U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie pozbyć się blizn po cięciach - Poradnik krok po kroku
Jak pozbyć się blizny? Skuteczne sposoby usuwania blizn po cesarce, trądziku, urazie, oparzeniu. Co wybrać: krem, żel czy plastry na blizny?
Blizna na ciele nie musi być przykrą pamiątką po urazie czy zabiegu medycznym. Odpowiednie leczenie może maksymalnie zmniejszyć jej widoczność, ważne jednak, by było szybko rozpoczęte. Skuteczne sposoby redukcji zmian na zagojonej skórze to stosowanie kremów, żelów i silikonowych plastrów na blizny. Środki te nie tylko pomogą znacznie zmniejszyć widoczność uszkodzeń, ale także ograniczyć powodowany przez nie dyskomfort. Sprawdź, jak zminimalizować blizny po cesarce, potrądzikowe, pooperacyjne, po urazach i zabiegach w zależności od ich rodzaju i stanu, a także jak usunąć je za pomocą metod medycyny estetycznej.
- Jak usunąć blizny?
- Blizny po cesarce – jak pielęgnować szwy i zrosty po cesarskim cięciu
- Blizna zanikowa, inaczej zapadnięta lub wklęsła (blizny po trądziku, pryszczach, ospie, szczepieniu)
- Blizna przerostowa, inaczej hipertroficzna lub wypukła (blizna po oparzeniu, operacji, kolczyku)
- Blizna po oparzeniu
- Blizna keloidowa, inaczej keloid albo bliznowiec (blizna po ranie, trudno gojących się uszkodzeniach)
- Blizny na twarzy
- Silikonowe plastry na blizny – po cesarskim cięciu, operacji, oparzeniach, usuwaniu brodawek
- Krem na blizny – jaki wybrać? Czy żel na blizny jest lepszy?
- Sprawdzone plastry, kremy i żele na blizny
Blizna to efekt gojenia uszkodzeń skóry. Jej tkanka jest jednak inna: ma większą gęstość, nieregularną powierzchnię i kształt, odmienny kolor. Choć nie da się odzyskać pierwotnego wyglądu skóry, w przypadku każdej blizny można zmniejszyć jej widoczność i powodowany przez nią dyskomfort. Najlepsze efekty daje działanie podjęte od razu po zasklepieniu rany i dopasowane do rodzaju blizny, jej wieku i stanu. Sprawdź, jak skutecznie zminimalizować blizny.
Przyczyny samookaleczeń
Samookaleczenia to forma autoagresji, którą stosują osoby nie mogące znaleźć konstruktywnego rozwiązania problemu lub bezpiecznej formy rozładowania emocjonalnego napięcia powodowanego przez stres czy konkretny problem. Zgodnie z psychologicznymi statystykami, samookaleczeń częściej dokonują dziewczęta niż chłopcy, znacznie częściej młodzież niż dorośli. Samookaleczenie może być reakcją na znęcanie się psychiczne i fizyczne, doświadczenie traumatyczne czy silne przeżycia emocjonalne. Każdy przypadek samookaleczeń wymaga wsparcia i indywidualnej analizy psychiatrycznej: specjalista pomoże rozwiązać problem leżący u podłoża zachowań autoagresywnych tak, aby nie dochodziło do nich w przyszłości i by nie eskalowały. Jednym z końcowych etapów terapii może być usuwanie blizn po samookaleczeniach, które pacjentowi przypominają wyjątkowo trudny rozdział w jego życiu.
Blizny po samookaleczeniu można usunąć w taki sam sposób jak każdy inny rodzaj blizn. Zazwyczaj poleca się laserowe usuwanie blizn, ponieważ terapia ta ma najwyższą skuteczność i jest niemal bezbolesna. Dzięki profesjonalnemu zastosowaniu lasera, osoba z bliznami po samookaleczeniu może szybko i bez dodatkowych nieprzyjemnych przeżyć pozbyć się zmian skórnych.
Blizna przerostowa, inaczej hipertroficzna lub wypukła (blizna po oparzeniu, operacji, kolczyku)
To blizna większa niż rana, choć nie wykracza poza jej obręb. Powstaje wtedy, gdy organizm nadal produkuje zwiększone ilości kolagenu, chociaż uszkodzenie już jest prawie zagojone. Tak dzieje się np. wtedy, gdy skóra w danym miejscu jest często poddawana naprężeniom lub pojawia się stan zapalny.
