Jak pozbyć się łojotoku - Skuteczne metody walki z problemem skórnym

Jak wygląda łojotokowe zapalenie skóry?

Zazwyczaj wczesnym objawem ŁZS jest występowanie łojotoku skóry głowy. Następnie nawarstwiają się tłuste, żółtoszare łuski i strupy oraz pojawia się stan zapalny, a włosy mogą ulec znacznemu przerzedzeniu. Ogniska rumieniowo-złuszczające mogą obejmować brwi, a także nieowłosioną skórę – czoło, fałdy nosowo-wargowe, okolice uszu oraz karku, mostek, fałdy pachowe, pachwiny, okolice pępka i rynnę łojotokową między łopatkami. Zmiany mogą także występować na brzegach powiek. Na skórze pojawiają się ogniska zapalne z widocznymi, drobnopłatowymi złuszczeniami. Odczuwalny może być silny świąd, szczególnie w okolicy owłosionej skóry głowy. Jego nasilenie może zwiększać pot. Łuszczycowe zapalenie skóry nie jest chorobą zagrażającą życiu, a ogólny stan chorego jest dobry. Dermatoza wiąże się natomiast z dużym dyskomfortem chorego, ponieważ zmiany skórne występują w widocznych miejscach na ciele.

Łojotokowe zapalenie skóry często może być mylone z innymi chorobami, w którym występuje złuszczanie naskórka. Głównie jest to łuszczyca, a także egzema, grzybica lub reakcja alergiczna. Jednak zazwyczaj zmiany chorobowe mają inną wielkość, a także charakteryzują się odmiennym obrazem mikroskopowym. W zależności od lokalizacji ŁZS może mieć nieco odmienny wygląd. Na twarzy zmiany lokalizują się głównie na czole (jest to tzw. korona łojotokowa), w fałdach nosowo-barkowych, na brwiach i uszach, tworząc lepkie, żółte strupy. Na szyi pojawiają się zmiany obrączkowate, które często są mylone z grzybicą. W okolicach pach, pachwin, pod piersiami i w okolicach intymnych zmiany przyjmują rozlany charakter o czerwonej barwie, dlatego mogą przypominać drożdżycę. Natomiast na tułowiu pojawiają się okrężne żółto-brązowe plamy, najczęściej w okolicy mostka. Na owłosionej skórze głowy może występować jako łupież lub zmiany zapalne, obejmując całą jej powierzchnię.

W związku z tak różnorodnością zmian w zależności od miejsca występowania każda zmiana skórna powinna być skonsultowana z dermatologiem, który precyzyjnie określi rodzaj schorzenia oraz wdroży właściwe leczenie.

Czy jest brodawka łojotokowa?

Brodawka łojotokowa to grudkowata narośl skórna, które może się rozwinąć w dowolnym miejscu na ciele. Jednak najczęściej pojawia się na tułowiu, kończynach górnych, w obrębie zewnętrznych narządów płciowych, owłosionej skórze głowy, twarzy, a zwłaszcza powiekach. Nierzadko brodawki łojotokowe zlokalizowane są pod piersiami. Są to łagodne zmiany skórne o charakterze brodawczaka podstawnokomórkowego. Występują z równą częstością u kobiet i u mężczyzn. Rozwijają się zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Mówi się wówczas o brodawkach łojotokowych starczych.

Znany jest przypadek masywnego wysiewu brodawek łojotokowych czy gwałtownego rozrostu już istniejących zmian jako objawu towarzyszącego chorobie nowotworowej przewodu pokarmowego, białaczkom, chłoniakom i rakowi płuc. Stan ten nazywa się zespołem Lesera-Trelata.

Zobaczcie, czym są łojotokowe przebarwienia na skórze:

Zobacz film: Łojotokowe przebarwienia na skórze. Źródło: 36,6

Leczenie łojotoku na twarzy

Podobne działanie powinny wykazywać kosmetyki stosowane do pielęgnacji twarzy z łojotokiem. Szczególnie pomocne będą kwasy, np. kwas salicylowy i glikolowy, które uregulują pracę gruczołów łojowych, ale też zadziałają złuszczająco. Do mycia stosujcie delikatne żele i emulsje – ich zadaniem jest usunięcie nagromadzonego sebum, ale równocześnie nie powinny naruszać naturalnej bariery hydrolipidowej i przesuszać skóry, która mimo łojotoku często jest odwodniona.

