U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie pozbyć się blizn po operacji - Porady i Metody
Czym są blizny po operacji?
Blizny po operacji to obszary włóknistej tkanki, które formują się na skórze w odpowiedzi na uraz, w tym przypadku: nacięcie chirurgiczne. W miarę gojenia się rany, fibroblasty (komórki odpowiedzialne za produkcję kolagenu) przemieszczają się do miejsca urazu, tworząc nową tkankę, która zastępuje uszkodzoną. W wyniku tego procesu powstaje blizna.
Wygląd i kształt blizny po operacji zależy od wielu czynników. Jak można przeczytać w jednym ze źródeł, najważniejsze z nich to:
- Genetyka: Niektóre osoby mają naturalną skłonność do tworzenia większych, bardziej podniesionych blizn, nazywanych keloidami lub bliznami hipertroficznymi.
- Lokalizacja i głębokość nacięcia: Nacięcia na obszarach ciała, które są często poruszane (np. stawy) lub narażone na duże napięcie (np. plecy, klatka piersiowa), mogą prowadzić do szerszych lub bardziej podniesionych blizn. Głębokość nacięcia również wpływa na wygląd blizny.
- Technika chirurgiczna: Staranność przy zakładaniu szwów i technika użyta przez chirurga mogą wpłynąć na wygląd końcowej blizny.
- Proces gojenia: Infekcje, niewłaściwa pielęgnacja rany czy jej przedwczesne otwarcie mogą wpłynąć na tworzenie się bardziej widocznych blizn.
- Czas: Z biegiem czasu większość blizn staje się mniej widoczna. Jednak niektóre mogą pozostać ciemniejsze, podniesione lub wciąż być łatwo zauważalne.
- Czynniki zewnętrzne: Ekspozycja na słońce, niewłaściwa pielęgnacja czy drażnienie mechaniczne (np. tarcie) mogą wpłynąć na wygląd blizny.
Jak ukryć blizny po operacji?
Co jeszcze można stosować na blizny po operacji? Poza dostępnymi w aptekach preparatami do stosowania miejscowego, warto wypróbować mniej popularnych metod, jak na przykład terapia manualna, do której zaliczają się:
- drenaż limfatyczny,
- rozluźnianie mięśniowo-powięziowe,
- masaż głęboki.
Terapia manualna jest zalecana zwłaszcza kobietom, które przeszły operację cesarskiego cięcia. Zabiegi powinny być wykonywane przez wykwalifikowanego fizjoterapeutę.
Dodatkowo każdy z tych zabiegów powinien być wzbogacony o tzw. autoterapię, którą można nazwać domowym sposobem na blizny. Autoterapia polega na wykonywaniu w domowym zaciszu odpowiednich ruchów i chwytów, wyuczonych wcześniej przez fizjoterapeutę. Ćwiczenia w czasie gojenia się rany powinno się wykonywać dwa razy dziennie.
Jakie działania wchodzą w zakres terapii blizny?
- terapia manualna blizny
- terapia na poziomie energetycznym i wegetatywnym
- terapia przyborami (bańki chińskie, banki ogniowe ,medical fllosing, pałeczka diagnostyczna, suche igłowanie, akupunktura)
- medycyna naturalna
- fizykoterapia blizny
- terapia miejscowa lekami – maści, plastry
- kinsiotaping
- medycyna estetyczna
- chirurgia plastyczna
- drenaż limfatyczny
- terapia powięziowa
Jeśli istnieje taka możliwość, praca z blizną zaczyna się jeszcze przed jej powstaniem. W gabinecie omawiamy razem z Pacjentką wszystkie aspekty dotyczące etapów gojenia blizny, pielęgnacji blizny bezpośrednio po zabiegu, postępowania po zabiegu – sposobu wstawania, poruszania się, postawy, odżywiania.
Po zabiegu, w zależności na jakim etapie gojenia się jest, blizna dopasowuje właściwe elementy terapii, które znacząco różnią się od siebie:
- w pierwszym etapie do 6. tygodni techniki manualne są bardzo łagodne, skupiają się bardziej na okolicznych tkankach niż na samej bliźnie. Skupiamy się na mobilizacji blizny przez ruchy globalne części ciała, pracujemy przez włączanie elementów korekcji postawy, omawiamy sposoby wstawania (np. po cięciu cesarskim), sposobu poruszania się.
- w późniejszym okresie przystępujemy do bezpośredniej mobilizacji blizny, intensyfikując z upływem czasu techniki. Włączamy także terapie miejscową maściami, kinesiotaping, terapie narzędziową, suche igłowanie (wszystko dopasowane do stanu i potrzeb blizny)
- pacjentki zawsze otrzymują zadania domowe do wykonania, bowiem krótka, ale codzienna praca w domu jest kluczowa dla uzyskania dobrych efektów.
Autorką tekstu jest Anna Godula, mgr fizjoterapii od 2003 roku, uczestniczka wielu szkoleń z zakresu fizjoterapii dzieci, niemowląt, fizjoterapii uroginekologicznej. Od 2013 roku prowadzi własną praktykę fizjoterapeutyczną – pracując z pacjentami indywidualnie, a także prowadząc zajęcia grupowe dla Pań. Specjalizuje się w dwóch dziedzinach – w fizjoterapii uroginekologicznej i fizjoterapii niemowląt.