U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie pozbyć się blizn po cięciach - Poradnik krok po kroku
Blizna po oparzeniu
Blizny pooparzeniowe to najczęściej skutek oparzeń gorącymi płynami i ogniem. Wymagają długiego czasu gojenia i odczuwania bólu. Mają nieregularny kształt, a towarzyszące im powikłania są zależne od stopnia poparzenia.
Najlepsze rezultaty gojenia blizny po oparzeniu daje zastosowanie opatrunków uciskowych, dzięki którym blizny ulegają przebudowie, stają się mniej wypukłe, bardziej elastyczne, przestają swędzieć po okresie 3 tygodni i odzyskują kolor skóry w ciągu 4 tygodni. Największą poprawę obserwuje się przy zastosowaniu kompresji na stosunkowo świeże blizny po ok. 4 tygodniach od urazu skóry.
Gojenie blizn po oparzeniu trwa od miesiąca do 4 lat, zależnie od jego stopnia:
- Poparzenia pierwszego stopnia – oparzeniu ulegają wierzchnie warstwy naskórka, pojawia się żywo czerwony rumień i ból. Rana goi się bez powikłań i blizn.
- Poparzenia drugiego stopnia – stopień IIA to poparzenie prawie całej warstwy naskórka i powierzchniowe skóry właściwej. Rany są żywo czerwone i bardzo bolesne, pojawiają się pęcherze, pozostawiając przebarwienia lub blizny. Stopień IIB - to zniszczenie naskórka i głębokich warstw skóry właściwej, przez co występuje ich martwica. Rana jest bardzo bolesna, ale bez pęcherzy. Może przyjąć kolor blady, różowy, szary, ceglasty lub czarny. Powstają blizny przerostowe.
- Poparzenia trzeciego stopnia – to oparzenie pełnej grubości skóry właściwej, które przyjmuje kolor brunatny, brązowy, blado-żółty lub czerwony. Przy tym stopniu poparzenia następuje już uszkodzenie lub zniszczenie warstwy rozrodczej skóry, która umożliwiałaby jej regenerację.
- Poparzenia czwartego stopnia – oparzenie pełnej grubości skóry właściwej ze zniszczeniem tkanek poniżej tkanki podskórnej, takich jak mięśnie, ścięgna, stawy i kości.
Blizny po oparzeniach to często blizny przerostowe oraz przykurcze stawów, które ograniczają sprawność narządu ruchu, powodując dolegliwości bólowe, a z czasem często też komplikacje zdrowotne.
Blizna keloidowa, inaczej keloid albo bliznowiec (blizna po ranie, trudno gojących się uszkodzeniach)
Wypukła blizna, która przerasta oryginalne uszkodzenie skóry i wykracza poza granice rany, to keloid. Powstaje najrzadziej, a sprzyja temu ciemniejsza karnacja. Blizna zwykle nie goi się sama, ponieważ jest mocno unaczyniona i łatwo przyrasta, przez co jest najtrudniejsza do wyleczenia.
Blizny keloidowe leczy się za pomocą zastrzyków z kortyzonu, zwłaszcza w połączeniu z przeciwnowotworowym fluorouracylem (5-FU). Lek ten zapobiega namnażaniu się produkujących kolagen fibroblastów. Stosuje się też plastry z silikonem, wyciąg z cebuli, wyciąg z wąkrotki azjatyckiej. Keloid można też usunąć i choć powstaje nowa blizna, zwykle jest mniejsza i da się później poddać działaniu lasera.
Jak usunąć blizny?
Wygląd blizny zależy od rodzaju uszkodzenia skóry, przebiegu gojenia rany i czynników wpływających na jakość skóry, czyli:
- wieku,
- gospodarki hormonalnej,
- jakości odżywienia organizmu,
- miejsca na ciele.
Prawidłowe gojenie ran ma miejsce w sytuacji, gdy skóra wytwarza odpowiednie ilości kolagenu – wtedy blizna jest płaska i mało widoczna. Jeśli tego białka jest za mało, miejsce po uszkodzeniu będzie zapadnięte – to blizna zanikowa. Nadprodukcja kolagenu skutkuje natomiast powstaniem blizny wypukłej i przerostów jej tkanki.
Skuteczne leczenie blizn polega na zapewnieniu odpowiedniej higieny rany i podjęciu odpowiednich działań bezpośrednio po jej pokryciu nabłonkiem. Ma to zapewnić prawidłowe dojrzewanie blizny, które w niektórych przypadkach trwa nawet latami. Zagojone blizny można usuwać za pomocą nowoczesnych zabiegów.