejszeniem zakresu ruchomości. W celu pobudzenia cyrkulacji płynu limfatycznego i zmniejszenia obrzęku terapeuci często jako narzędzie pracy wykorzystują drenaż limfatyczny. Należy mieć na uwadze fakt, że wraz z zalegającym płynem zalegają komórki wytwarzające stan zapalny. Z tego względu istotne jest jak najszybciej to możliwe pozbycie się obrzęku.
W procesie tworzenia się blizny bierze udział szereg komórek, między innymi:
- Fasciacyty reagują poprzez pocieranie na produkcję kwasu hialuronowego, kolagenu jak i elastyny. W związku z tym terapeuta doprowadzi w ten sposób do zwiększenia ślizgu między tkankami, a co za tym idzie wpłynie to na zwiększenie zakresu ruchomości.
- Fibroblasty w miejscu uszkodzenia tworzy bliznę, jednak w stanach przewlekłego stanu zapalnego może dojść do nadmiernego zwiększenia ich ilości co spowoduje przykurcz i ponowne usztywnienie. Z tego względu tak ważne jest chłodzenie objętego urazem miejsca. W fazie gojenia fibroblasty są najbardziej aktywne.
- Miofibroblasty poza tym, że są w bliznach w dużej ilości występują w ścięgnach. Kompleks ten wykorzystuje aktynę, zamyka rany i przyśpiesza naprawę poprzez obkurczenie krawędzi rany i zbliżenie jej do siebie.
Zapobieganie powikłaniom w tracie powstawania blizny
Każda rana bez względu na rodzaj, pochodzenie czy wygląd musi prawidłowo się zagoić – to warunek, aby powstała na niej blizna, która będzie mało widoczna, niebolesna i nieuciążliwa dla pacjenta.
Jednak nie zawsze tak się dzieje. Czasem dochodzi do powikłań w trakcie procesu gojenia się rany, np. do infekcji, co może zmienić wygląd blizny. Komplikacją będzie również pojawienie się blizn zanikowych i przerostowych oraz keloidów, a także przykurczy bliznowatych, które napinają skórę i ograniczają możliwość wykonywania swobodnych ruchów. Takie przykurcze mogą również powodować ból.
Aby zapobiec tego rodzaju sytuacjom, bardzo ważna jest właściwa pielęgnacja gojącej się rany, ale również i tworzącej się blizny. Najlepiej zadbać o nią stosunkowo wcześnie, czyli w momencie pojawienia się rany należy zastosować preparaty antyseptyczne np. z PHMB, które zapobiegną zakażaniu, przyspieszają gojenie rany i wpłynął w dalszym etapie na ostateczny wygląd blizny. Pielęgnacja blizny obejmuje stosowanie specjalnie dobranych preparatów na bazie silikonu, które zatrzymują produkcje kolagenu i dzięki temu zapobiegnie to powstawaniu blizny patologicznej. Skuteczna jest również tzw. mobilizacja blizny, czyli jej delikatne masowanie.
Wczesna rehabilitacja blizny znacznie poprawia jej wygląd, ponieważ sprzyja prawidłowemu procesowi wytwarzania tkanek i włókien kolagenowych. Prawidłowo pielęgnowane i mobilizowane blizny z czasem stają się płaskie, blade i prawie niewidoczne.
Blizna jako wróg powięzi
Jako fizjoterapeuci, osteopaci i integratorzy strukturalni z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem klinicznym, praktycznie każdego dnia pracujemy z bliznami. W poniższym artykule przedstawiamy jedynie wycinek naszej wiedzy. W o wiele szerszym zakresie (diagnostyka oraz klinika) zajmujemy się tym tematem podczas naszego kursu Masażu Tkanek Głębokich, do którego serdecznie zachęcamy wszystkich terapeutów (również studentów).
Blizna (łac. Cicatrix) zmiana skórna będąca najczęściej następstwem uszkodzenia skóry właściwej i zastąpieniem ubytku tkanką łączną włóknistą.
Gojenie ran jest procesem wykształconym w ciągu milionów lat rozwoju filogenetycznego człowieka. Żaden inny gatunek poza ludźmi nie ma zbliznowaceń. Jednak istotny jest fakt, że operacja przeprowadzona na dziecku w wieku płodowym nie powoduje wytworzenia się tkanki bliznowatej. Tworzenie się omawianej tkanki pierwotnie miało na celu szybką reakcję naprawczą w miejscu sączenia się krwi, aby uchronić człowieka przed drapieżnikami.
Tkanka bliznowata jest wynikiem urazu, operacji a także choroby. Ze względu na umiejscowienie blizny możemy podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne. Jest to proces dynamiczny reaktywujący szereg reakcji biologicznych.
Objawowe blizny mogą powodować ból, swędzenie, problem ze snem, lęk i depresję. Najbardziej uciążliwe są blizny przerostowe, kiedy to uczucie swędzenia jest najbardziej odczuwalne. Często zdarza się, że blizna zaczyna powodować objawy bólowe dopiero po długim czasie od urazu. Gojenie się ran możemy podzielić na 4 fazy:
- Faza zapalna (od chwili zranienia do około 24h)
- Ograniczona faza zapalna (około 7dni)
- Faza gojenia (1-6 tygodni)
- Przebudowa (6 tygodni-2 lata)
Faza zapalna charakteryzuje się brakiem wytrzymałości na mechaniczne rozciąganie, wymaga zachowania szczególnej higieny w dbałości o ranę. W fazie gojenia dochodzi do wykształcania się większej wytrzymałości, jednak w dalszym ciągu występuje chaotyczny układ fibroblastów i kolagenu. Faza przebudowy odpowiada za wyrównanie włókien zgodnie z ich pierwotnym ułożeniem.
Tkanka bliznowata w sposób niezwykle istotny potrafi zaburzyć homeostazę układu mięśniowego, szkieletowego a także nerwowego, limfatycznego, oddechowego czy rozrodczego.