Po umyciu przetrzyjcie twarz tonikiem, który przywróci skórze fizjologiczne pH. Pamiętajcie, że przy zbyt wysokim (zasadowym) pH dochodzi do zaburzenia równowagi mikrobiomu skóry, dlatego stosowanie toniku jest tak istotne. Absolutnie unikajcie toników i wszelkich kosmetyków do twarzy na bazie alkoholu! Ciekawą propozycją dla cery tłustej, łojotokowej są toniki z kwasami, należy je jednak stosować na noc.

Codziennie aplikujcie krem nawilżający do cery tłustej, który ma lekką konsystencję, a więc nie zadziała komedogennie. Raz w tygodniu wykonujcie peeling. Jeśli oprócz łojotoku zmagacie się z ropnym trądzikiem, nie używajcie peelingu ziarnistego, lecz enzymatycznego. Nadmierny łojotok twarzy uregulują też maseczki z glinkami, np. glinką zieloną.

Łojotok - przyczyny, objawy, leczenie

Łojotok to wzmożone wydzielanie łoju przez gruczoły łojowe na powierzchnię skóry, najwyraźniejsze w okolicach obfitujących w te gruczoły. Skóra jest tłusta, lśniąca, z rozszerzonymi ujściami gruczołów łojowych, wypełnionymi masami łojowo-rogowymi.

• stres
• nadmiar androgenów
• niedobór witaminy A (zwiększona skłonność do rogowacenia ujść mieszków włosowych)
• niedobór witaminy E (powoduje to utlenianie nienasyconych kwasów tłuszczowych)
• niedobór witaminy B₂ (która reguluje procesy przemiany komórkowej i rogowacenia)
• niedobór witaminy PP (która wpływa na przemianę wodną w skórze, proces utlenienia, rozszerza naczynia krwionośne)
• niedobór witaminy C (która uszczelnia naczynia krwionośne, wzmaga odporność organizmu i reguluje czynność wydzielniczą).

Istotną rolę odgrywa również zakażenie drożdżakami, głównie Pityrosporum ovale.

Jakie są przyczyny łojotokowego zapalenia skóry?

Nie ustalono dokładnego mechanizmu choroby i przyczyn powstawania łojotokowego zapalenia skóry .

Z całą pewnością głównym powodem występowania schorzenia jest nadmierne, nieprawidłowe funkcjonowanie gruczołów łojowych . Jednocześnie obserwuje się także patologiczny proces odnowy komórek naskórka, co prowadzi do jego szybszego rogowacenia. Inną przyczyną może być zakażenie drożdżakami z grupy Malassezia furfur (dawniej Pityrosporum ovale ). Według wielu specjalistów grzyby te są odpowiedzialne za złuszczanie naskórka, świąd oraz podrażnienia. Drobnoustrój ten naturalnie bytuje na skórze człowieka, jednak u chorych na łojotokowe zapalenie skóry obserwuje się ich znacznie zwiększoną liczebność.

Najnowszą teorią, która tłumaczy przyczyny powstawania ŁZS, jest wynik badania klinicznego z 2017 r. Wykazało ono wpływ nadmiernej kolonizacji Staphylococcus epidermidis na rozwój tego schorzenia.

Często obserwuje się występowanie łojotokowego zapalenia skóry u osób, u których stwierdzono inne schorzenia, takie jak trądzik, łuszczyca, zespół Downa, choroba Parkinsona, epilepsja, cukrzyca, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, HIV i AIDS, przebyty udar lub zawał serca. Tak więc wpływ na rozwój ŁZS mogą mieć choroby przewlekłe oraz obniżenie odporności. Także osoby przyjmujące interferon lub sole litu częściej chorują na tę dermatozę. Zaobserwowano zwiększoną podatność na łojotokowe zapalenie skóry u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, szczególnie u chorych na depresję. Wpływ mogą mieć także zaburzenia hormonalne, które powodują nadmierną aktywność gruczołów łojowych.

Część specjalistów twierdzi, że przyczyną powstawania schorzenia jest nieodpowiednie dbanie o higienę, zanieczyszczenie środowiska, niewłaściwe odżywianie lub długotrwały stres. ŁZS nie należy do chorób dziedzicznych, jednak pośrednio mogą mieć na nią wpływ uwarunkowania genetyczne.

---