Blizny przerostowe powstają najczęściej na skutek poparzenia, ale też po operacji, uszkodzeniu skóry przez kolczyk czy zakażeniu rany. Z powstawaniem blizny przerostowej należy liczyć się wtedy, gdy jej żywe czerwone zabarwienie utrzymuje się przez 2 miesiące, a jej tkanka staje się coraz twardsza.
Blizna przerostowa powstaje dość szybko po urazie, jest słabo unaczyniona i z czasem ma tendencję do jaśnienia, zmniejszania się, a nawet samoistnego zanikania. Świeże blizny przerostowe są różowe, starsze przybierają normalny kolor skóry. Zwykle ulegają spłaszczeniu po upływie od pół roku do 3 lat.
Co 10. pacjent po operacji jest narażony na nieprawidłowe zabliźnianie rany z powstawaniem blizn przerostowych, typu kurczliwego lub keloidów. Dzieje się tak u około połowy osób, które doznają oparzeń. W miejscach ciała narażonych na naprężanie i naciąganie skóry prawdopodobieństwo powstawania keloidów, czyli bliznowców, wynosi aż 80 procent.
Opatrunki silikonowe stosuje się w celu zapobiegania powstawania blizn przerostowych od momentu zamknięcia rany (8-10 doba) lub przy pierwszych objawach ich powstawania. Żel silikonowy działa najlepiej na blizny świeże, we wczesnym stadium ich rozwoju. Ponieważ silikon utrzymuje w swoich strukturach wodę, zapewnia stałe nawilżenie skóry i ogranicza tworzenie się tkanki bliznowej. Stosuje się go na ok. 12 godzin przez min. 3 miesiące, a w ciężkich przypadkach nawet na całą dobę przez 6-12 miesięcy.
Innym sposobem leczenia blizn przerostowych jest wstrzykiwanie w bliznę kortyzonu, który spowalnia produkcję kolagenu i wspomaga usuwanie jego nadmiaru. Ogranicza też nadwrażliwość i swędzenie blizny.
Blizna keloidowa, inaczej keloid albo bliznowiec (blizna po ranie, trudno gojących się uszkodzeniach)
Wypukła blizna, która przerasta oryginalne uszkodzenie skóry i wykracza poza granice rany, to keloid. Powstaje najrzadziej, a sprzyja temu ciemniejsza karnacja. Blizna zwykle nie goi się sama, ponieważ jest mocno unaczyniona i łatwo przyrasta, przez co jest najtrudniejsza do wyleczenia.
Blizny keloidowe leczy się za pomocą zastrzyków z kortyzonu, zwłaszcza w połączeniu z przeciwnowotworowym fluorouracylem (5-FU). Lek ten zapobiega namnażaniu się produkujących kolagen fibroblastów. Stosuje się też plastry z silikonem, wyciąg z cebuli, wyciąg z wąkrotki azjatyckiej. Keloid można też usunąć i choć powstaje nowa blizna, zwykle jest mniejsza i da się później poddać działaniu lasera.
Co decyduje o tym, jak wygląda blizna?
Na to, jak wygląda blizna, wpływ ma wiele czynników.
- Ważne są: rodzaj urazu (zranienie, oparzenie, cięcie chirurgiczne), miejsce na ciele, gdzie skóra została uszkodzona, i indywidualne cechy organizmu, czyli skłonności do tzw. bliznowacenia.
- Każda blizna jest na początku mniej lub bardziej różowa, z czasem blednie, by ostatecznie przybrać perłową barwę. Nigdy jednak nie uzyskuje naturalnego koloru skóry. Dzieje się tak, ponieważ w tkankach blizny nie ma pigmentu nadającego jej właściwy dla danej osoby koloryt.
- Blizny skórne są pozbawione tzw. przydatków skóry, czyli gruczołów łojowych i mieszków włosowych.
- Najmniej widoczne są zazwyczaj blizny po operacjach, czyli po przecięciu skóry skalpelem, wzdłuż prostych linii, często zgodnych z naturalnymi bruzdami lub fałdami skóry.
- Blizny rozległe zwane płaszczyznowymi są bardziej widoczne. Ich powierzchnia jest zwykle nierówna, skóra często przyjmuje różowy, czerwony, a nawet sinawy odcień. To zwykle blizny po zmiażdżeniach lub oparzeniach. Im wcześniej zaczniemy prawidłowo dbać o bliznę, tym mniej będzie ona widoczna.
