U nas zapłacisz kartą
Jak pozbyć się łojotoku - Skuteczne metody walki z problemem skórnym
Leczenie łojotoku na twarzy
Podobne działanie powinny wykazywać kosmetyki stosowane do pielęgnacji twarzy z łojotokiem. Szczególnie pomocne będą kwasy, np. kwas salicylowy i glikolowy, które uregulują pracę gruczołów łojowych, ale też zadziałają złuszczająco. Do mycia stosujcie delikatne żele i emulsje – ich zadaniem jest usunięcie nagromadzonego sebum, ale równocześnie nie powinny naruszać naturalnej bariery hydrolipidowej i przesuszać skóry, która mimo łojotoku często jest odwodniona.
Po umyciu przetrzyjcie twarz tonikiem, który przywróci skórze fizjologiczne pH. Pamiętajcie, że przy zbyt wysokim (zasadowym) pH dochodzi do zaburzenia równowagi mikrobiomu skóry, dlatego stosowanie toniku jest tak istotne. Absolutnie unikajcie toników i wszelkich kosmetyków do twarzy na bazie alkoholu! Ciekawą propozycją dla cery tłustej, łojotokowej są toniki z kwasami, należy je jednak stosować na noc.
Codziennie aplikujcie krem nawilżający do cery tłustej, który ma lekką konsystencję, a więc nie zadziała komedogennie. Raz w tygodniu wykonujcie peeling. Jeśli oprócz łojotoku zmagacie się z ropnym trądzikiem, nie używajcie peelingu ziarnistego, lecz enzymatycznego. Nadmierny łojotok twarzy uregulują też maseczki z glinkami, np. glinką zieloną.
Łojotok a wypadanie włosów
Leczenie łojotoku należy podjąć nie tylko z uwagi na kwestie estetyczne i higieniczne. Nieleczony łojotok twarzy może prowadzić do bardzo nasilonych zmian trądzikowych, a łojotok skóry głowy nawet do wypadania włosów.
Łój, który zapycha mieszki włosowe, sprawia, że cebulki są niedotlenione, nieodżywione, a powstały z łoju czop może wręcz wypychać z nich włosy. Problem może dodatkowo nasilać towarzyszący łojotokowi świąd i drapanie skóry, co może prowadzić do wyrywania włosów czy powstania na skórze ranek i blizn. Dlatego przy nasilonym łojotoku, a szczególnie w przypadku łojotokowego zapalenia skóry głowy, niezbędna jest wizyta u dermatologa i/lub trychologa i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
Czym jest łojotokowe zapalenie skóry?
Łojotokowe zapalenie skóry (w skrócie ŁZS) to często występująca choroba zapalna skóry. Dermatoza ta występuje u około 1-3% populacji, w tym u 3-5% młodych dorosłych oraz aż u 40-80% osób zakażonych wirusem HIV. Mężczyźni chorują nawet 6 razy częściej od kobiet.
Po raz pierwszy schorzenie zostało opisane już w 1887 r., a mimo to do tej pory nie ustalono przyczyny jego występowania. Najczęściej po raz pierwszy ŁZS rozwija się w okresie dojrzewania, kiedy gruczoły łojowe są nadreaktywne. Drugi szczyt choroby przypada na czas po 50. roku życia, lecz może pojawić się także u niemowląt pod postacią ciemieniuchy. Łojotokowe zapalenie skóry jest przypadłością o charakterze przewlekłym i nawracającym. Objawy najczęściej obejmują owłosioną skórę lub obszary bogate w gruczoły łojowe, takie jak twarz, górna część klatki piersiowej oraz okolice małżowin usznych.
Łojotok skóry głowy - objawy
Czasem już kilka godzin po umyciu włosy są tłuste, zlepione w „strąki”. Łojotokowi początkowo często towarzyszy suchy łupież, który nieleczony przechodzi w łupież tłusty. Dochodzi wtedy do zmian zapalnych skóry głowy, wywołujących swędzenie i prowokujących do drapania, co może powodować uszkodzenia skóry i wtórne infekcje bakteryjne.
Poza terapią zaleconą przez lekarza ważna jest właściwa pielęgnacja skóry głowy. Należy zwalczać łupież, póki jest suchy – stosować specjalistyczne szampony do mycia włosów i preparaty do wcierania w skórę. Trzeba unikać kosmetyków wysuszających, np. do stylizacji, a także tłustych, zatykających pory. Włosy powinno się myć w letniej wodzie, by nie pobudzać gruczołów łojowych, lepiej też zrezygnować z suszarki. Ponadto warto przyjrzeć się swojej diecie – unikać tłuszczów zwierzęcych i słodyczy.
Jakie są przyczyny łojotokowego zapalenia skóry?
Nie ustalono dokładnego mechanizmu choroby i przyczyn powstawania łojotokowego zapalenia skóry .
Z całą pewnością głównym powodem występowania schorzenia jest nadmierne, nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołów łojowych . Jednocześnie obserwuje się także patologiczny proces odnowy komórek naskórka, co prowadzi do jego szybszego rogowacenia. Inną przyczyną może być zakażenie drożdżakami z grupy Malassezia furfur (dawniej Pityrosporum ovale ). Według wielu specjalistów grzyby te są odpowiedzialne za złuszczanie naskórka, świąd oraz podrażnienia. Drobnoustrój ten naturalnie bytuje na skórze człowieka, jednak u chorych na łojotokowe zapalenie skóry obserwuje się ich znacznie zwiększoną liczebność.
Najnowszą teorią, która tłumaczy przyczyny powstawania ŁZS, jest wynik badania klinicznego z 2017 r. Wykazało ono wpływ nadmiernej kolonizacji Staphylococcus epidermidis na rozwój tego schorzenia.
Często obserwuje się występowanie łojotokowego zapalenia skóry u osób, u których stwierdzono inne schorzenia, takie jak trądzik, łuszczyca, zespół Downa, choroba Parkinsona, epilepsja, cukrzyca, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, HIV i AIDS, przebyty udar lub zawał serca. Tak więc wpływ na rozwój ŁZS mogą mieć choroby przewlekłe oraz obniżenie odporności. Także osoby przyjmujące interferon lub sole litu częściej chorują na tę dermatozę. Zaobserwowano zwiększoną podatność na łojotokowe zapalenie skóry u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, szczególnie u chorych na depresję. Wpływ mogą mieć także zaburzenia hormonalne, które powodują nadmierną aktywność gruczołów łojowych.
Część specjalistów twierdzi, że przyczyną powstawania schorzenia jest nieodpowiednie dbanie o higienę, zanieczyszczenie środowiska, niewłaściwe odżywianie lub długotrwały stres. ŁZS nie należy do chorób dziedzicznych, jednak pośrednio mogą mieć na nią wpływ uwarunkowania genetyczne.
