U nas zapłacisz kartą
Jak wygląda alergia - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Diagnostyka alergii skórnych
Dokładna diagnostyka alergii skórnych jest kluczowa dla ustalenia skutecznego planu leczenia. Wykorzystuje się różne metody badawcze, aby zidentyfikować alergeny wywołujące reakcje skórne, co może być szczególnie wyzwaniem w przypadku dzieci.
- Testy skórne - Są jedną z najczęściej stosowanych metod diagnostycznych w przypadku podejrzenia alergii skórnych. Polegają na nanieśniu na skórę małej ilości alergenu i obserwacji reakcji. Testy te mogą wykryć uczulenie na pokarmy, pyłki, sierść zwierząt i wiele innych alergenów.
- Testy z krwi - Pozwalają na wykrycie obecności przeciwciał IgE specyficznych dla danego alergenu w krwiobiegu. Są szczególnie przydatne, gdy testy skórne nie mogą być wykonane, np. przy ciężkich reakcjach alergicznych lub jeśli pacjent przyjmuje leki, które mogą zakłócić wyniki testów skórnych.
- Dziennik objawów - Prowadzenie dziennika, w którym zapisuje się spożywane pokarmy, występujące objawy i inne potencjalnie ważne informacje, może pomóc w identyfikacji alergenów wywołujących reakcje skórne.
Rozpoznanie alergii skórnych, zwłaszcza uczuleń u dzieci , wymaga współpracy między rodzicami, lekarzami, a czasami dietetykami i specjalistami ds. alergii. Indywidualne podejście i kompleksowa ocena są niezbędne, aby zapewnić skuteczne i bezpieczne leczenie dla dziecka.
Badania diagnostyczne
W diagnostyce alergii na antybiotyki można wykorzystywać takie metody jak:
- testy skórne i płatkowe,
- testy laboratoryjne (oznaczanie sIgE we krwi),
- test transformacji limfocytów (LTT),
- próby prowokacji (w warunkach szpitalnych) [8].
Podstawą metodą są testy skórne, które wykonuje się po 4–6 tygodniach od kontaktu z lekiem [8]. U dzieci z podejrzeniem alergii zaleca się takie samo postępowanie jak u osób dorosłych [8].
- Lista ośrodków diagnozujących nadwrażliwość na leki znajduje się na stronie Polskiego Towarzystwa Alergologicznego.
W przypadku nadwrażliwości na lek z grupy β-laktamów wskazane jest wytypowanie alternatywnego antybiotyku z tej samej grupy. Alergolodzy podkreślają, że nie należy pochopnie wykluczać wszystkich antybiotyków β-laktamowych [8,14]. Przy alergii na penicyliny dobrze tolerowane są zwykle karbapenemy i monobaktamy [10].
Problem tkwi w alergenach
Świnka morska może jednak sporo namieszać w domu zamieszkiwanym przez osoby z alergiami. Jest istotnym źródłem alergenów wziewnych, które gromadzą się m.in. w kurzu domowym. Od świnki morskiej pochodzi co najmniej kilka różnych alergenów: Cav p 1, Cav p 2, Cav p 3, Cav p 4, Cav p 6 (ale mogą zostać zidentyfikowane kolejne) [5]. Znajdują się one głównie w moczu, a także w sierści i naskórku zwierzęcia [6].
Badania wykazały, że większość osób uczulonych na świnkę morską (ok. 80%) ma w surowicy krwi swoiste przeciwciała IgE przeciwko białku Cav p 1 [5]. Jednak alergicy z tej grupy są przeważnie uczuleni na więcej niż jeden alergen [5].
Szczególne właściwości ma białko Cav p 6, które wykazuje podobieństwo do alergenów kota (Fel d 4) i psa (Can f 6), może więc reagować z nimi krzyżowo [5]. Przy czym zauważono, że 73% uczulonych na kota i psa ma również swoiste IgE przeciwko śwince morskiej.
Alergia na świnkę morską jest powszechna wśród pracowników laboratoriów, w których prowadzi się badania na tych zwierzętach [5]. Może dotyczyć nawet 31% laborantów mających kontakt ze świnkami [6].
Alergia na antybiotyk. Uczula nie tylko penicylina
Alergia na antybiotyk to rozpoznanie w wielu przypadkach stawiane na wyrost. Dotyczy przeważnie penicyliny i jej pochodnych, które są antybiotykami pierwszego wyboru. Czy przy alergii na penicylinę można przyjmować inne antybiotyki β-laktamowe? Czy wysypka po antybiotyku u dziecka jest jednoznaczna z alergią? Wyjaśniamy.
Antybiotyki należą do leków najczęściej powodujących reakcje alergiczne [1]. Odgrywają znaczącą rolę w tzw. zespołach nadwrażliwości na wiele leków [8].
Antybiotyki β-laktamowe
Przodują wśród nich antybiotyki β-laktamowe (a zwłaszcza penicyliny) [2], co wiąże się z ich szerokim wykorzystaniem. Jest to najliczniejsza grupa preparatów stosowanych w leczeniu zakażeń bakteryjnych – również tych ciężkich i o trudnej lokalizacji, jak np. zapalenie wsierdzia [3].
Antybiotyki te wykazują aktywność np. wobec gronkowców (oprócz szczepów wytwarzających penicylinazę), paciorkowców (oprócz enterokoków) czy dwoinki zapalenia płuc [4]. Wykorzystuje się je w leczeniu powszechnie występujących chorób – zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Są przepisywane przez lekarzy m.in. na infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych, zatok przynosowych, ucha środkowego, jamy ustnej, układu moczowo-płciowego [4].
Antybiotyki β-laktamowe dzielą się na penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy i monobaktamy. Wśród penicylin znajdują się popularne antybiotyki o szerokim zakresie działania: ampicylina, amoksycylina i piperacylina [3]. Co ciekawe, wywołują one reakcje skórne nawet u 80–90% chorych na mononukleozę zakaźną [5].
Nadwrażliwość IgE-zależna na penicyliny to najlepiej poznany mechanizm wśród wszystkich alergii na leki [8]. Alergia na penicylinę stanowi od 6 do 25% wszystkich zgłaszanych reakcji polekowych. W przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych deklarowany odsetek reakcji alergicznych wynosi 15%. Takie rozpowszechnienie tego problemu nie znajduje jednak potwierdzenia w badaniach weryfikujących [14].
